ตอนที่ 17 เสี้ยนหนามในตระกูลใหญ่

แสงอรุณแห่งเช้าวันใหม่ค่อยๆ สาดทอผ่านรอยต่อของผ้าม่านหนาทึบเข้ามาภายในห้องหับอย่างเชื่องช้า บรรยากาศอันร้อนรุ่มด้วยเพลิงราคะเมื่อค่ำคืน ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบและอบอุ่นของวันใหม่

จ้าวหานเฟิง ค่อยๆ ปรือเปลือกตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือ ไป๋เหม่ยหลาน ที่ยังคงหลับใหลอยู่เคียงข้าง เรือนร่างอวบอิ่มอุดมสมบูรณ์ของสตรีมีครรภ์ซบอิงแอบแนบชิดอยู่กับแผงอกแกร่งของเขาอย่างโหยหา ราวกับกลัวว่าหากนางปล่อยมือ ชายคนรักจะเลือนหายไปอีกครา ขุนศึกหนุ่มทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่อนวูบในอก มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมเนียนนุ่มของนางอย่างแช่มช้าด้วยความรักใคร่ พลางเอ่ยกระซิบแผ่วเบา

"คนดีของข้า... เจ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ..."

เมื่อได้รับสัมผัสอันอ่อนโยน แพขนตาความงอนงามของฮูหยินหนุ่มก็ขยับไหว ก่อนที่นางจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาคู่สวยที่เคยฉ่ำปรือด้วยไฟตัณหาเมื่อค่ำคืน บัดนี้กลับมาใสกระจ่างนางช้อนสายตามองเขาพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหวานละมุน

"ข้าเพียงแค่กำลังรอให้ท่านพี่... ช่วยปลุกข้าให้ตื่นจากห้วงฝันเท่านั้นเจ้าค่ะ"

หญิงสาวคลี่รอยยิ้มละมุนละไมส่งให้สามีอย่างอ่อนโยน ท่าทางอันแสนเรียบร้อย อ่อนหวาน และไร้เดียงสาของนางในยามนี้ ช่างดูผิดแปลกแตกต่างจากสตรีที่ร้องครางอย่างดิบเถื่อนและตักตวงรสสวาทอย่างกระสันอยากเมื่อคืนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าความหื่นกระหายและจินตนาการอันวิปริตบิดเบี้ยวเหล่านั้น... ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของนางแม้แต่น้อย

ภาพความย้อนแย้งตรงหน้าทำให้จ้าวหานเฟิงนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ในใจของเขาตระหนักดีว่า ทั้งตัวเขาที่ต้องยอมทอดกายให้จอมทัพเฒ่า และภรรยาที่ต้องใช้สิ่งเทียมเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้น ล้วนแต่ถูกสงครามอันยาวนานบิดเบือนสัญชาตญาณไปจนหมดสิ้น ทว่าในยามที่แสงตะวันสาดส่อง ทั้งเขาและนางต่างก็พร้อมใจที่จะสวมหน้ากากแห่งความดีงาม คืนสู่บทบาทสามีภรรยาผู้ประเสริฐเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอีกครั้ง

เมื่อม่านราคะอันแสนวิปริตในห้องหับถูกพับเก็บไว้ในความมืด จ้าวหานเฟิงและไป๋เหม่ยหลานก็กุมมือเคียงคู่กันเยื้องกรายเข้าสู่โถงอาหารหลัก ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศอบอุ่นที่ควรจะมีให้แก่ขุนศึกผู้ตรากตรำศึกกลับพลันมลายหายไป ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า สายตาของญาติพี่น้องร่วมสายเลือดที่จับจ้องมายังคนทั้งสองกลับเย็นเยียบ

ในตระกูลใหญ่ที่ภายนอกดูโอ่อ่า เนื้อในกลับผุกร่อนด้วยการแก่งแย่งชิงดี ความก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดของจ้าวหานเฟิงที่เพิ่งสร้างผลงานใหญ่กลับมา จึงมิใช่เรื่องน่าปรีดาสำหรับพวกเขา หากแต่เป็นเสี้ยนหนามชิ้นโตที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกต้อยต่ำของคนที่อยู่เบื้องหลัง

และหนึ่งในสายตาที่ฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิดนั้น คือ จ้าวเหวินป๋อ ชายผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา บุตรชายคนโตของท่านลุงใหญ่ ชายผู้นี้มีรูปร่างอ้วนท้วมลงพุงฉุฉาด เนื้อหนังมังสาพอกพูนไปด้วยไขมันจากการเสพสุขบนกองเงินกองทอง แม้อายุอานามจะล่วงเลยเข้าสู่วัยสามสิบเอ็ดปีอันเป็นช่วงอายุที่บุรุษควรสร้างรากฐานให้มั่นคง ทว่าเขากลับไม่มีตำแหน่งแห่งหนหรือเกียรติยศใดๆ ประดับกาย วันๆ เอาแต่กบดานอยู่หลังกำแพงจวน ปล่อยให้วันเวลาหมดไปกับการกินดื่มและหาความสำราญ ปฏิเสธที่จะออกไปเผชิญโลกกว้างหรือสร้างความก้าวหน้าด้วยลำแข้งของตนเอง

ยามที่เห็นจ้าวหานเฟิงเดินเข้ามาพร้อมรัศมีองอาจของนักรบ และฮูหยินท้องแก่ที่งดงาม จ้าวเหวินป๋อที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนาก็แค่นยิ้มหยัน พลางพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยกระแทกเสียงแดกดันขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ตัวเจ้า... มีเพียงแค่ผลงานเล็กน้อยจากชายแดน ทว่ากลับถือดีทำตัวโอหัง ปล่อยให้คนทุกคนในตระกูลต้องนั่งจับเจ่ารอนานถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

วาจาเหน็บแนมที่หลุดออกมาจากปากของคุณชายเจ้าเนื้อผู้ไร้แก่นสาร ดั่งจงใจจะเหยียบย่ำเกียรติยศที่จ้าวหานเฟิงเพิ่งได้มา ชายหนุ่มผู้อ้วนท้วมสะบัดแขนเสื้ออย่างฉุนเฉียว นัยน์ตาเล็กหยีเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ตนเองไม่มีวันเอื้อมถึง บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารพลันดิ่งวูบลงสู่ความอึดอัดขัดเคือง

"ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านพี่ขัดเคืองใจ ที่ข้ามาล่าช้าเป็นเพราะร่างกายเพิ่งผ่านการหักโหมตรากตรำมาจากศึกสงครามอันยาวนาน... ตัวข้านั้นช่างอิจฉาท่านพี่เหวินป๋อยิ่งนัก ที่มีวาสนาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีเวลาว่างเหลือเฟือเยี่ยงนี้"

คำพูดที่ดูอ่อนน้อมถ่อมตน ทว่าเนื้อแท้กลับเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่กลางโถงระบายความอัปยศ จ้าวเหวินป๋อถึงกับหน้าชาช้อนตาค้าง เลือดลมตีขึ้นจนใบหน้าอ้วนฉุเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอาย แม้น้ำเสียงของลูกพี่ลูกน้องผู้นี้จะฟังดูเคารพยำเกรง แต่ใจความของมันกลับกรีดลึก เสียดแทงและประจานความไร้แก่นสารของเขาต่อหน้าธารกำนัลอย่างเจ็บแสบ

ก่อนที่ความตึงเครียดจะปะทุไปมากกว่านั้น สตรีที่นั่งอยู่เคียงข้างจ้าวเหวินป๋อก็ขยับกาย นางคือเฉินฟางเซียน ฮูหยินเอกของเขา สตรีผู้เยือกเย็นและเฉลียวฉลาด คนทั้งคู่แต่งงานกันด้วยเหตุผลทางการเมืองและผลประโยชน์ระหว่างตระกูล หาได้มีความรักผูกพันกันไม่ นางปรายสายตามองสามีอ้วนท้วมด้วยความระอาเล็กน้อย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางอันงดงามและเปี่ยมด้วยจริตของผู้ดีให้แก่สองสามีภรรยาผู้มาใหม่

"น้องหานเฟิง น้องสะใภ้... ข้าต้องขออภัยแทนจ้าวเหวินป๋อด้วยเถิด ยามเช้าเช่นนี้เขาเพียงแค่โมโหหิวจนลืมตัวไปชั่วขณะ จึงได้พ่นวาจาเลอะเลือนเช่นนั้นออกมา พวกเจ้าอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย"

คำพูดของเฉินฟางเซียนประหนึ่งน้ำเย็นที่ราดรดลงบนหัวของจ้าวเหวินป๋อ ชายอ้วนท้วมตบโต๊ะเสียงดัง ตวัดสายตาหันไปมองฮูหยินของตนด้วยความไม่สบอารมณ์และเดือดดาลเป็นล้นพ้น เขากล่าวลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด

"นี่เจ้าเป็นเมียข้านะฟางเซียน! จะไปพูดดีชุบตัวให้มันทำไมกัน!"

บิดาของจ้าวหานเฟิง ซึ่งนั่งประทับอยู่ในตำแหน่งประธาน ทอดสายตามองการฟาดฟันฝีปากของคนรุ่นลูกด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในฐานะอดีตรองแม่ทัพผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำตระกูล เผชิญกับการเมืองภายในและการแก่งแย่งชิงดีมานับครั้งไม่ถ้วน ชายชราไหนเลยจะเดือดเนื้อร้อนใจกับเรื่องเพียงเท่านี้ ในใจของเขาคิดเพียงว่านี่เป็นเพียงการกระทบกระทั่งและหยอกเย้ากันตามประสาวัดวาของพวกเด็ก ๆ ที่ยังไม่โตพอ ชายชราหัวร่อร่าระเบิดเสียงหัวเราะอันอบอุ่นและทรงพลังขึ้นมาทำลายความอึดอัดขัดเคืองรอบโต๊ะอาหารฉับพลัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกเจ้าทั้งสองคนทักทายพาทีกันแต่เพียงเท่านี้เถิด เอาล่ะ... พวกเราเริ่มลงมือทานข้าวกันได้แล้ว ข้าเองก็เริ่มจะหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน วันนี้ข้ากำชับให้แม่ครัวเอกลงมือทำอาหารเลิศรสเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับหานเฟิงโดยเฉพาะ เชิญทุกคนตามสบาย!"

คำสั่งของผู้นำตระกูลเปรียบเสมือนระฆังหย่าศึกที่ทรงอำนาจ บ่าวไพร่เริ่มทยอยยกสำรับอาหารควันฉุยเข้ามาจัดวาง บรรยากาศอันเย็นเยียบเมื่อครู่ถูกละลายลงด้วยกลิ่นหอมของอาหารและการพูดคุยสรวลเสเฮฮาฉาบหน้า

ทว่าภายใต้รอยยิ้มและการคีบอาหารให้กันอย่างนอบน้อมนั้น... สายตาของจ้าวเหวินป๋อยังคงวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้น ขณะที่เฉินฟางเซียนลอบส่งสายตาพิจารณามายังจ้าวหานเฟิงอย่างเงียบเชียบ ส่วนขุนศึกหนุ่มทำเพียงประคองตะเกียบคีบอาหารเอาใจไป๋เหม่ยหลานอย่างรักใคร่