Se connecter
ตอนที่ 1: สายตาที่จ้องมองในความมืด
เสียงจังหวะดนตรีสไตล์ดีพเฮาส์ทุ่มต่ำดังก้องไปทั่วบรรยากาศสลัวของผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟดวงสีส้มส่องสะท้อนกับแก้วค็อกเทลในมือของฉัน มันเป็นสถานที่ที่ฉันชลดา หรือ คำแพง ในวัย 25 ปีมักจะแอบหนีมาผ่อนคลายเสมอเมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องอยู่บ้านคนเดียวในคืนที่ไร้ผู้คน กลิ่นหอมหวานของลิเคียวร์ผสมน้ำผลไม้ในแก้วทรงสูงตัดกับกลิ่นไอความเย็นฉ่ำของก้อนน้ำแข็งที่ฉันใช้หลอดแก้วคนไปมาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ฉันเหม่อมองผู้คนที่กำลังโยกย้ายร่างกายอยู่บนลานเต้นรำด้านล่างจากมุม VIP ชั้นสองที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว แต่แล้วความเพลิดเพลินชั่วครู่ของฉันก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่หอมบางเบาอันคุ้นเคยแผ่กระจายเข้ามาในระยะสัมผัส มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บเนี๊ยบก้าวเข้ามาในพื้นที่โซนที่ฉันนั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยออร่าของความทรงอำนาจและความน่าเกรงขามจนพนักงานและบาร์เทนเดอร์แถวนั้นต้องค้อมหัวให้อย่างนอบน้อม "คำแพง..." เสียงทุ้มต่ำและนุ่มลึกเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ฉันชะงักมือที่กำลังหมุนแก้วค็อกเทลแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้น สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาทรงสวยของ คุณอากวิน กำลังจ้องมองลงมาที่ฉันด้วยความเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเข้มงวด ชายหนุ่มวัย 45 ปีตรงหน้าผู้มีรูปร่างสมส่วน สดใส และแฝงความลุ่มลึกของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาอย่างชาญฉลาด "คุณอา..." ฉันพึมพำเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมคู่นั้น หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะความกลัวว่าจะโดนดุ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่ในใจของฉันมาเนิ่นนาน พ่อของฉันชื่อ ชลธาร พ่อต้องเดินทางไปดูงานและดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่พ่อไม่อยู่ ผู้ที่ได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ดูแลฉันอย่างสมบูรณ์แบบก็คือคุณอากวิน เพื่อนสนิทของพ่อ คุณอาเป็นเจ้าของผับหรูแห่งนี้รวมถึงร้านเหล้าอีกหลายแห่งทั่วกรุงเทพฯ แม้ว่าฉันจะโตจนอายุ 25 ปี เข้าสู่วัยทำงานแล้ว แต่ในสายตาของคุณพ่อและคุณอา ฉันก็ยังคงเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องมีคนคอยเฝ้าระวังอยู่เสมอ "อาบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะมาเที่ยว ให้บอกอาล่วงหน้า ไม่ใช่แอบหนีมาคนเดียวแบบนี้" คุณอากวินเดินเข้ามาใกล้ ขยับตัวด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบก่อนจะนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของฉันไม่วางตา "ก็ถ้าบอก... คุณอาก็คงไม่ยอมให้แพงมานี่คะ" ฉันพึมพำ ก้มหน้าหลบสายตา แล้วใช้หลอดแก้วเขี่ยก้อนน้ำแข็งในแก้วแก้เก้อ "อาเคยห้ามเราด้วยเหรอ?" คุณอาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่ามีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ฉันนึกตามคำพูดของคุณอา... มันก็จริงอย่างที่เขาพูด คุณอาไม่เคยเอ่ยปากสั่งห้ามไม่ให้ฉันเที่ยว ไม่เคยสั่งกักบริเวณเหมือนพ่อ แต่ทุกครั้งที่ฉันแอบมาที่ผับของเขา คุณอาจะปรากฏตัวขึ้นเสมอ นั่งเฝ้า คอยควบคุมพฤติกรรม และสายตาคู่โตนั้นก็จะมองตามฉันอยู่ห่างๆ รังสีความน่าเกรงขามของคุณอาทำให้ไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้าเดินเข้ามาทักทายหรือชนแก้วกับฉันเลยแม้แต่คนเดียว "แก้วนี้แก้วที่เท่าไหร่แล้ว?" มือหนาและเรียวยาวของคุณอายื่นมาแตะที่ขอบแก้วค็อกเทลของฉันเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านหลังมือของฉันไปเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับส่งกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย "แก้วที่สอง... เองค่ะ" ฉันตอบตามจริง เสียงเบาลงเรื่อยๆ "พอได้แล้ว" คุณอากวินยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกการ์ดประจำผับที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะสั่งเสียงเรียบ "เปลี่ยนเป็นน้ำส้มคั้นสดแก้วหนึ่ง แล้วบอกบาร์เทนเดอร์ว่าโต๊ะนี้ห้ามเสิร์ฟแอลกอฮอล์เพิ่มอีก" "คุณอาคะ! แพงอายุ 25 แล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก 15 สักหน่อย ทำไมต้องยึดแก้วเหล้าแพงด้วย" ฉันเริ่มงอแง เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ คุณอากวินเอนหลังพิงเบาะโซฟา หัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่ขมวดเข้าหากันของฉัน "ถึงจะอายุ 25 แต่น้ำหน้าอย่างเรา ดื่มเกินสามแก้วก็เมาจนจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว" คุณอาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำเอาฉันลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "พ่อเราฝากเราไว้ให้อาดูแล ถ้าราชิตรู้ว่าปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักเมาสะเปะสะปะอยู่ในผับของตัวเอง อาจะตอบคำถามพ่อยิ่งกว่ายังไง?" "คุณพ่อไม่รู้หรอกค่ะ ถ้าคุณอาไม่บอก" ฉันเถียงอุบอิบ "อาก็ไม่ได้บอก..." คุณอากวินยกมือขึ้น ยื่นนิ้วเรียวยาวมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลงมาบดบังใบหน้าของฉันไปทัดไว้ที่หลังใบหูอย่างอ่อนโยน สัมผัสจากนิ้วอุ่นๆ ที่แตะโดนผิวแก้มทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "แต่อาต้อง 'ควบคุม' ให้เราอยู่ในสายตาของอาตลอดเวลา... นั่นคือสิ่งที่อาต้องทำ" ความเงียบครอบงำโต๊ะไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงดีพเฮาส์ที่ดังคลออยู่เบื้องหลัง สายตาที่คุณอากวินใช้มองฉันในยามนี้ ไม่ใช่สายตาของผู้ใหญ่มองเด็กสาวอีกต่อไป แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้ง ความปกป้อง ความหวงแหน และแรงดึงดูดที่ทำให้ฉันไม่สามารถถอนสายตากลับมาได้ "ดื่มน้ำส้มหมดแก้วนี้ แล้วอาจะพาไปส่งบ้าน" คุณอาเอ่ยเสียงทุ้ม นั่งลงข้างๆ ฉัน ระยะห่างที่ลดลงทำให้อุณหภูมิรอบตัวสั่นไหว "แพงยังไม่อยากกลับ..." ฉันพึมพำเบาๆ แต่หัวใจกลับพองโตด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเปิดเผยได้ การถูกคุณอากวินคอยควบคุมและจ้องมองแบบนี้ แม้จะดูเหมือนถูกจำกัดอิสระ... แต่ลึกๆ ในใจของฉัน กลับโหยหาสัมผัสและสายตาคู่นี้ของคุณอามากกว่าสิ่งใดในโลก ตอนที่ 2: กฎเหล็กของกวิน แก้วน้ำส้มคั้นสดถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสเบาๆ แม้รสชาติหวานซ่อนเปรี้ยวจะช่วยให้ความรู้สึกมึนเมาละอองแอลกอฮอล์เจือจางลงไปบ้าง แต่ความรู้สึกปั่นป่วนในอกกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกขณะ เสียงเพลงในผับเริ่มปรับจังหวะช้าลง เปลี่ยนบรรยากาศให้ทุ่มต่ำและเย้ายวนยิ่งกว่าเดิม ทว่าสายตาของฉันกลับจดจ่ออยู่แค่เพียงเงาร่างของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างกายยุวดี วิ่งฝ่าสายฝนมาอย่างหมดสภาพ เสื้อผ้าเปียกโชก แนบไปกับเรือนร่าง รองเท้าผ้าใบเปอะเปื้อนโคลน เธอเป็นนักท่องเที่ยวสาวชาวกรุงที่ตั้งใจจะมาเดินเก็บบรรยากาศชนบท แต่กลับโดนพายุฝนฤดูฝนเล่นงานเข้าอย่างจังกลางคัน ท่ามกลางม่านน้ำฝนที่พร่ามัว เธอมองเห็นแสงไฟรำไรจากกระท่อมไม้ปลายนาหลังเล็กหลังหนึ่ง ด้วยความเหนื่อยล้าและหนาวสั่น เธอจึงกัดฟันวิ่งสี่คูณร้อยตรงไปยังกระท่อมหลังนั้นทันที เสียงเคาะประตูและเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเรียกให้เจ้าของบ้านต้องเปิดประตูต้อนรับ ร่างสูงใหญ่ของ สนธยา ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขามีผิวเข้มแดดคมคายตามวิถีคนทำนา ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวแปลกหน้าที่เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทานิดๆ ด้วยความตกใจระคนสงสัย "หลบฝนก่อนเถอะคุณ" สนธยาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รีบขยับหลีกทางให้เธอเข้ามาด้านใน กระท่อมหลังนี้เป็นเรือนไม้ไผ่เรียบง่าย มีเพียงแคร่ไม้ไผ่ ฟูกเก่าๆ และเครื่องนอนพับไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นไอดินผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้เก่าลอยอบอวลในอากาศ "ขอบคุณนะคะ... ฉันเดินหลงทางมาแล้วเจอพายุเข้าพอดี" ยุวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ห่อไหล่เข้าหากันเพราะความหนาวเหน็บจากเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม
21.00 น. ร้านประจำร้านเหล้าสไตล์อินดี้ซ่อนตัวในซอยลึกย่านทองหล่อยังคงเหมือนเดิมทุกประการ แสงไฟสีส้มสลัวดิมลงรับกับดนตรีสดแนวอะคูสติกเบาๆ และโต๊ะไม้ตัวในสุดติดกระจกมองเห็นสวนหินด้านนอก... ก็ยังคงเป็นที่ประจำของเราสองคนเสมอแต่นอกจากวิสกี้และไฮบอลเลมอนที่วางอยู่บนโต๊ะ คืนนี้มีสิ่งใหม่เพิ่มเข้ามากล่องกำมะหยี่สีแดงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กวางอยู่ข้างแก้วเครื่องดื่มของแพรวา ฝาของมันถูกเปิดออก เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดเดี่ยวดีไซน์เรียบหรูส่องประกายวาววับสะท้อนแสงไฟสลัวในร้านแพรวานั่งมองแหวนวงนั้น สลับกับมองหน้าผม นัยน์ตาสีน้ำตาลสุกใสคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความสุข"กัน... แกนี่แม่ง..." เธอพึมพำเสียงสั่นเครือ พยายามหัวเราะเพื่อกลบกลบความเขิน "ขอแต่งงานทั้งที ทำไมต้องมาขอที่ร้านเหล้าด้วยวะ""ก็แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ผมยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปกุมมือเรียวยาวของเธอไว้แน่น ใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ "ร้านนี้คือที่ที่กูฟังมึงบ่นเรื่องงานมาตลอดเจ็ดปี เป็นที่ที่เราชนแก้วกันในคืนที่เหงาที่สุด เป็นที่ที่กูแอบมองมึงยิ้มโดยที่ไม่กล้าบอกรัก... แล้วจะมีที่ไหนในโลกที่เหมาะกับการขอเป็นคู่ชีวิตไปมากกว่า
"เออ สัญญา..." ผมกระซิบตอบ "ด้วยเกียรติของเพื่อนสนิทเจ็ดปี... และแฟนคนปัจจุบันของมึงเลย"แพรวาหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบเบาๆ ที่มุมปากของผม—สัมผัสแผ่วเบา อ่อนโยน แต่หนักแน่นยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ ในโลกความรู้สึกที่เคยหลุดลอยลอยกลับคืนสู่หัวใจอย่างสมบูรณ์ คืนนี้... ในร้านเหล้าเจ้าประจำ บทเรียนของคำว่าเพื่อนได้จบลงแล้ว และบทเรียนบทใหม่ในฐานะคนรักกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างงดงามการก้าวข้ามเส้นจาก ‘เพื่อนสนิทเจ็ดปี’ มาเป็น ‘คนรัก’ ในวัยสามสิบ ไม่ได้มีฉากตัดภาพไปที่ความหวานชื่นไร้ที่ติเหมือนในซีรีส์ แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะ ปรับคลื่นความถี่ ของเราสองคนใหม่อีกครั้งความคุ้นเคยเดิมๆ ที่เคยหยอกล้อ ตบหัว ชวนกันไปดื่มไฮบอลหลังเลิกงาน หรือพูดกูมึงกันจนติดปาก ยังคงอยู่ครบถ้วน แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือความขืนๆ เขินๆ ในสถานะใหม่ที่คอยตามรังควานเราในชีวิตประจำวัน08.30 น. หน้าลิฟต์ออฟฟิศผมกับแพรวาเดินออกจากลิฟต์พร้อมกันในเช้าวันจันทร์ ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่รีบเร่งของพนักงานบริษัทสถาปนิก"กัน... ยืนนิ่งทำไมวะ เดินดิ" แพรวาหันมาทัก พลางยื่นมือมากระตุกแขนเสื้อผมตามความชินชิน
"แกแคร์คนอื่นมากกว่าความรู้สึกของเราเหรอแพร?" ผมถามออกไปตรงๆ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงความเจ็บปวด"ไม่ใช่แบบนั้นนะกัน!" แพรวารีบปฏิเสธ "ฉันแค่อยากให้เราค่อยเป็นค่อยไป... ฉันกลัว กลัวว่าถ้าเราเปิดเผยตอนนี้ แล้วถ้ามันมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เราจะเสียทั้งงาน เสียทั้งความสัมพันธ์ และเสีย... คำว่าเพื่อนที่เรามีมาเจ็ดปีไป"คำว่า 'เสียคำว่าเพื่อนไป' ชักนำความลับและความกลัวเดิมๆ กลับมารังควานหัวใจผมอีกครั้งสำหรับผม เจ็ดปีที่ผ่านมาคือการรอคอยเพื่อจะได้รักเธออย่างเปิดเผย แต่สำหรับแพรวา คำว่าเพื่อนคือ 'เซฟโซน' เดียวที่เธอเชื่อว่าจะไม่มีวันสูญเสียไป เธอรักผม... แต่เธอเคยกินนอนและเติบโตมากับสถานะเพื่อนสนิทจนกลัวว่าความรักแบบคนรักจะทำลายทุกอย่างลง"กูเข้าใจแล้ว..." ผมถอนหายใจยาว เปลี่ยนสรรพนามกลับเป็นความคุ้นเคยเดิมเมื่อรู้สึกว่ากั้นอารมณ์ไว้ไม่ไหว "งั้นมึงไปเคลียร์งานเถอะ คืนนี้กูไปนั่งดื่มคนเดียวก็ได้""กัน... อย่าเพิ่งประชดดิ""กูไม่ได้ประชดแพร" ผมพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงใจแต่แฝงความเหนื่อยล้า "กูแค่คิดว่า... มึงอาจจะต้องการเวลาทบทวนตัวเองจริงๆ ว่ามึงพร้อมจะก้าวข้ามคำว่าเพื่อนมาอยู่ข้างกูจริงๆ
"บอกแล้วให้หยิบเสื้อโค้ตมาด้วยก็ไม่เชื่อ" ผมบ่นไม่จริงจังนัก ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวหนาของตัวเองออกแล้วก้าวเข้าไปคลุมลงบนไหล่บางของเธออย่างเบามือแพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอสบตาผมภายใต้แสงไฟสลัวบนระเบียง กลิ่นไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวผมที่ติดอยู่บนเสื้อแจ็กเก็ตโอบล้อมตัวเธอไว้ แพรวายิ้มบางๆ แล้วขยับตัวชิดเข้ามาหาผมมากขึ้น"ขอบใจนะกัน... แกนี่ดูแลฉันดีตลอดเลยว่ะ""ถ้าไม่ดูแลแก แล้วจะให้ไปดูแลใครล่ะ" ผมตอบเสียงนุ่ม นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอตลอดทั้งทริปนี้ ภีมพยายามจะเข้ามาแทรกแทรกและชวนแพรวาคุยอยู่เรื่อยๆ แต่แพรวากลับเลือกที่จะเดินข้างผม นั่งกินข้าวข้างผม และปฏิเสธคำชวนไปเดินเล่นของภีมอย่างนุ่มนวล นั่นทำให้ผมรู้ว่า... ไม่ว่าระยะเวลาหรือผู้ชายคนไหนจะเข้ามา ความไว้วางใจที่เธอมีให้ผมมันไม่เคยถูกสั่นคลอนได้เลย"กัน..." แพรวาหมุนแก้วในมือเล่น สายตาทอดมองออกไปบนท้องฟ้ากว้าง "แกจำวันแรกที่เราเจอกันตอนปีหนึ่งได้ปะ""จำได้ดิ" ผมยิ้มเมื่อนึกถึงความทรงจำเก่าๆ "ยัยเด็กกะโปโลเสื้อกาวน์เปื้อนสีสถาปัตย์ ที่นั่งร้องไห้เพราะตัดโมเดลเบี้ยวจนต้องทำใหม่คนเดียวทั้งคืน""เออ! แล้วใครล่ะที่อดนอ
ความกระอักกระอ่วนลอยอบอวลอยู่กลางอากาศเหมือนกำแพงล่องหนที่เราสองคนต่างร่วมกันสร้างขึ้น ความใกล้ชิดในคืนฝนตกกลายเป็นชวนให้ต่างคนต่างทำตัวไม่ถูก เมื่อไม่มีฤทธิ์แอลกอฮอล์มาช่วยอ้าง และไม่มีเรื่องงานมาช่วยบังหน้า ความจริงที่ว่า 'เราเกือบจะข้ามเส้น' มันชัดเจนจนมองข้ามไม่ได้อีกต่อไป"พี่กันครับ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ วันนี้ดูเหม่อๆ" ภีม สถาปนิกรุ่นน้องเดินถือเอกสารเข้ามาทักผมที่โต๊ะ"เปล่าหรอก มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ" ผมตอบเรียบๆ สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์"อ๋อ... เรื่องพี่แพรวาหรือเปล่าครับ?" ภีมยิ้มมุมปาก น้ำเสียงของเขามีความท้าทายเล็กๆ "เมื่อเช้าผมเห็นพี่แพรดูนอยด์ๆ ไม่ค่อยสดใสเหมือนเดิม เลยว่าจะชวนพี่เขาไปกินข้าวเย็นนี้ซะหน่อย พี่กันพอจะรู้ไหมครับว่าพี่เขาชอบกินอะไรเป็นพิเศษ?""แพรไม่ชอบกินของหวานจัด ชอบกินหมูกระทะกับไฮบอล" ผมพูดเสียงเรียบ นัยน์ตานิ่งสนิทจ้องมองภีม "แต่คืนนี้คงไม่ต้องชวนหรอก... แพรวาคงไม่อยากไป"ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "พี่รู้ได้ไงครับว่าพี่แพรไม่อยากไป? พี่เป็นแค่เพื่อนสนิทพี่เขานี่ครับ"คำว่า 'แค่เพื่อนสนิท' จากปากรุ่นน้อง เหมือนเข็มเล่มโตที่แทง







