ตอนที่ 8 รสสุราเคล้ากลิ่นคาวกาม

หยาดธารสีขาวขุ่นที่พรั่งพรูออกมาเมื่อครู่ หาใช่จุดสิ้นสุดอันเป็นปลายทาง ทว่ามันกลับเป็นเพียงอารัมภบทเริ่มต้นของมรสุมความเสียวซ่านที่แท้จริงเท่านั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนผู้กุมชะตาและได้ครอบครองนายกองหนุ่มอย่างสมใจอยากในด่านแรก ย่อมมิคิดจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ ในใจของจอมทัพเฒ่าหมายมั่นปั้นมือว่า จะเคี่ยวกรำและเนรมิตให้ค่ำคืนนี้กลายเป็นราตรีอันแสนวิเศษล้ำลึกของจ้าวหานเฟิง เขาจะใช้ทุกศาสตร์แห่งกามราคะหล่อหลอมให้พยัคฆ์หนุ่มรูปงามผู้นี้ ลุ่มหลงมัวเมาในรสสัมผัสที่เขามอบให้จนถอนตัวไม่ขึ้นอีกต่อไป

ทว่าเมื่อลมราตรีเริ่มโชยสะบัดพัดพาเอาความหนาวเหน็บแห่งขุนเขาเข้ามากัดกินผิวเนื้อ คนทั้งคู่จึงจำเป็นต้องพักสนามรักชั่วคราว ขยับกายแต่งองค์ทรงเครื่องและจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เข้าที่ เพื่อเตรียมเคลื่อนย้ายเปลี่ยนสถานที่ในการสำแดงบทรักอันเร่าร้อนบทต่อไปภายในร่มผ้าใบ

ในระหว่างทางที่เดินทอดน่องกลับคืนสู่กระโจมที่พัก จ้าวหานเฟิงในยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากลูกนกปีกหัก แข้งขาของเขาอ่อนเปลี้ยสั่นระริกจนแทบก้าวเดินไม่ไหว ทุกย่างก้าวคล้ายจะทรุดฮวบลงกับผืนดิน ด้วยเพราะเมื่อครู่ตนเองเพิ่งถูกจอมทัพผู้เหนือหัวสูบกลืนเรี่ยวแรงและหยาดน้ำแห่งความเป็นชายออกไปอย่างหิวกระหายบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะที่เคยองอาจดั่งนักรบแหลกสลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านเสียวที่ยังตกค้างอยู่ทุกอณูเนื้อ

"ค่อยๆ เดินเถิด..."

สุ้มเสียงทุ้มต่ำของเซียวหลงเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความนัยอันเหนือกว่า ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นและทรงพลังยื่นเข้ามาโอบประคองร่างของนายกองหนุ่มเอาไว้ท่วงท่าทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองเครื่องแก้วเจียระไนอันล้ำค่าที่เขาเป็นผู้ตีตราจอง บรรยากาศความเงียบสลัดยามค่ำคืนข่มขวัญให้จ้าวหานเฟิงได้แต่ยอมจำนน ยอมปล่อยให้ร่างสูงใหญ่ประคองพากลับเข้าสู่มุมมืดของกระโจมใหญ่ ที่ซึ่งบทเรียนสวาทอันดุดันกำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องหลังม่านพับเดี่ยว

ทันทีที่ย่างก้าวกลับเข้าสู่ความอบอุ่นภายในกระโจมใหญ่ จ้าวหานเฟิงที่เนื้อตัวยังคงสั่นสะท้านจากลมหนาวและบทรักริมธาร ก็รีบคว้าจอกสุราขึ้นมาจิบหวังใช้ความร้อนแรงของน้ำเปลี่ยนนิสัยช่วยบรรเทาความยะเยือกและดับความฟุ้งซ่านในอก ทว่าแข้งขาของเขากลับยังคงสั่นเทา ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะหยัดยืนได้อย่างมั่นคง นายกองหนุ่มช้อนสายตาอันพร่าเลือนขึ้นมองผู้เหนือหัวพลางเอ่ยขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

"ท่านแม่ทัพ... ตัวข้า... ขอพักผ่อนสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ..."

กล่าวจบ ชายหนุ่มก็ยกสุราขึ้นดื่มอีกจอกคล้ายจะใช้มันเป็นเกราะกำบัง ทว่าจอมทัพผู้มากเล่ห์หาได้เปิดโอกาสให้เหยื่อได้ตั้งตัวไม่ เซียวหลงเหยียนสาวเท้าสืบก้าวเข้าหาด้วยท่วงท่าคุกคามอันทรงพลัง สองสายตาประสานกันในระยะประชิด ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยไฟตัณหาอันแรงกล้าจะเอ่ยคำบัญชาเด็ดขาด

"ไม่ได้..."

สิ้นคำปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่พลันโน้มกายลงบดเบียด มอบรสสัมผัสผ่านริมฝีปากอันดุดันร้อนแรงเข้าครอบครองเรียวปากของนายกองหนุ่มในทันที จอมทัพเฒ่าแทรกเรียวลิ้นช่ำชองเข้าไปตักตวงและรับรสสัมผัสของน้ำสุราที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในโพรงปากของจ้าวหานเฟิงอย่างหิวกระหาย บดจูบอย่างหน่วงหนักจนเกิดเสียงเฉอะแฉะอันชวนให้ใจสั่นสะท้าน

"สุราที่ผ่านริมฝีปากของเจ้านั้น... ช่างหวานล้ำเหลือเกินจ้าวหานเฟิง"

จอมทัพกระซิบพร่าชิดผิวปาก ก่อนจะกดจูบฝังลึก ทวีความเร่าร้อนดุดันขึ้นอีกเป็นเท่าทวีคูณ ราวกับจะสูบวิญญาณของนักรบหนุ่มให้มลายสิ้นในคราเดียว ยามนี้จ้าวหานเฟิงรู้สึกราวกายกำลังลอยคว้าง สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบแหลมหลุดลอยหายไปในอากาศ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ชายชาตรีเช่นเขาไม่เคยถูกรุกรานและบดขยี้ด้วยรสจูบที่ดุร้าย คลั่งไคล้ และเต็มไปด้วยตัณหาอันหยาบโล้นเช่นนี้มาก่อน ลมหายใจของเขาติดขัด อกผึ่งผายกระเพื่อมไหวรุนแรง ยอมสยบให้แก่จอมทัพพญาราชสีห์ที่กำลังละเลียดชิมหยาดน้ำหวานจากปากพยัคฆ์หนุ่มอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางกระโจมใหญ่

จอมทัพเฒ่ามิปล่อยให้เวลาผันผ่านไปโดยไร้ความหมาย มือหนาคว้าไหสุราแรงฤทธิ์ขึ้นมาก่อนจะเทราดรดลงบนแผงอกแกร่งและเรือนร่างกำยำของนายกองหนุ่ม หยาดน้ำเมาสีใสไหลชโลมผ่านมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงภายในกระโจมเป็นเงามันวาว เซียวหลงเหยียนไม่รอช้า โน้มกายลงใช้เรียวลิ้นอุ่นจัดลากเลียละเลียดชิมน้ำสุราสลับกับเนื้อหนังอันร้อนผ่าวของจ้าวหานเฟิง ตักตวงทั้งรสชาติความร้อนแรงของน้ำเมาและกลิ่นอายบุรุษเพศวัยฉกรรจ์ไปในเวลาเดียวกัน

"อึ๊อ... ฮ้า..."

จ้าวหานเฟิงถึงกับผวาเฮือก ส่งเสียงร้องครางกระเส่าเครืออยู่ภายในลำคออย่างกักข่มไว้ไม่อยู่ สติสัมปชัญญะในยามนี้พร่าเลือนจนแทบหลุดลอยไปไกลแสนไกล ความรู้สึกเบื้องหลังม่านกระโจมแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยความย้อนแย้งอันโหดร้ายยามที่เขาอยู่เรือนนอน ณ บ้านเกิด เขาคือชายชาตรีผู้หยิ่งทะนงและองอาจ เป็นเสาหลักที่พร้อมปกป้องไป๋เหม่ยหลาน สตรีผู้เป็นดวงใจ ทว่ายามเมื่อย่างก้าวเข้าสู่สมรภูมิเขาเทียนหลงแห่งนี้ เขากลับลดสถานะลงเป็นเพียงชายหนุ่มผู้อ่อนแอที่ไร้ทางสู้ ถูกท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรรุกรานและกระทำย่ำยีอย่างถึงพริกถึงขิงตามแต่ใจปรารถนา

"ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพขอรับ..."

น้ำเสียงแหบพร่าละล่ำละลักเอ่ยเรียกผู้เหนือหัวอย่างลืมตัว ร่างกายของพยัคฆ์หนุ่มบิดเร้าไปตามจังหวะการลากเลียอันหนักหน่วง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความละอายต่อฮูหยินรัก ทว่าเนื้อหนังและสัญชาตญาณดิบกลับทรยศอุดมการณ์อย่างสิ้นเชิง จ้าวหานเฟิงปล่อยใจให้จมดิ่งและเพลิดเพลินไปกับความเสียวซ่านรัญจวนจิตที่ท่านแม่ทัพปรนเปรอให้

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนทอดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บิดเบี้ยวและอาบฉาบไปด้วยความเสียวสะท้านของนายกองหนุ่มด้วยความพึงพอใจอันสูงสุด แววตาของราชสีห์ผู้เฒ่าลุกโชนด้วยประกายแห่งชัยชนะยามเมื่อกุมชะตาและร่างกายของเหยื่อล้ำค่าไว้ในอุ้งมืออย่างเบ็ดเสร็จ

"หนุ่มน้อย... ตัวเจ้าจงปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับความปรารถนาที่ข้ามอบให้เถิด แล้วเจ้าจะรู้ซึ้งด้วยตนเองว่าสวรรค์แดนมนุษย์นั้นมีอยู่จริง"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าแนบชิด จงใจใช้แก่นกายความเป็นชายอันเขื่องแกร่งและร้อนผ่าว บดเบียดถูไถไปมาบริเวณช่องทางรักเบื้องหลังของนายกองหนุ่มอย่างหยั่งเชิงและทรมานอารมณ์

"ขะ... ขอรับท่านแม่ทัพ... ข้ายอม... ยอมท่านแล้ว..."

จ้าวหานเฟิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงและสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา ในที่สุดพยัคฆ์หนุ่มก็จำนนต่อเพลิงกามารมณ์ที่แผดเผาจนหมดสิ้น ความเสียวซ่านลึกล้ำโจมตีเข้าใส่ทุกอณูเนื้อจนเขารู้สึกราวกายกำลังลอยล่องคล้ายจะหลุดลอยไปเข้าเฝ้าองค์เง็กเซียนฮ่องเต้บนชั้นฟ้า สติสตังรวนเรไร้การควบคุม

จนกระทั่งในวินาทีถัดมา จอมทัพเฒ่ากดสะโพกสอบส่งสิ่งสืบทอดแห่งบุรุษเพศอันเป็นความภาคภูมิใจ แทรกซึมผ่านและรุกรานเข้าสู่ภายในร่างของนายกองหนุ่มรวดเดียวจนสุดทาง!

"อ๊า...!"

จ้าวหานเฟิงดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนจุกเสียดและเสียวซ่านอย่างรุนแรงสุดแสนจะพรรณนา สติที่เคยพร่าเลือนพลันขาวโพลนไปชั่วขณะ ร่างกายแกร่งกระตุกเกร็ง แนบหน้าลงกับผืนฟูกนอนอย่างหมดทางต่อต้าน ความรู้สึกในยามนี้ราวกับเขาได้ก้าวข้ามผ่านประตูมิติไปสู่ดินแดนใหม่... ดินแดนแห่งตัณหาอันไร้ขอบเขต ศีลธรรม และกฎเกณฑ์ใดๆ ที่ซึ่งเขาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต และยากที่จะหันหลังกลับคืนสู่วิถีเดิมได้อีกต่อไป