พ่อโคแก่กินหญ้าอ่อน 3

​คุณอากวินเดินตามเข้ามา เขาถอดเสื้อสูทนอกออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกอบอุ่นและลำคอแกร่ง ลุคที่ผ่อนคลายลงแบบนี้ยิ่งทำให้เขาดูเสน่ห์ดึงดูดใจเกินกว่าจะมองว่าเป็นแค่ 'เพื่อนพ่อ'

​"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ในห้องนอนแขกมีชุดใหม่เตรียมไว้ให้แล้ว" คุณอาเดินเข้ามายืนซ้อนหลังฉัน ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ฉันได้กลิ่นน้ำหอมและสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา

​"คุณอาคะ..." ฉันค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา เงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบที่จ้องมองลงมาอยู่ก่อนแล้ว

​"ว่าไง?"

​"ทำไมคุณอาต้องดีกับแพงขนาดนี้คะ? ทำไมต้องคอยตาม คอยดูแล คอยปกป้องแพงขนาดนี้... เพียงเพราะแพงเป็นลูกสาวของพ่อชลธารแค่นั้นเหรอคะ?" คำถามที่ตกค้างอยู่ในใจมาเนิ่นนานถูกเอ่ยออกไปในที่สุด

​ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่กว้างขวางของเพนต์เฮาส์ คุณอากวินจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่ง นิ้วเรียวยาวของคุณอาค่อยๆ ยื่นมาสัมผัสที่ข้างแก้มของฉันเบาๆ ลูบไล้อย่างแผ่วเบาทว่าหนักแน่นในความรู้สึก สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ฉันเผลอหลับตาลงและเอียงแก้มรับความอบอุ่นนั้นอย่างโหยหา

​"ตอนแรก... มันอาจจะใช่" เสียงทุ้มของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะเอ่ยประโยคถัดมา "อาดูแลเราเพราะรับปากชลธารไว้... แต่อันที่จริง เมื่อเวลาผ่านไป คำแพง... เราก็น่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่าทำไมอาถึงปล่อยให้เราคลาดสายตาไปไม่ได้เลยสักวินาที"

​ฉันลืมตาขึ้นสบตากับเขา แววตาของคุณอากวินในยามนี้ไม่มีความเข้มงวดของผู้ใหญ่อีกต่อไป มีเพียงความลุ่มลึก ซับซ้อน และแรงดึงดูดอันมหาศาลที่กำลังแผ่ซ่านออกมา

​สายตาคู่นั้นทำให้หัวใจของฉันพองโตจนแทบระเบิด... กฎเหล็กของคุณอาอาจจะสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องฉัน แต่พันธนาการที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวฉันนี้... มันคือพันธนาการแห่งความรักและความปรารถนาที่หัวใจของฉันยินยอมพร้อมใจจะตกเป็นนักโทษของเขาตลอดไป 

ตอนที่ 3: เมื่อพ่อต้องเดินทางอีกครั้ง

​แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านซีทรูสีนวลเข้ามาในห้องนอนแขกของเพนต์เฮาส์หรู เสียงนกและจังหวะชีวิตของเมืองใหญ่เริ่มตื่นขึ้น แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบและความอบอุ่นที่ชวนให้ไม่อยากลุกออกจากเตียง ฉันนอนมองเพดานสูงพลางทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน... สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคุณอากวินที่ยังคงตกค้างอยู่บนแก้วแก้ม และสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนคู่นั้น

​เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นครืดคราดขึ้น ตัดความคิดทั้งหมดของฉัน บนหน้าจอปรากฏชื่อ 'คุณพ่อ'

​"สวัสดีค่ะพ่อ..." ฉันกดรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย

​"แพงเหรอลูก? ตื่นหรือยัง?" เสียงของชลธาร—พ่อของฉัน—ดังมาจากปลายสาย เสียงของพ่อมีแววเร่งรีบและตึงเครียดเจืออยู่เล็กน้อย "ตื่นแล้วก็แต่งตัวเลยนะ ตอนนี้พ่อกำลังนั่งรถไปที่คอนโดกวิน พ่อมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเราสองคน"

​"มีเรื่องอะไรเหรอคะพ่อ? เสียงดูจริงจังจังเลย"

​"เดี๋ยวไปถึงแล้วค่อยคุยทีเดียวลูก บอกกวินด้วยนะว่าพ่อกำลังขึ้นไป"

​พ่อยกสายไป ทิ้งให้ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ฉันรีบลุกขึ้นจัดการตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสลำลองสีครีมตัวเรียบที่วางเตรียมไว้ ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องนอน

​ภาพแรกที่เห็นคือคุณอากวินในชุดสแล็กสีเทากับเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนถึงข้อศอก กำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมอบอวลไปทั่วห้อง รูปร่างสูงโปร่งและสง่างามของคุณอาแม้ในยามเช้าชวนให้หัวใจของฉันสั่นไหวได้เสมอ

​"ตื่นแล้วเหรอ คำแพง?" คุณอากวินหันมาระบายยิ้มละมุนให้ฉัน "เมื่อกี้ชลธารโทรมา บอกว่ากำลังมาที่นี่"

​"พ่อเพิ่งโทรหาแพงเมื่อกี้เหมือนกันค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย" ฉันเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ครัว พลางเอียงคอถาม "คุณอารู้ไหมคะว่าเรื่องอะไร?"

​คุณอากวินวางแก้วกาแฟลง ถอนหายใจเบาๆ สายตาที่มองมาที่ฉันแฝงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง "อารู้... แต่ให้พ่อเราเป็นคนพูดเองดีกว่า"

​ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น คุณอากวินเดินไปเปิดประตูรับชลธารเข้ามา พ่อของฉันเดินเข้ามาในห้องด้วยกระเป๋าเดินทางใบโตและเอกสารชุดใหญ่ในมือ สีหน้าของพ่อดูอิดโรยแต่ทว่าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

​"ไงยัยตัวดี มานอนค้างคอนโดกวินอีกแล้วล่ะสิ" พ่อเอ่ยทักพลางเดินเข้ามาลูบหัวฉันอย่างรักใคร่

​"ก็แพงเหงานี่คะ..." ฉันตอบอุบอิบ

​"เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน" พ่อนั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก โดยมีคุณอากวินเดินมานั่งลงบนเก้าอี้หลุยส์ตัวข้างๆ และฉันนั่งลงตรงข้ามพ่อ "โครงการขยายตลาดและร่วมทุนที่ยุโรปเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมาด่วน Board Executive มีมติให้พ่อต้องบินไปกุมบังเชียนเองที่ลอนดอนและเยอรมนี"

​"ไปกี่วันคะพ่อ?" ฉันถาม

​"ไม่ใช่กี่วัน... แต่เป็น 3 เดือน" คำตอบของพ่อทำให้ฉันตาโตด้วยความตกใจ "รอบนี้ยาวนานและต้องเคลียร์โครงสร้างการบริหารใหม่ทั้งหมด พ่อต้องอยู่ที่นู่นยาวจนกว่าโครงการจะเข้ารูปเข้ารอย"

​"สามเดือนเลยเหรอคะพ่อ... แล้วแพงล่ะ?"

​"นั่นแหละคือเรื่องสำคัญที่พ่อต้องคุยวันนี้" ชลธารหันไปสบตากับกวิน เพื่อนสนิทที่กอดอกฟังอยู่อย่างสงบนิ่ง "พ่อเป็นห่วงเรา ถ้าให้อยู่บ้านคนเดียวสามเดือน พ่อไม่มีทางสบายใจแน่ หนีเที่ยวผับเที่ยวบาร์จนกวินต้องตามจับกลับมาแบบคืนก่อนอีกสิไม่ว่า"

​"พ่ออ่ะ!" ฉันแอบหน้าแดยามถูกขยี้เรื่องเมื่อคืน

​"เพราะฉะนั้น..." ชลธารเอ่ยเสียงหนักแน่น "ช่วง 3 เดือนนี้ พ่อยกหน้าที่ดูแลคำแพงให้กวินจัดการทั้งหมดอย่างสมบูรณ์"

​"หมายความว่าไงคะพ่อ?"

​"หมายความว่า แพงต้องย้ายมานอนที่คอนโดของกวิน หรือไม่ก็ให้กวินไปนอนที่บ้านเรา" พ่อพูดอย่างจริงจัง "กวินมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนพ่อทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการไปไหนมาไหน เรื่องการใช้ชีวิต กฎระเบียบ ต่างๆ ถ้ากวินบอกว่าไม่ได้ นั่นคือ 'ไม่ได้' คำสั่งของกวินคือคำสั่งของพ่อ 이해ไหม?"

​ฉันหันไปมองคุณอากวินทันที ชายหนุ่มวัย 45 ปีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบปรากฏรอยยิ้มพรายที่มุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

​"กวิน... กูฝากลูกสาวคนเดียวของกูด้วยนะ" ชลธารหันไปพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจังและไว้วางใจจากใจจริง "กูรู้ว่ามึงเนี๊ยบ และจัดการยัยตัวดีนี่ได้อยู่หมัดที่สุดในโลกแล้ว"

​คุณอากวินสบตาเพื่อนสนิท ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ

​"มึงวางใจได้เลย ชลธาร..." คุณอาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น และแฝงความลุ่มลึกอย่างประหลาด "กูจะ 'ดูแล' และ 'ควบคุม' คำแพงอย่างดีที่สุด... จะไม่ปล่อยให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวตลอดสามเดือนนี้"