All Chapters of เรื่องสั้นอีโรติกจบในตอน V.2 เล่มที่1: Chapter 1 - Chapter 9

ตอนที่ 1: สายตาที่จ้องมองในความมืด​เสียงจังหวะดนตรีสไตล์ดีพเฮาส์ทุ่มต่ำดังก้องไปทั่วบรรยากาศสลัวของผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟดวงสีส้มส่องสะท้อนกับแก้วค็อกเทลในมือของฉัน มันเป็นสถานที่ที่ฉันชลดา หรือ คำแพง ในวัย 25 ปีมักจะแอบหนีมาผ่อนคลายเสมอเมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องอยู่บ้านคนเดียวในคืนที่ไร้ผู้คน ​กลิ่นหอมหวานของลิเคียวร์ผสมน้ำผลไม้ในแก้วทรงสูงตัดกับกลิ่นไอความเย็นฉ่ำของก้อนน้ำแข็งที่ฉันใช้หลอดแก้วคนไปมาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ฉันเหม่อมองผู้คนที่กำลังโยกย้ายร่างกายอยู่บนลานเต้นรำด้านล่างจากมุม VIP ชั้นสองที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ​แต่แล้วความเพลิดเพลินชั่วครู่ของฉันก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่หอมบางเบาอันคุ้นเคยแผ่กระจายเข้ามาในระยะสัมผัส มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ​เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บเนี๊ยบก้าวเข้ามาในพื้นที่โซนที่ฉันนั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยออร่าของความทรงอำนาจและความน่าเกรงขามจนพนักงานและบาร์เทนเดอร์แถวนั้นต้องค้อมหัวให้อย่างนอบน้อม ​"คำแพง..." ​เสียงทุ้มต่ำและนุ่มลึกเอ่ยขึ้นเบ

​คุณอากวินเดินตามเข้ามา เขาถอดเสื้อสูทนอกออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกอบอุ่นและลำคอแกร่ง ลุคที่ผ่อนคลายลงแบบนี้ยิ่งทำให้เขาดูเสน่ห์ดึงดูดใจเกินกว่าจะมองว่าเป็นแค่ 'เพื่อนพ่อ' ​"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ในห้องนอนแขกมีชุดใหม่เตรียมไว้ให้แล้ว" คุณอาเดินเข้ามายืนซ้อนหลังฉัน ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ฉันได้กลิ่นน้ำหอมและสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา ​"คุณอาคะ..." ฉันค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา เงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบที่จ้องมองลงมาอยู่ก่อนแล้ว ​"ว่าไง?" ​"ทำไมคุณอาต้องดีกับแพงขนาดนี้คะ? ทำไมต้องคอยตาม คอยดูแล คอยปกป้องแพงขนาดนี้... เพียงเพราะแพงเป็นลูกสาวของพ่อชลธารแค่นั้นเหรอคะ?" คำถามที่ตกค้างอยู่ในใจมาเนิ่นนานถูกเอ่ยออกไปในที่สุด ​ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่กว้างขวางของเพนต์เฮาส์ คุณอากวินจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่ง นิ้วเรียวยาวของคุณอาค่อยๆ ยื่นมาสัมผัสที่ข้างแก้มของฉันเบาๆ ลูบไล้อย่างแผ่วเบาทว่าหนักแน่นในความรู้สึก สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ฉันเผลอหลับตาลงและเอียงแก้มรับความอบอุ่นนั้นอย่างโหยหา ​"ตอนแรก... มันอาจจะใช่" เสียงทุ้มของเขาสั

​"แพงไม่ได้ยั่ว..." ฉันกระซิบ ขยับหน้าเข้าไปใกล้เขาจนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสกัน "แต่แพงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้วต่างหากค่ะ คุณอา..." ​สิ้นเสียงกระซิบของฉัน ความอดทนที่คุณอากวินเพียรสร้างมาตลอดหลายปีก็พังทลายลงโดยสมบูรณ์ ​มือหนาและเรียวยาวของคุณอาคว้าเข้าที่เอวบางของฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ดึงร่างของฉันขึ้นไปนั่งเกยอยู่บนตักกว้างของเขา สัมผัสที่รวดเร็วและทรงพลังทำเอาฉันหลุดเสียงร้องกรี้ดเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนที่คำพูดทั้งหมดจะถูกกลืนหายไป ​คุณอากวินโน้มใบหน้าลงมา ประสบสายตากับฉันในระยะไม่ถึงนิ้ว กลิ่นวิสกี้หอมหวานผสมกลิ่นกายชายหนุ่มวัยเย้ายวนเข้าปะทะนาสิกอย่างรุนแรง ​"อารบกวนเตือนเราแล้วนะ..." เสียงทุ้มพร่าของเขาชิดริมฝีปากของฉัน "ก้าวเข้าในเขตอันตรายของอาเอง แล้วอย่าร้องขอให้อาปล่อยถอยหลังกลับ" ​ประทับริมฝีปากหนาและอุ่นจัดลงบนริมฝีปากของฉันอย่างหนักแน่นและเอาแต่นึกคิด สัมผัสในตอนแรกเต็มไปด้วยความดุดันและทรงอำนาจ ราวกับเป็นการลงโทษเด็กงอแงที่กล้าท้าทายอำนาจของเขา แต่เพียงไม่นาน รสจูบนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และแทรกซึมไปด้วยความรักและความปรารถนาที่เก็บซ่อนมาเ

​คุณอากวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน แววตาของเขาแน่วแน่และไร้ซึ่งความลังเลใดๆ มือหนาเอื้อมมากุมมือฉันไว้แน่น ​"ชลธารอาจจะตกใจ... อาจจะโกรธ หรืออาจจะชกหน้าอาสักทีสองทีที่แอบงาบลูกสาวสุดที่รักของมัน" คุณอาเอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่แฝงความจริงจัง "แต่อาไม่เคยเสียใจที่ข้ามเส้นนี้มา และอาก็พร้อมจะรับผลที่ตามมาทุกอย่าง... เพราะสำหรับอาแล้ว คำแพงไม่ได้เป็นแค่ 'ความหลงใหล' ชั่วครู่ชั่วคราว แต่นี่คือความรักที่อาเลือกแล้ว" ​คำยืนยันหนักแน่นจากผู้ชายวัย 45 ปีตรงหน้าทำให้ความกังวลทั้งหมดในใจของฉันละลายหายไปจนหมดสิ้น ฉันระบายยิ้มกว้าง รั้งใบหน้าคมคายของคุณอาลงมารับจูบอันหวานซาบซ่านอีกครั้ง ​คืนนั้น จุดเปลี่ยนในชีวิตของเราสองคนถูกจารึกไว้อย่างสมบูรณ์ การข้ามเส้นขนานแห่งกฎเกณฑ์ทางสังคมและวัยไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป ตราบใดที่เราสองคนยังคงกุมมือกันไว้แน่นในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ โคแก่ผู้ทรงอำนาจและหญ้าอ่อนแสนงอแงได้ก้าวผ่านพันธนาการแห่งอดีต เข้าสู่บทเรียนความรักที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ ความหวานซ่านซา และความจริงใจที่มีให้กันอย่างแท้จริง ตอนที่ 7: ความหวานที่ซ่อนเร้น​ชีวิต

​"มึงกล้าดียังไงมาพูดคำนี้ในบ้านกู!" ชลธารตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแก้วน้ำสั่นไหว เขาตวาดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมาตลอดวัน "กูไว้ใจมึงมากที่สุดในชีวิต! กูฝากแก้วตาดวงใจของกูไว้ให้มึงช่วยดูแล ยามที่กูต้องไปทำงานต่างประเทศ... แต่สิ่งที่มึงตอบแทนความไว้ใจของกู คือการเคลมลูกสาวกูเนี่ยนะ?!" ​"กูไม่ได้ 'เคลม' ลูกสาวมึง!" คุณอากวินโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและจริงจัง ไม่ได้ใช้ความโกรธเข้าข่ม แต่ใช้ความจริงใจทั้งหมดที่มี "กูรักคำแพง... กูรักในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่กูอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับเขา กูไม่ได้มองเขาเป็นหญ้าอ่อน หรือเด็กหลอกง่ายอย่างที่มึงคิด" ​"มึงแก่กว่าลูกกูยี่สิบปีนะกวิน!" ชลธารชี้หน้าเพื่อน "มึงเห็นเขามาตั้งแต่ตัวเท่าเมี่ยง มึงเคยอุ้มเขาร้องไห้ตอนแม่เขาเสีย มึงทำใจมองเขาในเชิงคู่รักลงได้ยังไง?!" ​"ก็เพราะกูเห็นเขาเติบโตขึ้นมาทุกวันไงล่ะ!" คุณอากวินตอบกลับอย่างไม่ลดละ สายตาฉายแววซับซ้อนและลึกซึ้ง "กูเห็นทั้งความงดงาม ความอ่อนโยน และความเข้มแข็งของเขา... ตอนแรกกูก็พยายามห้ามใจตัวเอง ชลธาร กูพยายามสร้างระยะห่าง พยายามเป็น 'คุณอาผู้ใจดี' ของเขาตามบทบาทที่มึงวางไว้