พ่อโคแก่กินหญ้าอ่อน 2

​คุณอากวินไม่เคยดูเหมือนคนที่ก้าวผ่านวัยกลางคนเลยสักนิด รูปร่างที่ดูแลอย่างดีภายใต้สูทเนื้อผ้าเกรดพรีเมียม ไหล่กว้าง และโครงหน้าที่คมคายไร้ที่ติ มีเพียงริ้วรอยจางๆ ตรงหางตาเวลาที่เขายิ้มเท่านั้นที่บอกเล่าประสบการณ์ชีวิต แต่ริ้วรอยเหล่านั้นกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยความน่าค้นหาและความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

​"ลุกขึ้นได้แล้ว คำแพง"

​เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเรียบๆ พลางยกนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือขึ้นดู "เที่ยงคืนครึ่งแล้ว เกินเวลาที่อาอนุญาตให้เราออกมาข้างนอกมากพอสมควร"

​"คุณอาคะ... แพงเพิ่งมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยนะคะ" ฉันลองเสี่ยงตัดพ้อ ทำเสียงเง้างอนหวังให้คนตรงหน้าใจอ่อนลงบ้าง "พ่อน่ะไปต่างประเทศตั้งหลายวัน บ้านก็เงียบเหงาจะตายไป แพงแค่อยากออกมาเจอมนุษย์มโนราห์บ้างไม่ได้เหรอคะ"

​"ไม่ได้" คำตอบปฏิเสธถ้วนสั้นแสนเรียบง่ายถูกส่งกลับมาทันควันอย่างไม่แยแส คุณอากวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นมือหนามาตรงหน้าฉัน "และถ้ายังงอแงไม่ยอมกลับ อาจะโทรรายงานชลธารเดี๋ยวนี้ว่าลูกสาวตัวดีแอบหนีมานั่งดื่มค็อกเทลในผับคนเดียว"

​"ขู่แพงตลอดเลย..." ฉันย่นจมูกใส่ แต่ก็ยอมยื่นมือไปวางบนฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

​ไออุ่นจากฝ่ามือของคุณอาซึมผ่านเข้ามาในกระแสเลือดทันทีที่เขากระชับกุมมือฉันไว้ มันเป็นสัมผัสที่มั่นคง หนักแน่น และทำให้หัวใจของฉันสั่นคลอนได้เสมอ คุณอากวินจูงมือฉันเดินลงมาจากชั้น VIP เหล่าพนักงานและการ์ด ต่างโค้งคำนับให้ตลอดทาง ความรู้สึกราวกับได้รับการคุ้มครองจากราชาแห่งราตรีทำให้ฉันเผลอกระชับนิ้วตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว

​เมื่อก้าวพ้นประตูผับ ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนก็ปะทะเข้ากับใบหน้า รถสปอร์ตเซดานคันหรูของคุณอากวินจอดรออยู่ตรงหน้าทางเข้าเรียบร้อยแล้ว เขาปล่อยมือฉันอย่างนุ่มนวลเพื่อเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้

​"เชิญครับ คุณหนูคำแพง" น้ำเสียงยั่วเย้าเบาๆ ที่มุมปากนั้นทำให้แก้มของฉันร้อนผ่าว

​ฉันก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ คุณอาปิดประตูลงด้วยความนุ่มนวลก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ กลิ่นน้ำหอมอบอุ่นเฉพาะตัวของเขาเข้ามากระจายฟุ้งภายในห้องโดยสารทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามานั่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ ก่อนที่รถจะทะยานออกสู่ถนนใหญ่ที่โล่งกว้างในยามค่ำคืน

​"คุณอาจะพาแพงไปส่งที่บ้าน หรือพาไปคอนโดคะ?" ฉันถามขึ้นพลางเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม

​"คอนโดของอา" เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากถนน "บ้านเราไม่มีใครอยู่สักคน ชลธารฝากให้อาดูแลเราอย่างใกล้ชิด ให้อาไปส่งเราไว้ที่บ้านคนเดียวยามดึกดื่นแบบนี้ อาก็ห่วง"

​คำว่า 'ห่วง' จากปากของคุณอากวินสะกิดหัวใจฉันอย่างแรง ฉันหันไปมองเสี้ยวหน้าคมของเขาที่กระทบกับแสงไฟถนนข้างทาง ความทรงจำในอดีตเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในความคิด

​ย้อนกลับไปในตอนที่ฉันยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คุณอากวินกับ ชลธาร คุณพ่อของฉัน เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า ทั้งสองคนลุยน้ำลุยไฟและสร้างธุรกิจมาด้วยกัน แม้เส้นทางชีวิตจะต่างกันตรงที่พ่อเลือกแต่งงานมีครอบครัวและทำธุรกิจนำเข้า-ส่งออก ส่วนคุณอากวินเลือกทุ่มเทชีวิตให้กับธุรกิจสายบันเทิงและคลับหรูจนกลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มเนื้อหอมที่ไม่ยอมตกลงปลงใจกับหญิงสาวคนไหน

​ในวันที่แม่ของฉันเสียชีวิตด้วยโรคร้ายเมื่อสิบกว่าปีก่อน... โลกของฉันและพ่อแทบพังทลาย คนที่ก้าวเข้ามาช่วยประตูกับพยุงครอบครัวเราไว้ก็คือคุณอากวิน เขาช่วยดูแลเรื่องงานศพ คอยอยู่เป็นเพื่อนพ่อ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือคนที่คอยอุ้ม คอยปลอบ และคอยเช็ดน้ำตาให้เด็กหญิงคำแพงในวัย 12 ขวบที่ร้องไห้กอดรูปแม่ไม่ยอมกินข้าว

​"ไม่ร้องนะคำแพง... อากวินอยู่นี่แล้ว อาจะดูแลเราเอง"

​เสียงทุ้มอบอุ่นในวันนั้นยังคงดังกังวานอยู่ในความทรงจำ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ คุณอากวินไม่เคยหายไปจากชีวิตของฉันเลย จากเด็กหญิงตัวน้อยที่คอยเดินตามหลัง 'คุณอาสุดหล่อ' จนกระทั่งเติบโตกลายเป็นหญิงสาววัย 25 ปี ความรู้สึกเอ็นดูของคุณอาอาจจะยังเหมือนเดิม... แต่ความรู้สึกของฉันมันกลับถลำลึกไปไกลจนไม่อาจถอยหลังกลับได้แล้ว

​"คิดอะไรอยู่? หน้าเครียดเชียว" เสียงของคุณอากวินดึงฉันออกจากความคิด

​"แพงแค่... คิดถึงเรื่องเก่าๆ ค่ะ" ฉันตอบเบาๆ หันกลับมาสบตาเขาผ่านกระจกมองหลัง "คิดถึงตอนที่แพงยังเด็กๆ ตอนที่คุณอาชอบซื้อขนมมาฝาก แล้วก็ชอบอุ้มแพงขี่คอ"

​คุณอากวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาฉายแววเอ็นดู "ตอนนั้นเรายังตัวนิดเดียว ยอดงอแงติดอามากกว่าติดพ่อเราเสียอีก... แต่ตอนนี้โตเป็นสาวจนเริ่มหนีเที่ยวผับได้แล้ว เวลาผ่านไปไวเหมือนกันนะ"

​"แล้ว... ตอนนี้แพงโตเป็นสาวแล้ว คุณอาสายน้อยลงไหมคะ?" ฉันถามลองเชิง หัวใจเต้นตึกตัก

​คุณอากวินชะลอความเร็วของรถตามสัญญาณไฟแดง เขาหันใบหน้าคมคายกลับมามองฉันตรงๆ แววตาอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและจริงจังจนฉันต้องสูดหายใจเข้าลึก

​"โตขึ้นไม่ได้แปลว่าห่วงน้อยลง... คำแพง" น้ำเสียงของเขาต่ำและนุ่มนวล"ยิ่งเราโตเป็นสาว ยิ่งน่าเป็นห่วงกว่าตอนเด็กๆ หลายเท่า... พฤติกรรมหนีเที่ยวคนเดียว ดื่มค็อกเทลไม่ระวังตัวแบบคืนนี้ อายิ่งยอมไม่ได้"

​"แพงดูแลตัวเองได้นะคะ!" ฉันแย้ง

​"ถ้าดูแลตัวเองได้ จริงๆ คงไม่ปล่อยให้ผู้ชายโต๊ะข้างๆ มองเราด้วยสายตาแทะโลมตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้าไปหรอก" คุณอากวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความหึงหวงและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "กฎเหล็กของอา... ถ้าชลธารไม่อยู่ เราต้องอยู่ในสายตาของอาเท่านั้น ห้ามไปไหนมาไหนยามค่ำคืนคนเดียวโดยไม่มีคนของอาคอยตาม และห้ามดื่มเหล้าจนขาดสติ เด็ดขาด"

​"คุณอากำหนดกฎพวกนี้ขึ้นมาขังแพงไว้ชัดๆ" ฉันตัดพ้อ

​"ขังไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเราเองทั้งนั้น" เขาตอบเสียงแข็งแกร่ง ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำให้ใจฉันกระตุกวูบ "และอาก็มีหน้าที่ต้องรักษา 'ของสำคัญ' ของชลธาร... และของอา ให้ปลอดภัยที่สุด"

​รถยนต์เคลื่อนตัวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมหรูระดับเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง คุณอากวินพาฉันขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้นสูงสุด บรรยากาศภายในคอนโดเน้นการตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม เรียบหรู แต่ทรงพลัง เหมือนกับบุคลิกของเจ้าของบ้านไม่มีผิด

​กระจกบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทัศนียภาพแสงไฟของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนอย่างสวยงาม ฉันเดินไปหยุดยืนมองวิวเมืองเบื้องล่าง ความเหนื่อยล้าและความสับสนผสานกันจนต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ