เข้าสู่ระบบดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
ที่ประเทศอิตาลี... ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายปกคลุมเมืองแห่งศิลปะอย่างฟลอเรนซ์ให้ตกอยู่ในม่านหมอกสีเทา กวินทร์ หรือ ซิญญอร์ กาวิโน่ ในวัย 40 กลาง ๆ ก้าวลงจากรถลีมูซีนคันหรูที่จอดเทียบหน้าพิพิธภัณฑ์ศิลปะชื่อดัง แม้กาลเวลาจะผ่านไป แต่ความหล่อเหลาของเขากลับยิ่งทวีคูณด้วยมาดของชายวัยกลางคนท
หลายเดือนต่อมา... บรรยากาศยามบ่ายที่แสนอบอุ่น ภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์อัครเดชาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของ เด็ก ๆ คิรินและคารินในวัยซุกซนกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่น้องดีแลน วัยเกือบขวบกำลังนั่งอยู่บนตักของคุณแม่ผู้ยังสาวกำลังหัดหยิบขนมเข้าปากอย่างตั้งใจ โดยมี ท่านเจ้าสัวและดลลวิญ์น
ทว่าความฝันอันสวยหรูของดลลวิญ์ที่วาดฝันไว้ว่าจะได้กลับมาทวงบัลลังก์บนเตียงทันทีที่ภรรยาพักฟื้นเสร็จ กลับพังทลายลงไม่เป็นท่า... ไม่ใช่เพราะร่างกายของระรินธรไม่พร้อม แต่เป็นเพราะ “เจ้าตัวแสบคนเล็ก” ต่างหาก!น้องดีแลน ลูกชายคนสุดท้องดูเหมือนจะรู้ว่าพ่อจ้องจะงาบแม่ เลยแผลงฤทธิ์ความหิวระดับสิบ หิวบ่อย หิ
“ซี๊ด... ริน! หยุด! ...อย่าจับ!” ดลลวิญ์สะดุ้งโหยง รีบถอยกรูดไปติดผนัง “ผม... ผมไปอาบน้ำห้องอื่นดีกว่า! ...ขืนอยู่ต่อ ผมได้ปล้ำคนท้องแน่!”ดลลวิญ์รีบวิ่งหนีออกจากห้องน้ำไปอย่างน่าเวทนา ทิ้งให้ระรินธรหัวเราะคิกคักด้วยความเอ็นดูปนสงสาร คืนนั้น... ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ต้องยืนพึ่งพาแม่นางทั้งห้าใต้ฝักบั







