LOGINภายใต้ระเบียบจารีตอันงดงามบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศการพูดคุยและเสียงกระทบของถ้วยชามเป็นเพียงฉากหน้าเพื่อปกปิดความเน่าเฟะภายใน แม้ว่าจ้าวเหวินป๋อจะจงเกลียดจงชังและคอยพ่นวาจาแดกดันจ้าวหานเฟิงอยู่เป็นนิจ ทว่าสายตาของเขากลับไม่เคยล่วงเกินไปถึง ไป๋เหม่ยหลาน เลยแม้แต่ครึ่งคำ
นั่นมิใช่เพราะความเกรงใจหรือคุณธรรมอันใด หากแต่เป็นเพราะความงามผุดผาดละมุนตาของนางได้สะกดจิตวิญญาณอันหยาบช้าของชายอ้วนท้วมให้หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น ทุกครั้งที่สบโอกาส สายตาเล็กหยีคู่นั้นจะลอบแทะเล็ม สำรวจเรือนร่างอวบอิ่มอุดมสมบูรณ์ของสตรีท้องแก่ด้วยความหิวกระหาย ละโมบอยากจะกลืนกินสตรีนางนี้เข้าไปทั้งตัว รูปกายของสตรีมีครรภ์ที่เปี่ยมไปด้วยน้ำมีนวลชวนฝัน ยิ่งขับเน้นให้ลมหายใจของจ้าวเหวินป๋อร้อนรุ่มจนแทบกระสัน ลมราคะที่ตีตื้นส่งผลให้แก่นกายความเป็นชายของมันแข็งขืน ชูชันตึงแน่นอยู่ภายใต้ร่มผ้าอย่างน่าไม่อาย โดยไม่สนโรยราหรือเกรงใจฮูหยินเอกที่นั่งอยู่เคียงข้างแม้แต่น้อย
จริงอยู่ว่าใบหน้าของ เฉินฟางเซียน นั้นงดงามไร้ที่ติ ทว่าสำหรับคุณชายเสเพลผู้รักความสดใหม่ ชายอ้วนได้ลิ้มลองสัมผัสจากนางจนจืดชืดและจมอยู่กับความเบื่อหน่ายไปเสียแล้ว
เฉินฟางเซียนปรายสายตาเรียบนิ่งมองจังหวะขยับไหวเบื้องล่างใต้ร่มผ้าของสามี นางรู้แจ้งเห็นจริงทุกอย่างว่าจ้าวเหวินป๋อกำลังลอบสำเร็จความใคร่ทางสายตาและดำดิ่งอยู่ ในโลกแห่งจินตนาการอันลามก ทว่านางกลับไม่ได้เอ่ยปากตำหนิหรือแสดงอาการรังเกียจออกมา เพราะภาพอุจาดตาเหล่านี้กลายเป็นความชินชาที่นางไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ไปเนิ่นนานแล้ว หญิงสาวเพียงแค่ยกยิ้มบางเบา ตักน้ำแกงอุ่นกรุ่นใส่ถ้วยส่งให้สามี พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่กรีดลึก
"ท่านพี่... ลองดื่มน้ำแกงร้อน ๆ นี่หน่อยเถิดเจ้าค่ะ เผื่อจิตใจที่กำลังร้อนรุ่มของท่านจะตื่นลืมตาและสงบลงได้บ้าง"
"ข้าตักกินเองได้!"
เจ้าอ้วนสะบัดเสียงใส่ด้วยความฉุนเฉียว แววตาเต็มไปด้วยความขัดเคืองเป็นล้นพ้น เพราะวาจาที่ดูหวังดีทว่ารู้เท่าทันของเฉินฟางเซียน ดั่งลิ้นกรรไกรที่เข้ามาตัดฉับกลางหน้าประวัติศาสตร์ในหัวของเขา ซึ่งในยามนั้น เขากำลังสร้างภาพจินตนาการอย่างบ้าคลั่งว่าตนเองกำลังจับไป๋เหม่ยหลาน ฮูหยินของลูกพี่ลูกน้อง มารองรับแรงกระแทกกระทั้นและขย่มควบขับอยู่ใต้ร่างของตนอย่างถึงพริกถึงขิง
ยามเมื่อถูกขัดจังหวะรักในมโนภาพจนกามารมณ์ค้างคา ชายอ้วนท้วมจึงได้แต่พ่นลมหายใจอย่างขัดใจ ก่อนจะเบนสายตากลับไปจับจ้องที่นวลหน้าผุดผ่องของไป๋เหม่ยหลานอีกครา พยายามก้มหน้าเคี้ยวอาหารพลางเค้นจิตใต้สำนึกเพื่อแอบถักทอภาพวสันต์อันบิดเบี้ยวและรุกรานเรือนร่างของนางขึ้นมาใหม่ในหัวอย่างไม่ยอมแพ้
เมื่อถูกผู้เป็นสามีหมางเมินและตัดรอนน้ำใจอย่างไม่ใยดี หน้ากากฮูหยินผู้ปรนนิบัติสามีของ เฉินฟางเซียน ก็พลันมลายหายไปทันที นางไม่ใช่สตรีโง่งมที่จะยอมทนรองรับอารมณ์ของชายที่นางไม่ได้รัก ในเมื่อบุรุษหยาบช้าผู้นี้เลือกที่จะปล่อยใจให้ออกนอกลู่นอกทางต่อหน้าต่อตา เหตุใดสตรีผู้มีเลือดเนื้อและเกียรติเยี่ยงนางจะทำบ้างมิได้
‘หมูตอนอ้วนฉุไร้ราคาเยี่ยงเจ้า หากมิใช่เพราะสายเลือดตระกูลจ้าวหนุนหลัง มีหรือสตรีเยี่ยงข้าจะยอมลดตัวให้เศษเนื้อโสโครกอย่างเจ้าขึ้นมาปีนป่ายย่ำยีบนเรือนร่าง’
นางค่อนขอดสามีในใจด้วยความสมเพชและเหยียดหยามถึงขีดสุด พร้อมกันนั้น ดวงตาหงส์ที่เคยเรียบนิ่งประดุจผิวน้ำแข็งก็ทอประกายวาววับอย่างมีเลศนัย นางลอบเบนสายตาคู่คมเชื่อมปรอยทอดตรงไปยัง จ้าวหานเฟิง บุรุษหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้ว่าเขาจะมีอายุน้อยกว่าสามีของนางหลายปี ทว่าทั้งความสำเร็จอันเกรียงไกร เกียรติยศขุนศึก และรูปลักษณ์อันหล่อเหลาคมคาย แฝงไปด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อนของชายชาตรีกลับดูดีเหนือกว่าจ้าวเหวินป๋ออย่างเทียบไม่ติด
สายตาของเฉินฟางเซียนค่อย ๆ ไล้วาด สำรวจเรือนร่างแกร่งกำยำใต้ร่มผ้าของขุนศึกหนุ่มอย่างละเมียดละไม จ้องมองลาดไหล่กว้างและอกผึ่งผายที่เพิ่งผ่านศึกใหญ่ จินตนาการอันเร่าร้อนลึกล้ำที่ถูกกดขี่มาเนิ่นนานในชีวิตแต่งงานที่แห้งแล้งพลันปะทุขึ้นมา ยามเมื่อภาพในหัวก้าวล่วงไปถึงการได้ถูกอ้อมแขนอันทรงพลังคู่นั้นบดขยี้และตราตรำรสสวาท ร่างกายอันขาวนวลเนียนละเอียดภายใต้ชุดอาภรณ์ของนางก็พลันเกิดกระแสความอุ่นวาบแล่นพล่านสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ส่งผลให้จุดซ่อนเร้นลึกลับกึ่งกลางกายอดไม่ได้ที่จะหลั่งหยาดน้ำหวานรสรัญจวนจนชื้นแฉะเยิ้มอยู่ภายในร่มผ้า ตกอยู่ใต้เพลิงตัณหาที่ถูกจุดขึ้นอย่างลับ ๆ
ทันทีที่สำรับอาหารมื้อเช้าสิ้นสุดลง จ้าวเหวินป๋อผู้มีไฟราคะสุมอกจนแทบคลุ้มคลั่งก็รีบกระชากลากจูงมือของฮูหยินเฉินฟางเซียนกลับคืนสู่เรือนนอนของตนในทันที ลำพังเพียงแค่ฝ่ามืออ้วนฉุของมันใต้โต๊ะอาหารเมื่อครู่ ไหนเลยจะสามารถส่งให้มันทะยานขึ้นสู่ดินแดนสุขาวดีได้ มีเพียงเรือนร่างอันขาวนวลเนียนของสตรีตรงหน้าเท่านั้นที่จะช่วยปลดปล่อยความปรารถนาอันอัดอั้นค้างคาของมันให้มลายหายไป
เมื่อบานประตูห้องหับปิดสนิท เจ้าอ้วนไม่รอช้ารีบโถมกายเข้าบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างหิวกระหาย ละเลงรสจูบอันตะกรุมตะกรามอย่างไร้จริตขุนศึก
"เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน... ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!"
มันเค้นเสียงเอ่ยชื่นชมในความงามของนาง ทว่าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก... เพราะภายในห้วงจินตนาการอันลามกของมัน บัดนี้กลับฉายชัดเพียงภาพนวลหน้าของไป๋เหม่ยหลาน ฮูหยินท้องแก่ของลูกพี่ลูกน้อง มันเพียงแค่ใช้เฉินฟางเซียนเป็นสื่อกลางและเป็นตุ๊กตารองรับอารมณ์เพื่อความสุขสมของตนเองเท่านั้น
ถึงแม้เฉินฟางเซียนจะนึกรังเกียจเหยียดหยามสามีอ้วนฉุผู้นี้จนแทบอยากสะอิดสะเอียน ทว่าสัญชาตญาณและการอบรมสั่งสอนในฐานะฮูหยินเอก ทำให้นางยังคงทำหน้าที่ของสตรีคู่ชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ริมฝีปากและเรียวลิ้นของนางพลิ้วไหวโอนอ่อนไปตามจังหวะการชี้นำอันสับสนของเจ้าอ้วนอย่างช่ำชอง หลังจากนั้นไม่นาน จ้าวเหวินป๋อที่ความกระสันพุ่งพล่านก็กดศีรษะของนางลงต่ำอย่างป่าเถื่อน บังคับให้สตรีผู้สูงศักดิ์ต้องคุกเข่าลงเพื่อดูดเลียแก่นกายความเป็นชายของมัน
นางยอมทอดกายทำตามท่วงท่า ปรนเปรอซุกไซ้เรียวลิ้นอย่างเชี่ยวชาญ จนร่างอ้วนท้วมของสามีสั่นสะท้านเกร็งไปทั้งร่าง มันแหงนหน้าส่งเสียงร้องครางกระเส่าแหบพร่า ฟังดูน่าอุจาดราวกับเสียงลูกหมูที่กำลังสำลักความเสียวซ่าน ทว่า... ความวิปริตของโชคชะตากลับเล็งเห็น ในระหว่างที่เฉินฟางเซียนกำลังปรนนิบัติด้วยปากอย่างสุดความสามารถ แก่นกายของเจ้าอ้วนกลับเริ่มโรยรา ละล้าละลังและไม่ยอมแข็งขืนชูชันขึ้นมาอย่างที่ควรจะเป็น แม้ตัวมันจะพยายามขยับสะโพกและพ่นหยาดน้ำรักขาวขุ่นที่อั้นไว้ออกมาเปรอะเปื้อนจนเสร็จสมอารมณ์หมาย แต่มันกลับไม่สามารถตั้งผงาดได้อย่างภาคภูมิ
ยามเมื่อตักตวงความใคร่จนหนำใจแล้ว แทนที่มันจะนึกขอบคุณ จ้าวเหวินป๋อกลับถอนกายออกแล้วเอ่ยปากดูถูกเหยียดหยามนางอย่างระบายอารมณ์พาล
"เจ้ามีความสามารถเพียงแค่นี้เองรึ? แค่นี้ก็ยังทำให้ความเป็นชายของข้าตื่นตัวแข็งขืนไม่ได้ ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!"
สิ้นคำพูดอันดูแคลน ชายอ้วนท้วมก็สะบัดแขนเสื้อจัดแจงเสื้อผ้าแล้วเดินกระแทกเท้าจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ฮูหยินเอกนิ่งงันอยู่บนพื้นห้อง เฉินฟางเซียนจ้องมองตามแผ่นหลังอันน่ารังเกียจของชายผู้เป็นสามีด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงแค้นอันฝังลึก มือบางกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ในขณะที่คราบน้ำกามอันอุ่นชื้นและคาวโลกีย์ของมัน... ยังคงเปรอะเปื้อนเลอะเลือนอยู่ที่มุมริมฝีปากของนางอย่างน่าอัปยศ วินาทีนั้น ความเจ็บแค้นและแรงตัณหาที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม ได้ผลักดันจิตใจของนางให้ดิ่งลงสู่ความมืดมิด และพร้อมที่จะหาทางทำลายเกียรติยศของสามีตนเองในไม่ช้า
นับแต่จ้าวหานเฟิงได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวง เขาก็ย้ายออกจากเรือนเดิมเพื่อเข้ามาจับจองจวนหลังใหม่ที่ได้รับพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ คฤหาสน์อันกว้างขวางและวิจิตรบรรจงแห่งนี้ไม่ต่างอะไรไปจากสวรรค์บนดิน เพราะไม่ว่าเขาจะกระทำสิ่งใด ล้วนสยบอยู่ภายใต้อำนาจและการควบคุมของเขาแต่เพียงผู้เดียว โดยไม่ต้องไยดีต่อสายตาหรือคำนินทาของคนภายนอกภายในพื้นที่ส่วนตัว เหล่าสตรีของเขาต่างได้รับอิสระอย่างเต็มที่ พวกนางสามารถสวมใส่อาภรณ์โปร่งบางเย้ายวน หรือแต่งกายเปิดเผยเรือนร่างไร้ยางอายเพียงใดก็ย่อมได้ เพื่อรอคอยการปรนนิบัติรับใช้เขา"ท่านพี่... ตั้งแต่ท่านรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ท่านก็มัวแต่วุ่นวายกับราชการจนแทบไม่ค่อยแตะต้องสัมผัสพวกเราเลยนะเจ้าคะ"ไป๋เหม่ยหลาน สตรีเรือนร่างอวบอัดในชุดผ้าปานบางเบาที่เผยให้เห็นเรือนร่างวับๆ แวมๆ ชวนหลงใหล เดินเข้ามาเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแง่งอน กระซิบกระซาบข้างกายเขาอย่างน้อยใจเล็กน้อย จ้าวหานเฟิงยิ้มรับพลางยื่นมือไปรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้ามาประชิดอกแกร่ง ฝ่ามือหนาบีบเค้นสะโพกผายอย่างหนักหน่วงจนนางอุทาน"งานราชการแล้วอย่างไร... ขอเพียงเจ้าต้องการ ไม่ว่าเวลาไหน ข้าก
นับแต่วันที่จ้าวหานเฟิงได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์ส่วนตัวขององค์ชาย เขาก็เข้าออกตำหนักในเป็นว่าเล่น เหล่าขุนนางและผู้คนทั่วทั้งราชสำนักต่างสรรเสริญชื่นชมเขาอย่างไม่ขาดปาก ถึงความเสียสละเวลาส่วนตัวทุ่มเทกับการฝึกสอนพระราชโอรสอย่างเต็มกำลัง แน่นอนว่าแม่ทัพหนุ่มได้มอบประสบการณ์และถ่ายทอดวิชาการต่อสู้ให้อย่างไม่ปิดบัง มอบหมายบททดสอบให้องค์ชายฝึกฝนเคี่ยวกรำตนเองตามลำพังที่ลานฝึกทว่ายามเมื่อองค์ชายทรงฝึกฝนอยู่นั้น เวลาที่เหลือทั้งหมดของแม่ทัพหนุ่มกลับถูกนำมาใช้ สั่งสอนองค์ฮ่องเฮาเบื้องหลังม่าน หากแต่วิชาที่เขากำลังเคี่ยวกรำสตรีผู้ทรงอำนาจ มิใช่วิชาเพลงดาบแต่เป็นวิชารักอันดุเดือดดิบเถื่อนภายในห้องบรรทม จ้าวหานเฟิงในสภาพเปลือยกายท่อนบน อวดมัดกล้ามกำยำแน่นตึงและหยาดเหงื่อที่ไหลซึม กำลังบดขยี้ผ้าหรูของฮ่องเฮาจนขาดวิ่น เรือนร่างอวบอิ่มอันสูงศักดิ์บัดนี้ทอดกายสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างแกร่ง เรียวขาขาวเนียนอวบอิ่มถูกจับถ่างออกกว้าง เปิดทางให้ท่อนลำกำยำใหญ่มหึมาตอกอัดสอดใส่เข้าสู่ร่องรักฉ่ำแฉะอย่างหนักหน่วงลึกล้ำครั้งแล้วครั้งเล่า"ฮ๊าาา... ฮ่าาา... ท่านแม่ทัพ! อื้อออ... ข้า... ข้าไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้ม
จ้าวหานเฟิงใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สามารถจัดการสยบปัญหากบฏแดนเหนือลงได้อย่างเด็ดขาด ด้วยการผสานกองกำลังสองทัพเข้าด้วยกัน ทหารเจนศึกแดนใต้ที่ติดตามเขามาด้วยความจงรักภักดี หลอมรวมเข้ากับกองทหารแดนเหนืออันเข้มแข็งของอดีตแม่ทัพเซียวหลงเหยียน ภายใต้การสืบทอดสายผู้บังคับบัญชาและการนำทัพอันชาญฉลาดเด็ดเดี่ยว กลุ่มเสี้ยนหนามที่เคยสร้างความระส่ำระสายจึงถูกบดขยี้จนพินาศสิ้นในเวลาอันรวดเร็วเมื่อศึกสยบลง ขบวนทัพอันเกรียงไกรจึงเดินทางกลับคืนสู่เมืองพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของแม่ทัพเซียวหลงเหยียน ที่ถูกตระเตรียมประดิษฐานอย่างสมเกียรติในฐานะ วีรบุรุษแห่งแผ่นดินบรรยากาศทั่วทั้งเมืองคละคลุมไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ปะปนกันไป เสียงโห่ร้องยินดีในชัยชนะและข่าวการหยุดยั้งศึกสงครามดังแทรกสลับกับเสียงร่ำไห้ไว้อาลัยให้แก่การจากไปของแม่ทัพใหญ่ ธงรบและผ้าไว้อาลัยพลิ้วสะบัดไปตามสายลมหนาว ชาวบ้านต่างพากันออกมาเรียงรายสองข้างทาง บางคนก้มหน้าน้ำตาคลอด้วยความเศร้าโศก ในขณะที่บางคนมองไปยังบุรุษบนหลังม้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธาจ้าวหานเฟิงในชุดเกราะตึงแน่นสง่างามควบม้าเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าอันผ่าเผย สายตาคมกล้าทอดม
ระหว่างที่ขบวนทัพกำลังเร่งเดินทางมุ่งหน้าขึ้นสู่แดนเหนือ จ้าวหานเฟิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ก็นึกถึงสาเหตุการตายของแม่ทัพเซียวหลงเหยียนได้อย่างไม่ยากเย็นนักเบื้องหลังการถูกทหารชั้นผู้น้อยลอบวางยาพิษจนถึงแก่ชีวิต น่าจะมีชนวนเหตุมาจากความสัมพันธ์ทางกายอันซับซ้อนและเร่าร้อนของตัวท่านแม่ทัพเอง แม้จะเป็นบุรุษเพศเช่นเดียวกัน ทว่าความหึงหวงและริษยากลับไม่เคยปรานีใคร ยิ่งภายในกองทัพเต็มไปด้วยทหารหนุ่มหน้าตาหมดจดที่เคยถูกท่านแม่ทัพดึงตัวไปเชยชมและเสพสมสวาท ย่อมต้องมีใครบางคนที่แค้นเคืองเมื่อตนเองถูกละเลย หรือไม่อาจยอมรับความริษยาที่เห็นผู้อื่นได้รับความโปรดปรานมากกว่าได้รองแม่ทัพหนุ่มระบายลมหายใจออกมาเบาๆ สายลมหนาวจากทางเหนือพัดผ่านใบหน้าคมคาย ขณะที่เขาเอื้อนเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแกมสมเพช"ข้าไม่คิดเลยว่า... ความปรารถนาอันเร่าร้อนที่ท่านเคยเสพสุข มันจะกลับมาเล่นงานและปลิดชีวิตท่านในภายหลังเช่นนี้"จ้าวหานเฟิงกำบังเหียนม้าในมือแน่นขึ้น นึกถึงภาพความกำหนัดอันมืดมิดที่ตน เคยเข้าร่วมกับแม่ทัพเซียวและฮูหยินหวานหลินซู ความปรารถนาอาจ
ใช้เวลาเดินทางรวมถึงกรำศึกอยู่อีกหลายเดือน ในที่สุดขบวนทัพของรองแม่ทัพจ้าวหานเฟิงก็เดินทางมาถึงดินแดนทางใต้ เมืองชายแดนอันห่างไกลที่เต็มไปด้วยกลุ่มโจรป่าและซ่องกบฏชุกชุม พวกมันอาศัยภูมิประเทศอันซับซ้อนหลบซ่อนตัว ดำรงอยู่ราวกับวัชพืชที่ปราบอย่างไรก็ไม่เคยถอนรากถอนโคนได้หมดสิ้น จ้าวหานเฟิงรู้ดีว่าหากคิดจะเผด็จศึกให้เด็ดขาด ย่อมมีเพียงทางเดียวคือการเด็ดหัวผู้นำและบดขยี้ศูนย์กลางของพวกมันให้สิ้นซากด้วยสติปัญญาการวางกลศึกอันเฉียบแหลมและพละกำลังอันเกรียงไกรของรองแม่ทัพหนุ่ม ในที่สุดเพลิงสงครามแดนใต้ที่เคยลุกโชนก็ถูกสยบลงจนสงบราบคาบเหล่านายทหารผู้ใต้บังคับบัญชาต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ใบหน้าของทหารทุกนายเปี่ยมไปด้วยความสุขและเลื่อมใสในตัวผู้นำทัพ นายทหารคนหนึ่งก้าวออกมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น"หากไม่ได้ท่านรองแม่ทัพใช้อุบายอันลึกล้ำปราบหัวหน้าพวกมัน พวกเราคงไม่สามารถสยบพวกกบฏได้รวดเร็วถึงเพียงนี้แน่ขอรับ!"จ้าวหานเฟิงทอดสายตามองเหล่าทหารกล้า พลางยกยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างผ่อนคลาย"นี่ไม่ใช่ผลงานของข้าเพียงคนเดียว... แต่มันคือผลงานและชัยชนะของพวกเราทุกคน"คำพูดอันหนักแน่นของชายหนุ่มสร้างความ
แม้ยามค่ำคืนนี้ จ้าวหานเฟิงจะจำต้องนอนค้างแรมอยู่กลางป่าลึกอันมืดมิด ท่ามกลางเสียงสายลมราตรีพัดก้องและความเย็นเยือกที่โรยตัวปกคลุม สอดประสานกับเสียงฝีเท้าของเหล่านายทหารยามที่เดินตรวจตรารักษาการณ์อย่างเข้มงวด ทว่าบรรยากาศภายในกระโจมพักของรองแม่ทัพหนุ่มกลับร้อนรุ่มโชติช่วงไปด้วยเพลิงสวาทอันไร้ที่สิ้นสุดชายหนุ่มนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงนอนสนาม ขณะที่มู่หลันรัวทอดตัวคุกเข่าอยู่เบื้องต่ำ นางใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นและริมฝีปากนุ่มละมุนปรนเปรอแก่นกายกำยำของเขาอย่างลุ่มหลงหื่นกระหาย เรียวปากอวบอิ่มละเลียดเลียไล้ไปตามความแข็งแกร่งอย่างซาบซ่าน ก่อนจะช้อนสายตาชุ่มฉ่ำหยาดเยิ้มขึ้นมองชายหนุ่ม พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระเส่า"นายท่าน... ท่านชอบให้ข้าทำสิ่งใด โปรดสั่งข้ามาได้เลยนะเจ้าคะ..."สิ้นคำเอื้อนเอ่ย นางก็ครอบครองความเป็นชายใหญ่โตไว้แน่น แล้วเริ่มขยับโยกศีรษะ รูดรั้งบดเบียดเข้าออกตามจังหวะอย่างเร่าร้อนดุดัน สัมผัสอุ่นชื้นที่ดูดกลืนลึกล้ำสลับเร่งจังหวะเน้นย้ำ ทำเอารองแม่ทัพหนุ่มเสียวซ่านจนร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกส่วน ต้องบิดสะโพกตอบรับด้วยความกระสันซ่าน สติสัมปชัญญะแทบมอดไหม้ไปกับไฟราคะกลางป่







