ตอนที่ 9 วิถีราคะอันบิดเบี้ยว

ด้วยความเหนื่อยล้าจากพายุแห่งความปรารถนาที่พัดกระหน่ำมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดจ้าวหานเฟิงก็ไม่อาจฝืนทานทนต่อความอ่อนเพลียได้ ศีรษะของเขาซบลงและดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราอันยาวนาน

จนกระทั่งแสงทองของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของผืนผ้าม่านเบื้องบนเข้ามาภายในกระโจมใหญ่ ดวงตาของนายกองหนุ่มค่อยๆ ลืมตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าทันทีที่สติเริ่มกลับคืนมา เขากลับพบว่าในยามนี้ ศีรษะของตนนอนหนุนอยู่บนแผงอกและร่างแกร่งของแม่ทัพเซียวหลงเหยียนอย่างแนบชิด

"เจ้าตื่นแล้วหรือ... ทหารหนุ่ม"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยน พร้อมกับวงแขนแกร่งของจอมทัพที่กระชับโอบกอดร่างของชายหนุ่มเอาไว้หลวมๆ ราวกับจะให้ไออุ่น

"ข้า... คือข้า..."

ท่ามกลางแสงสว่างอันอบอุ่นของรุ่งอรุณ จ้าวหานเฟิงกลับรู้สึกอับจนถ้อยคำ รสสัมผัสและเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในสมองจนหัวใจเต้นระทึกด้วยความสับสนละอาย ตัวเขาที่เป็นชายชาตรี มีภรรยาที่รักรอคอยอยู่เบื้องหลัง ทว่าในยามนี้กลับต้องมานอนทอดกายอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษเพศเดียวกันเช่นนี้ ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าตนเองสมควรจะเริ่มต้นประโยคกับคนตรงหน้าอย่างไรดี

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาคมลึกดูสงบดุจผู้ผ่านโลกมามาก ท่าทีของเขาเรียบเฉยราวกับล่วงรู้และอ่านทุกความสับสนในใจของหนุ่มน้อยผู้นี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จอมทัพรู้ดีแก่ใจว่าจ้าวหานเฟิงมีใจปฏิพัทธ์ต่อสตรี หาได้มีรสนิยมชื่นชอบในบุรุษเพศด้วยกันไม่ เขาจึงเลือกใช้วาจาอันแยบคายเพื่อปลอบประโลมและทลายกำแพงความผิดบาปในใจของอีกฝ่าย

"เจ้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองหรอก พวกเราเพียงแค่ตักตวงความสุขสมจากกันและกันในยามที่ต้องเผชิญสงครามอันอ้างว้างเท่านั้น"

จอมทัพเฒ่าเว้นจังหวะพลางใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนผมของนายกองหนุ่มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยความจริงอีกข้อที่ทำให้จ้าวหานเฟิงถึงกับนิ่งงัน

"ที่บ้านของข้า... ก็มีทั้งฮูหยินและลูกๆ ที่รอคอยการกลับไปของข้าอยู่เช่นกัน ข้าและเจ้าหาได้มีความแตกต่างกันในเรื่องนั้นไม่ ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปในยามนี้ คือการที่ตัวข้าเลือกที่จะสุขสมและยินดีไปกับความปรารถนาอันเร้นลึก... รสชาติของกามราคะที่น้อยคนนักบนโลกหล้าจะมีวาสนาได้ลิ้มลอง"

ถ้อยคำหว่านล้อมอันชาญฉลาดที่ดึงเอาครอบครัวมาอ้าง ดั่งสะพานที่ช่วยทอดข้ามความรู้สึกผิดบาป ทำให้จ้าวหานเฟิงได้แต่เบิกตานิ่ง มองบุรุษผู้สูงวัยกว่าด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งโล่งอกที่ตนเองไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นอื่น และเริ่มคล้อยตามไปกับสัจธรรมอันบิดเบี้ยวที่จอมทัพยัดเยียดให้ในเช้าวันใหม่นี้

บุรุษต่างวัยทั้งสองร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างเงียบเชียบ ทว่าสายตาของจอมทัพเฒ่ายังคงจับจ้องพยัคฆ์หนุ่มไม่วางตา ก่อนที่เซียวหลงเหยียนจะเอ่ยแนะนำผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเปี่ยมด้วยความจริงใจดุจผู้ใหญ่ที่เอ็นดูบุตรหลาน

"อีกไม่นาน... ศึกสงคราม ณ สมรภูมิเขาเทียนหลงแห่งนี้ก็จะจบสิ้นลง หน้าที่สำคัญที่สุดของเจ้าในยามนี้คือต้องรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ให้ได้ ข้าจะช่วยผลักดันและสนับสนุนเจ้าให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดตามสัญญา ข้ารู้ดีว่าเจ้าเป็นคนเก่ง มีสติปัญญาและความสามารถเหนือผู้ใด... แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเจ้าก็อย่าได้คิดทำอะไรที่มันฝืนกำลังตนเองนักเลย"

คำปลอบโยนที่แฝงไปด้วยความห่วงใยและคำมั่นสัญญาเรื่องอนาคต ดั่งกระแสน้ำอุ่นที่รินรดลงบนใจที่บอบช้ำ จ้าวหานเฟิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ปราการความหวาดระแวงในอกพลันพังทลายลงไปอีกด่าน ชายหนุ่มประสานมือพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมจากใจจริง

"ขอบพระคุณท่านแม่ทัพที่เมตตา..."

ทว่า... ทันทีที่นายกองหนุ่มก้มหน้าลงด้วยความซาบซึ้ง นัยน์ตาของจอมทัพผู้มากเล่ห์กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายวาววับ ยามเมื่อยกยิ้มลึกที่มุมปากอย่างชั่วร้าย แววตาอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แท้จริงแล้วเขาหาได้ต้องการคำขอบคุณอันไร้ค่าไม่ สิ่งที่พญาราชสีห์ตัวนี้กระหายถวิลหา คือรสสัมผัสอันหวานล้ำจากเรือนร่างตรงหน้าต่างหาก

ไม่เปิดโอกาสให้ทหารหนุ่มได้ตั้งตัว แม่ทัพเซียวหลงเหยียนขยับกายเข้าประชิด มือหนาเชยคางมนขึ้นก่อนจะบดเบียดเรียวปากลงไปขยี้จูบอย่างรุนแรงและหิวกระหายเท่าทวีคูณ รสสัมผัสอันดุดันรุกรานเข้าสู่โพรงปากอย่างไร้ความปรานี ตักตวงเอาน้ำหวานและลมหายใจของจ้าวหานเฟิงไปจนสิ้น จนร่างแกร่งของนายกองหนุ่มสั่นระริกไปทั้งสรรพางค์กาย

ทว่าในยามนี้... ร่างกายของจ้าวหานเฟิงกลับหาได้มีความคิดที่จะขัดขืนหรือผลักไสไม่ สัญชาตญาณนักรบที่เคยหยิ่งทะนงถูกหลอมละลายด้วยไฟตัณหาจนหมดสิ้น ชายหนุ่มหลับตาลงพริ้ม ปล่อยกายปล่อยใจให้ตอบสนองและโอนอ่อนผ่อนตามไปกับบทรักอันเร่าร้อนที่จอมทัพเฒ่าเป็นผู้ชี้นำ ยอมสยบจำนนต่ออำนาจและรสสวาทอันเย้ายวนในเช้าวันใหม่ช้าๆ อย่างไร้ทางขัดขืน

"นายกองหนุ่ม... ข้าต้องการเจ้า จงส่งมันเข้ามาภายในเรือนร่างของข้าเสียเถิด"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าเว้าวอนระคนออกคำสั่งกระตุ้นเร้าจวนเจียนจะทนไม่ไหว จอมทัพเฒ่าเซียวหลงเหยียนเปิดเผยความปรารถนาอันแรงกล้า ดึงรั้งร่างของเพชรเม็ดงามให้ก้าวข้ามเส้นแบ่งกฎเกณฑ์ทั้งมวล แน่นอนว่าจ้าวหานเฟิงที่เพิ่งเคยลิ้มลองรสชาติแห่งตัณหาอันเร่าร้อนนี้เป็นครั้งแรก ในใจยามนี้หาได้มีความละอายหลงเหลืออยู่ไม่ เพลิงราคะที่ถูกจุดขึ้นโหมกระพือจนเขากระหายที่จะลิ้มลองรสสัมผัสแปลกใหม่นี้ด้วยตัวเองเช่นกัน

ชายหนุ่มขยับกายเข้าแนบชิด ทันทีที่แก่นกายความเป็นชายอันร้อนผ่าวและแข็งขืนบดเบียดแทรกซึมเข้าสู่ร่องรอยแห่งสวาทของจอมทัพผู้เหนือหัว ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเซียวถึงกับสะท้านเยือก ผิวเนื้อบิดเร้ากระตุกรับสัมผัสอันแกร่งกร้าว ส่วนจ้าวหานเฟิงเองก็ถึงกับกระสันรัญจวนจนตัวเกร็ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่น ความคับแน่นของช่องทางรักเบื้องหลังจอมทัพบีบรัดตรึงแรกรุ่นจนแทบขยับกายไม่ได้

ด้วยความสดใหม่ของร่างกายที่เพิ่งเคยพานพบศึกสวาทรูปการณ์นี้เป็นคราแรก เพียงเวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วอึดใจ พยัคฆ์หนุ่มก็มิอาจอัดอั้นทานทนได้อีกต่อไป เขากระตุกสะโพกสอบสลักลึกก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำแห่งความปรารถนาอันฉีดพล่านเข้าไปในเรือนร่างของจอมทัพจนหมดสิ้น

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนฟุบหน้าลงกับผืนฟูก พลางผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะพลิกกายกลับมาส่งยิ้มบางเบาอันแสนอ่อนโยนทว่าฉาบด้วยความช่ำชองดุจผู้ชนะ นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองขุนศึกหนุ่มที่นอนหอบหายใจกระเส่าอย่างไร้เดียงสา

"นายกองหนุ่ม... ตัวเจ้ายังคงต้องฝึกปรืออีกมากนัก หลังจากนี้ ข้าจะเป็นผู้สั่งสอนเจ้าให้กลายเป็นชายชาตรีที่แท้จริงเอง..."

จอมทัพเฒ่าเอื้อมมือลูบไล้โครงหน้าหล่อเหลาพลางกระซิบวาจาอันแฝงไปด้วยมนต์สะกดแห่งกามราคะ "แล้ววันหนึ่งเจ้าจะรู้... ว่าจะไม่มีสตรีนางใด หรือบุรุษผู้ใดในใต้หล้า ที่จะสามารถปฏิเสธความสุขสมอันล้ำเลิศที่เจ้ามอบให้ได้อีกต่อไป"

ถ้อยคำนั้นดั่งคำทำนายที่ขีดเส้นชะตากรรมของจ้าวหานเฟิงให้เปลี่ยนไปตลอดกาล บัดนี้พยัคฆ์หนุ่มผู้เคยถือมั่นในเกียรติยศและรักแท้ ได้ถลำลึกเข้าสู่ศาสตร์แห่งราคะบิดเบี้ยว