جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ภายในห้องที่มืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงจากข้างนอกเล็ดลอดเข้ามา มีเพียงแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาถ่ายวิดีโอก่อนจะไปถึงฝั่งฝัน เสียงครางกระเส่าจากร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดังไปทั่วทั้งห้อง เคล้าคลอกับเสียงหวานที่ครางออกมาอย่างแผ่วเบาร่างเล็กไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เพราะยังสะลึมสะลือจากการถูกมอมยา ประกอบกับความเมาส่วนหนึ่ง แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาก็ยังรู้สึกว่ายากลำบากเพราะถูกแสงแฟลชแยงตาตลอดเวลาเธอพยายามเอ่ยปากห้ามเขาแล้ว แต่เสียงนั้นก็บางเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ในเมื่อไม่สามารถหลีกหนีการร่วมรักครั้งนี้ได้จึงต้องปล่อยเลยตามเลย“ซี้ด… อา…” เอวสอบอัดกระแทกใส่กลางกายสาวอย่างแรง ก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะพวยพุ่งใส่ช่องทางรักเสียงหอบหายใจของบุรุษเพศค่อยๆ แผ่วลงจนเงียบไปในที่สุด เขาค่อยๆ ถอนแก่นกายออกจากร่างหญิงสาว ภาพของเหลวที่ไหลออกมาทำให้เขาพอใจมากจนอยากถ่ายรูปเก็บไว้ แต่คิดว่าได้ถ่ายวิดีโอแล้วก็คงเก็บไว้ดูได้เหมือนกันมือหนากดหยุดบันทึกวิดีโอ ก่อนที่จะหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบน้ำกามที่เปรอะเปื้อนท่อนเอ็นหลังจากสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ ชายหนุ่มร่างสูงก็หายไปพร้อมกับความมืด ปล่อยให้เจ้าขอ

รวิกานต์ ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น หากนับระยะเวลาดูแล้วก็ผ่านมาตั้งหนึ่งปีกว่า แต่กลับรู้สึกว่าเหมือนเพิ่งเคยเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ เพราะความไว้ใจที่มีต่อแฟนเก่าแท้ๆ ที่ทำให้ตกอยู่ในสภาพนี้เธอเป็นลูกบุญธรรมของนักธุรกิจหมื่นล้านคนหนึ่ง คนที่รู้จักแค่ผิวเผินอาจจะคิดว่าชีวิตของเธอเปรียบดั่งเจ้าหญิงที่อยู่ในคฤหาสน์ที่แสนสุขสบาย มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เพราะย้ายออกจากบ้านหลังนั้นได้หลายเดือนแล้วเรื่องของเรื่องคือจักรินเอาคลิปตอนร่วมรักมาแบล็คเมล์ เพื่อให้เธอหาเงินหลักล้านให้เขา เป็นเหตุให้ต้องบอกเลิกกันตั้งแต่วันที่เห็นคลิป แต่เขาก็ยังตามติดเป็นเจ้ากรรมนายเวร และขู่ว่าจะเอาคลิปไปปล่อยถ้าเธอไม่ยอมเชื่อฟังคลิปวิดีโอตอนร่วมรักเห็นหน้าเธออยู่ฝ่ายเดียว ในส่วนของแฟนเก่าก็เห็นเพียงกล้ามท้องกับจุดกลางกายของเขาแค่นั้น เธอตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกอย่าง และนอนคิดอยู่หลายคืนกว่าจะเอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีไปให้ชายหนุ่มเขาขอสิบล้าน แต่เธอมีให้แค่สามล้านบาท เพราะถึงแม้จะเป็นลูกบุญธรรมของคนที่ได้ชื่อว่าร่ำรวย แต่การอยู่ในครอบครัวนักธุรกิจ แน่น

“คุณคิมหันต์พาใครมาคะ”ป้าแก้ว หญิงวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่ดูแลบ้านสองชั้นหลังนี้เอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าเขาอุ้มผู้หญิงเข้ามาในบ้านของน้องชาย“ผมก็ยังไม่รู้ครับว่าเธอเป็นใคร แต่จำเป็นต้องช่วยเธอก่อน ตอนแรกจะพาไปที่บ้านหลังใหญ่ แต่มีแขกของคุณพ่อพักอยู่ที่นั่นจนไม่เหลือห้องว่างแล้ว ส่วนรีสอร์ตก็เต็มทุกห้องเพราะวันนี้มีงานประจำอำเภอ ผมก็เลยพามาที่นี่แทน ได้ยินว่าเหมันต์ไปต่างจังหวัด เขาจะกลับวันไหนหรือครับ”“น่าจะอีกสองสามวันค่ะ เห็นบอกว่างานแต่งจัดขึ้นวันพรุ่งนี้ แต่คุณธนาก็ให้ไปตั้งแต่วันนี้เพราะกลัวรถติด”“งั้นดีเลย ป้าไม่ต้องบอกเขานะว่าผมพาใครมานอนที่นี่ ผมขอรบกวนแค่คืนเดียว”“ได้ค่ะ ปกติชั้นบนก็มีห้องว่างอยู่แล้ว เดี๋ยวป้าขึ้นไปเปิดไฟรอ” ป้าแก้วเดินนำหน้าชายหนุ่มไปทันทีคิมหันต์วางร่างหญิงสาวลงบนเตียงนุ่ม จนถึงตอนนี้จะสี่ทุ่มแล้ว เธอก็ยังไม่รู้สึกตัว“ถูกมอมยาสลบหรือคะ” แม่บ้านถามด้วยความสงสัย“น่าจะใช่ครับ เหมือนเธอกำลังจะถูกลวงไปฆ่า ผมเลยจำเป็นต้องช่วยไว้”“ตายจริง! ใครกันที่กล้าทำถึงขนาดนี้ คุณคิมหันต์ต้องรีบบอกคุณพ่อนะคะ ท่านจะได้ให้ตำรวจช่วยจัดการคนพวกนี้ให้”

รวิกานต์ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นจากเตียงในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด ตอนนี้ในห้องจะว่ามืดก็ยังพอรู้ว่ามีร่างของผู้ชายนอนอยู่ข้างกาย แต่เธอก็ไม่อาจมองหน้าเขาได้อย่างชัดเจน รู้แค่ว่าเป็นคนสะอาด ตามตัวมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ แต่นั่นไม่ได้หักล้างจิตใจอันสกปรกของเขาเลยร่างเล็กฝืนเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อรู้สึกว่าเจ็บตรงใจกลางความเป็นสาว แทบไม่ต่างจากครั้งแรกที่เสียตัว ทว่าก็ทำได้แค่กัดริมฝีปากอดทนไว้ และเข้าไปสวมใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำ จนกระทั่งออกมาแสงไฟจากห้องน้ำที่เธอเปิดไว้ ทำให้ให้เห็นร่างของคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงได้ชัดขึ้น แต่ก็เห็นเพียงแผ่นหลังแกร่ง รวิกานต์ไม่มีกะจิตกะใจจะมาดูหน้าคนที่ข่มขืนเธอ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วทำอีก จึงรีบเปิดประตูห้องออกไปเมื่อออกจากห้องนั้นมาแล้ว ดวงตากลมโตสำรวจมองไปรอบๆ ตัวบ้าน เธอเห็นว่ามีบันไดจึงรู้ว่าตัวเองอยู่ชั้นบน ในขณะที่เดินลงไปก็ระแวงไปด้วย เพราะกลัวว่าจะมีใครผ่านมาเจออีก แต่ก็โชคดีที่ไม่มี คล้ายกับว่าบ้านหลังนี้ไม่มีคน หรือถ้ามีก็คงจะเข้านอนหมดแล้วนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังทำให้หญิงสาวรู้ว่าเพิ่งจะเที่ยงค

หนึ่งปีถัดมา‘สวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์โทรของคุณ พิรญาณ์ นิรากร หรือเปล่าคะ’ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาตามสาย“ใช่ค่ะ”‘ดิฉันโทรจากร้าน xxx นะคะ ทางเราขอแจ้งว่าชุดเด็กที่คุณพิรญาณ์ได้สั่งไว้ สีที่สั่งซื้อมันหมดแล้ว ขอเปลี่ยนเป็นสีอื่นแต่ลายเดียวกันได้ไหมคะ’“ไม่มีปัญหาค่ะ ลูกฉันเป็นผู้ชาย ยังไงก็เลือกสีที่เหมาะกับเด็กผู้ชายได้เลยค่ะ”‘ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ’หลังจากหญิงคนนั้นวางสาย พิรญาณ์ก็หันไปเล่นกับลูกที่นอนอยู่บนเบาะนุ่ม ทารกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมกับยิ้มให้ผู้เป็นมารดา แววตาไร้เดียงสาของลูกทำให้เธอรู้สึกว่าคิดถูกแล้วที่เก็บเขาไว้ เพราะลูกคนเดียวที่ทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อ“วิ เงินที่น้าขอเมื่อวันก่อน เมื่อไหร่จะให้”“พราวค่ะ พราว พิรญาณ์ ไม่มีคนชื่อวิหรือรวิกานต์อีกแล้ว” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อย้ำเตือนผู้ที่เคยเป็นแม่เลี้ยงของเธอมาก่อนอรพินท์มองลูกเลี้ยงก่อนจะพยักหน้าเออออตาม “พราวก็พราว แล้วว่ายังไง เงินที่ขอน่ะ ขอยืมนะ เดี๋ยวน้องได้ทำงานเมื่อไหร่ก็จะทยอยใช้คืนให้แล้ว”พิรญาณ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพราะเงินที่แม่เลี้ยงขอมันมากเกินไป ถ้าเธอให้ก็เท่ากับว่าจะไม่มีเงินเก็บหล