Masuk“กูจองไว้ตั้งนานแล้ว มึงมาแย่งไปได้ยังไงวะ” เขาพูดขึ้นด้วยความโมโหถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ น่าจะจริงจังกับการตามหาพิรญาณ์สักหน่อยก็ดี แต่เพราะช่วงนั้นยังรักสนุกอยู่ พอจักรินบอกว่าติดต่อเธอไม่ได้แล้ว และไม่รู้ว่าหายไปไหน ก็เลยจำเป็นต้องปล่อยไปด้วยความรู้สึกเสียดายคลิปที่ไม่ยอมลบถึงแม้จะเปลี่ยนโทรศัพท์มาแล้วถึงสองเครื่อง ก็บ่งบอกได้แล้วว่าเขายังจำผู้หญิงคนนี้ได้อยู่ เมื่อนึกขึ้นได้ก็เปิดดูคลิปนั้นอีกครั้ง น่าเสียดายที่ครั้งล่าสุดไม่ได้ถ่ายเก็บไว้ โดยเฉพาะตอนที่แก่นกายของเขาเข้าไปอยู่ในปากคนตัวเล็ก มันเป็นภาพที่ยั่วอารมณ์สุดๆ นึกถึงทีไรก็เสียวทุกที“อ่า… แข็ง” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์เพราะกลัวอดเอามือชักรูดส่วนกลางกายไม่ได้ เดี๋ยวสาวเจ้าเข้ามาเห็นแล้วจะตะโกนด่าเขาอีกไม่นานนักก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตู พิรญาณ์น่าจะกินข้าวอิ่มแล้ว เขาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงเอามือกุมเป้าไว้และแกล้งหลับ เพราะถ้าสาวเจ้าเห็นว่าตรงนั้นมันดุนดันเนื้อผ้าเหมือนอยากออกมาดูโลกภายนอก จะต้องต่อว่าเขาแน่“คุณ… หลับแล้วเหรอ”เงียบ….หญิงสาวคิดในใจว่าเขานั่งหลับเป็นปกติหรือไงนะ แถมยังเอามือกุมเป้าอีกต่างหาก แ
“คุณพราวจะกินข้าวตอนนี้เลยไหมคะ เดี๋ยวป้าไปตักมาให้” เสียงของป้าชื่นดังขึ้นหลังจากที่นางเดินมาจากทางหลังบ้าน“เดี๋ยวพราวเข้าไปกินในครัวเองค่ะป้า”“แล้วนี่จะให้คุณเขานอนยังไง คุยกันหรือยัง”“พราวจะให้ผมนอนบนโซฟา แต่ผมปวดหลังมาก คาดว่าคงจะนอนไม่หลับทั้งคืนครับ” เหมันต์รีบฟ้องทันที“อ้าว แล้วจะทำยังไงดีล่ะ ยิ่งบาดเจ็บอยู่ด้วย”“ขอไปนอนกับพราว พราวก็ไม่ให้นอน”“นี่คุณ!” พิรญาณ์ถึงกับหันขวับไปมองคนพูดด้วยความขุ่นเคือง ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พูดคำนี้ออกมาเลย แล้วทำไมพออยู่ต่อหน้าแม่บ้านถึงปั้นเรื่องขึ้นมาได้ป้าชื่นได้แต่ทำหน้าเจื่อนเพราะพูดไม่ออก หรือสองคนนี้จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอย่างที่นางคิดไว้จริงๆ“ป้าไม่ต้องตกใจ ผมเป็นสามีของพราวครับ เธองอนผมเรื่องเงินเลยหอบลูกหนีมาอยู่ที่นี่ ถ้าป้าจะกรุณาบอกให้พราวใจอ่อน ยอมให้ผมนอนด้วย ก็จะเป็นพระคุณมากเลย”“นั่นไง ป้าว่าแล้ว” นางคิดอยู่ว่าน้องพีร์จะบังเอิญหน้าคล้ายกับพ่อหนุ่มคนนี้ได้อย่างไรถ้าไม่ใช่พ่อลูกกัน ที่แท้ก็เดาไม่ผิด“ป้าคะ ไม่ใช่…”“คุณพราว ในเมื่อเขามาง้อแล้วก็จะใจร้ายไม่ยอมให้นอนด้วยเลยเหรอ เขาบาดเจ็บอยู่นะ ถ้าปล่อยให้นอนคนเดียวแล้วกลางค
“ขยับไป ฉันป้อนก็ได้” เธอนั่งลงข้างเขาอย่างฝืนใจหน่อยๆ จากนั้นก็ตักเนื้อไก่ชิ้นพอดีคำราดลงไปบนข้าวสวย แล้วตักขึ้นมาป้อนเขาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาก็กินพลางมองคนป้อนตาไม่กะพริบป้อนไปสองสามคำก็เลอะขอบปาก ต้องหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้อีก แต่เธอเช็ดแรงจนหน้าเขาแทบจะถลอกอยู่แล้ว“เบาๆ หน่อย ตอนป้อนข้าวลูกไม่เห็นรุนแรงแบบนี้เลย” เขาทำหน้าทำตาให้ดูน่าสงสาร เสมือนว่าตัวเองนั้นถูกกระทำอย่างทารุณ“คุณไม่ใช่ลูกฉันสักหน่อย” พูดพลางตักข้าวยัดปากคนตรงหน้า จนได้ยินเสียงช้อนที่กระทบกับฟัน“ไม่ใช่ลูก แต่ก็กินนมคุณไปหลายครั้งแล้ว”“นี่!” เธอจะไม่อยากป้อนข้าวก็เพราะเขาพูดแบบนี้แหละ! มือเล็กวางช้อนลงบนจานอย่างแรงพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง“ขอกินอีกได้ไหม ยังไม่อิ่มเลย”“กินอะไร พูดให้ดีๆ นะ” ถ้าเขาพูดเรื่องลามกจะปล่อยให้นอนตากยุงเลยคอยดู!“ก็กินข้าวไง เพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำเอง”พิรญาณ์พ่นลมหายใจออกมาเหมือนรำคาญ แต่ก็ยอมตักข้าวให้เขากินอีก ป้อนข้าวลูกยังไม่เหนื่อยเท่าป้อนข้าวควายตัวนี้เลย ตัวก็ใหญ่ แขนก็ไม่ได้เจ็บ มือก็ยังดีๆ อยู่ ยังมาสำออยบอกว่ากินเองไม่ได้ ตลกสิ้นดี!“คุณหิวไหม ถ้าหิวก็กินด้วยกัน”“ฉันกินตอนไหน
หลังจากกลับถึงบ้านเช่า พิรญาณ์พาเหมันต์เข้าไปข้างในก่อนจะหาน้ำและของว่างมาให้เขากินรองท้องไปก่อน ไม่นานนักก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารให้ลูกช่วงนี้น้องพีร์ซนมาก ชอบคลานไปทั่ว เท่านั้นไม่พอยังชอบเกาะยืนและปีนป่ายสิ่งที่เขาสามารถปีนได้ จนป้าชื่นไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น แต่นางก็บอกหญิงสาวว่าอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้ว รอให้คนเป็นแม่มาเตรียมข้าวมื้อเย็นให้อย่างเดียวคนเจ็บที่ตอนนี้สวมเสื้อตัวใหม่แล้ว เขาเอนตัวลงนอนบนโซฟา ตาก็มองหญิงวัยกลางคนที่ต้องคอยตามจับเจ้าเด็กพีร์อยู่ตลอด เด็กคนนี้ซนมากจริงๆ คลานไปมาไม่หยุดเลย และดูเหมือนว่ากำลังจะเริ่มหัดเดิน ถ้าพากลับไปด้วย เห็นทีคงต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาสักสิบคนถึงจะเอาอยู่แต่แค่เขาเอ่ยออกมาคำเดียวก็ทำให้เด็กน้อยนิ่งไปแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้เจ็บแผลจนไม่อยากพูดอะไรชายหนุ่มหลับตาลงเพื่อพักสายตา และผล็อยหลับไป จนกระทั่งได้ยินหญิงสาวบอกแม่บ้านให้อุ้มลูกมานั่งบนเก้าอี้กินข้าวสำหรับเด็ก เขาถึงลืมตาขึ้นมองอย่างเงียบๆ“แม่ทำข้าวบดตับหมูให้ หม่ำๆ กันครับ” เธอพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนด้วยความที่อยู่ไม่ห่างกันมาก เขาเลยรู้ว่าบนถาดอาหารนั้นมีผักต้มที่ถูกหั่นเป็นชิ้
“ไปเอาตัวเด็กพีร์ขึ้นรถ กูจะพากลับไปอยู่ด้วย”“ได้ครับ” สองหนุ่มตอบพร้อมกันพิรญาณ์ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธวิบขึ้นมาทันที “ถ้าพวกนายกล้าแตะต้องลูกฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะแจ้งตำรวจ”แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเพราะพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลย เข้มกับสิงห์เดินไปหาลูกของเธอตามที่เจ้านายบอกแล้ว ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงเดินไปหยิบมีดที่อยู่ในครัว ก่อนจะเอาออกมาขู่คนสั่งในระยะประชิด วันนี้ตายเป็นตาย!เหมันต์มองมีดปลายแหลมที่อยู่ในมือของหญิงสาว มือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากลัวหรือโกรธมากกว่ากัน“ถ้าคุณกล้าเอาลูกฉันไป ฉันจะฆ่าคุณ!”“ดื้อกับผมอีกแล้วนะ”“คุณคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ!”“อยากแทงก็แทงเลยสิ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าผมรอด ผมแทงคืน” แทงในที่นี้คือใช้อย่างอื่นแทง ไม่ใช่มีดฉับพลันเขาก็ถึงชะงักไปเพราะคนตัวเล็กทำอย่างที่พูดจริงๆ เลือดสีแดงสดที่อยู่บริเวณหน้าท้องข้างซ้ายค่อยๆ ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาว ก่อนที่มืดเล่มนั้นจะร่วงตกพื้น เท่านั้นไม่พอคมมีดยังบาดฝ่ามือหนาอีก ซึ่งเกิดจากช่วงที่เขาจะแย่งมันออกจากมือเธอพิรญาณ์ตกใจจนยกมือขึ้นปิดปากเพราะไม่คิดว่าจะถึงขั้นเลือดตกยางออก ตอนแรกกะจะทำให้เขาสะดุ้งเท่
“คุณ…” หัวใจของเธอเต้นตึกตักอย่างแรงจนแทบจะทะลุออกมา มือไม้ก็สั่นเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่ การได้เจอเขาอีกครั้งมันไม่ต่างกับการได้เจอพญามัจจุราชเลย“จำผมได้ด้วยเหรอ นึกว่าเอาเงินไปแล้วจะแกล้งทำเป็นลืมกันซะอีก”“คุณอยากได้เงินคืนใช่ไหม”“แน่นอน แต่ไม่ใช่ห้าล้านนะ รวมดอกเบี้ยแล้วคุณต้องจ่ายมากกว่านั้น”“ดอกเบี้ยอะไร” เธอถามเสียงห้วนเหมันต์ส่งสายตาบอกลูกน้องเอาสัญญากู้ยืมเงินไปให้พิรญาณ์ดู สิงห์จึงถือวิสาสะเปิดประตูรั้วแล้วเดินไปหาหญิงสาวพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งเมื่อคนตัวเล็กได้อ่านก็ถึงกับอ้าปากค้าง ในสัญญาระบุอย่างชัดเจนว่าเป็นหนี้เท่าไร ดอกเบี้ยร้อยละเท่าไร ที่สำคัญมีลายเซ็นของเธออยู่ในนี้ด้วย จำได้ว่าไม่เคยไปเซ็นอะไรแบบนี้เลยหรือว่าตอนที่เธอเมาหลับแล้วถูกปลุกให้ตื่น เขาจะหลอกให้เธอเซ็นเอกสารฉบับนี้? เหมือนจำได้รางๆ ว่าเคยจับปากกา แต่เป็นเพราะเมามากเลยไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปพิรญาณ์น้ำตาคลอเบ้าทันที เธอค่อยๆ เงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างนอก แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอหลอกเอาเงินเขา แต่ไม่คิดเลยว่าเขาก็ซ้อนแผนไว้รอแล้วเหมือนกัน“ขอบคุณที่เอาขนมให้พี่ชายผม







