تسجيل الدخولแม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านเช่าของผมนั้นช่างสวยสะพรั่งสะกดตา ส่วนลูกสาววัยแรกรุ่นของเธอก็เด็ดดวงไม่แพ้กัน พวกเราต่างอาศัยอยู่ร่วมกันในชายคาบ้านเช่าหลังเดียวกัน ทว่าในค่ำคืนนี้กลับเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ในขณะที่ผมกำลังทิ้งตัวลงนอนอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา มือหนาก็กำลังกุมกางเกงในตัวจิ๋วสีชมพูหวานแหววของลูกสาวเจ้าของบ้านที่เธอเพิ่งจะผลัดเปลี่ยนทิ้งไว้ขึ้นมาสูดดมกลิ่นกาย แต่จู่ๆ ยัยเด็กแสบกลับผลักบานประตูห้องนอนของผมให้เปิดออกดื้อๆ โดยที่เธอสวมใส่เพียงชุดนอนบางเบาตัวจิ๋วยืนส่งสายตาหวานเชื่อมจ้องมองตรงมาที่ผม ผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ นึกว่าเรื่องแอบขโมยกางเกงในของเธอมาดมแก้เสี้ยนจะโดนจับได้เสียแล้ว แต่จู่ๆ เธอก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า "คุณอาคะ... คืนนี้ฟ้าร้องเสียงดังน่ากลัวจังเลยค่ะ แถมคุณแม่ก็ไม่อยู่บ้านด้วย หนูขอนอนที่ห้องของคุณอาคืนหนึ่งได้ไหมคะ?" เมื่อกวาดสายตามองต่ำลงไปสบเข้ากับร่องแยกกึ่งกลางลำตัวที่ดันนูนเด่นผ่านกางเกงนอนของเธอ ใครมันจะต้องการกางเกงในผืนนั้นอีกล่ะ! ผมไม่รอช้ารีบสะบัดมือโยนกางเกงในทิ้งไปพลางตลบเลิกผ้าห่มออกกว้างเปิดทางทันควัน "มาสิ... มานอนในผ้าห่มอุ่นๆ กับอานี่มา" ...
عرض المزيد"เสี่ยวเฉิงจ๊ะ เสร็จหรือยังเอ่ย?"หัวใจของผมกระตุกวูบด้วยความตกใจ รีบเอ่ยปากตอบรับพัลวัน"ครับๆ เสร็จแล้วครับ กำลังออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน ภาพเบื้องหน้าคือแม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านที่กำลังคุกเข่าอยู่บนเตียงในท่าทางยั่วยวนตา เธอสวมใส่ถุงน่องวาบหวิวรัดรูปเซ็กซี่บาดตาบาดใจสะโพกอวบอิ่มถูกยกงอนรั้งขึ้น ราวกับกำลังเฝ้ารอคอยให้ผมก้าวเข้าไปบรรเลงบทรักอารมณ์ดิบในกายของผมเริ่มค่อยๆ ถูกปลุกปั่นให้ตื่นตัวขึ้นมาทีละน้อย ผมเดินเข้าไปประชิดทางด้านหลังสะโพกของเธอสองมือหนาเอื้อมไปเกาะกุมรอบเอวคอดกิ่ว แม่ม่ายสาวจัดแจงออกแรงโยกย้ายส่ายสะโพกหมุนวนอย่างเต็มกำลัง หวังจะปรนเปรอความสุขสมเพื่อตอบสนองความต้องการของผมอย่างสุดความสามารถทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ในสมองของผมก็พลันมีภาพใบหน้าของหลินเหยาแวบเข้ามาในหัวดื้อๆผมสะดุ้งสุดตัวรีบปล่อยมือหนาออกจากเรือนร่างของคนเป็นแม่ทันควัน เกือบจะพลั้งมือทำเรื่องคาวโลกีย์ลงไปเสียแล้วแม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านแสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจ สายตาค้อนขวับมองตรงมาที่ผม"เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะจ๊ะเสี่ยวเฉิง? หรือว่าในใจของเธอไม่ชอบที่พี่แก่เกินไป ไม่มีเสน่ห์ด
"เท่าที่ดูตอนนี้ หลินเหยากับเธอก็ดูเข้ากันได้ดีเชียว เธอนี่แหละช่างเหมาะสมที่จะมาทำหน้าที่เป็นพ่อของหลินเหยาที่สุดแล้ว"ในสมองของผมพลันเกิดเสียงดังก้องอื้ออึง แก้วเหล้าในมือแทบจะหล่นลงพื้นฟังจากที่เธอโพล่งออกมา ชัดเจนว่าเธอตั้งใจอยากจะแต่งงานสร้างครอบครัวกับผมมันช่างน่าปวดตับจริงๆ ตัวผมกับหลินเหยาเนี่ยนะจะมาอยู่ร่วมกันในฐานะพ่อกับลูกสาว พวกเราสองคนก้าวข้ามเส้นไปบรรเลงบทรักกันบนเตียงนอนเรียบร้อยแล้วโว้ยความรู้สึกในใจของผมสับสนจนทำตัวไม่ถูกแม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านเมื่อเห็นท่าทางแปลกประหลาดของผม เธอจึงรีบเอ่ยปากถามไถ่ด้วยความสงสัย"เป็นอะไรไป? หรือว่าระหว่างเธอกับยัยเหยาเหยามีเรื่องขุ่นเคืองเข้ากันไม่ได้ตรงไหนหรือเปล่า?"ผมรีบส่ายหน้า พร้อมกับละล่ำละลักอธิบายแก้ต่าง "เปล่าครับเปล่า เรื่องนั้นไม่มีแน่นอนครับ ผมกับหลินเหยาเข้ากันได้ดีมาก แกเป็นเด็กว่าง่ายและรู้ความมากครับ""ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะจ๊ะ พี่ล่ะแอบหวั่นใจกลัวว่ายัยเด็กคนนี้จะเอาแต่ใจจนทำให้เธอต้องหงุดหงิดใจ""ขอแค่เรื่องของลูกสาวไม่มีปัญหาอะไร พี่ก็วางใจแล้วล่ะจ๊ะ"สิ้นคำพูดประโยคนั้นของเธอ ร่างอวบอิ่มของแม่ม่ายสาวก
ยามค่ำคืนเมื่อกลับมาถึงบ้านและมีคนเป็นแม่คอยนั่งเฝ้าอยู่ พวกเราสองคนจึงไม่มีโอกาสได้แสดงความรักหรือนัวเนียกันเลยสักนิดทว่าพอออกไปเผชิญโลกกว้างข้างนอกบ้าน หลินเหยากลับเอาแต่กอดรัดเอวผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเรือนร่างอันนุ่มนิ่มแนบชิดติดหนึบอยู่กับแผ่นหลังของผมตลอดเวลามันให้ความรู้สึกที่สุขสมและฟินอย่างบอกไม่ถูกจริงๆวันนั้น เพื่อเป็นการตบรางวัลที่ผมคอยช่วยดูแลพาหลินเหยาออกไปวิ่งรถส่งอาหาร แม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านจึงถึงขั้นลงมือเข้าครัวเนรมิตอาหารคาวหวานวางเรียงรายไว้เต็มโต๊ะเพื่อเลี้ยงต้อนรับผมเป็นกรณีพิเศษพอตกดึก เธอก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน ในมือยังหอบหิ้วกับข้าวกับปลาถุงใหญ่ติดมือกลับมาด้วย"เหยาเหยา!"เสียงร้องเรียกอันแสนอบอุ่นระคนตื่นเต้นของคนเป็นแม่ดังแว่วมาจากหน้าประตูบ้านเมื่อหลินเหยาเห็นว่าคุณแม่เดินทางกลับมาถึงแล้ว เธอก็โผเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันด้วยความดีใจ สองแม่ลูกโอบกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันหัวเราะเริงร่าโลดเต้นไปมาส่วนตัวผมได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ ในใจมันช่างรู้สึกปั่นป่วนว้าวุ่นใจ ทั้งรู้สึกยินดีและหวาดหวั่นใจไปพร้อมๆ กันแม่ม่ายสาวหันขวับมาเอ่ยปากกับผมด้วยรอยยิ้ม"เสี่
เมื่อเห็นสายตาแฝงแววอิจฉาตาร้อนและเสียงฮือฮาของพวกมัน ในใจของผมก็พองโตด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องปกติเวลาอยู่ที่สถานีรับงานผมมักจะเป็นคนที่ไม่มีใครเห็นหัวและไม่ค่อยมีใครคบหาด้วยเท่าไหร่ อายุอานามก็ปาเข้าไปตั้งสี่สิบแล้ว แต่กลับไม่มีปัญญาหาเมียได้สักคนเลยไม่พ้นที่จะโดนไอ้พวกนี้เอาไปหัวเราะเยาะอยู่บ่อยๆทว่าวันนี้ผมกลับสามารถหนีบเอาเด็กสาวเกรดพรีเมียมที่อายุน้อยกว่าผมตั้งยี่สิบกว่าปีมาอวดโฉมได้ ทำเอาพวกมันน้ำลายสอตาละห้อยกันเป็นแถว"ไปๆๆ ไอ้พวกนี้ อย่ามาคิดอกุศลเชียวนะ เว้นระยะห่างไว้เลย นี่แฟนคนสวยของกูโว้ย"สิ้นคำพูดของผม กลุ่มเพื่อนร่วมงานในสถานีต่างพากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างพร้อมเพรียง"ฮั่นแน่ พี่เฉิง อย่ามาอำกันเล่นหน่า สภาพอย่างพี่เนี่ยนะจะหาแฟนสวยระดับนี้ได้?""นั่นดิ อาจจะแอบไปลักพาตัวอนาจารเด็กมาจากไหนหรือเปล่าวะ""พูดกันตามตรงนะพี่ พวกเราถึงจะยากจนข้นแค้นขนาดไหน แต่ก็ไม่ควรไปทำเรื่องผิดกฎหมายลักพาตัวเด็กนะเว้ย"ผมขี้เกียจจะเอ่ยปากเสวนากับพวกไร้สาระกลุ่มนี้ เพราะสิ่งที่ผมโพล่งออกไปมันคือความจริงแท้แน่นอนทว่าต่อมา หลินเหยากลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากตอกหน้าพวกมันขึ้นมาเอง





