Novel-novel oleh แสงศิลาริน

ห้าเดือนผ่านไปพิรญาณ์ไม่ได้กลับเข้าไปทำงานในบริษัทตามคำเชิญชวนของพัสกร เพราะหลังจากที่คลิปถูกปล่อยและมีบางคนคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่อยู่ในคลิป เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าใครอีก ซึ่งเขาก็ไม่ว่าอะไร แต่แค่เสียดายความสามารถอีกอย่างหนึ่งของน้องเท่านั้นปัจจุบันเธอมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเองแล้ว ขายพวกขนมปัง เค้ก และโดนัท ด้วยความที่ทำเลนั้นดีมากเพราะพี่ชายเป็นคนจัดการหาให้ เลยต้องจ้างพนักงานมาทำแทนทั้งหมด และคอยบริหารเอาส่วนคุกกี้กับคอนเฟลกคาราเมลที่เคยขายมาก่อน เธอไม่ได้ทำขายที่ร้านเพราะมีแค่ออเดอร์ทางออนไลน์ ซึ่งมันก็ไม่ได้มากมายจนทำไม่ทัน จึงใช้ครัวที่บ้านทำขนมสองอย่างนี้แทน จะเลิกขายก็เสียดายเพราะมีคนซื้ออยู่เรื่อยๆ เธอไม่อยากหมิ่นเงินน้อยในแอปว่ามีลูกค้าเก่าที่กลับมาซื้ออีก แต่ในเฟซส่วนตัวนั้นยิ่งกว่า เพราะมีแต่คนเดิมที่ทักมาสั่งขนม และสั่งทุกสัปดาห์ ยอดสั่งซื้อแต่ละรอบแค่ห้าร้อยบาท ทว่าเขากลับให้ทิปหลังจากได้รับของทีละห้าพัน ส่วนเหตุผลนั้นเขาบอกแค่ว่าอยากให้ เธอจะได้มีกำลังใจในการทำขนมต่อไปพิรญาณ์เกรงใจลูกค้าคนนี้มาก และย้ำกับเขาทุกครั้งว่าไม่ต้องให้ทิปทีหลัง แต่เขาก็ตีมึนโอนเงินมาให้อยู่

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันMy heart never knew loneliness until you went away. (หัวใจของฉันไม่เคยรู้สึกเหงา จนกระทั่งคุณจากไป)นี่เป็นข้อความที่พิรญาณ์โพสต์ทิ้งไว้หลังจากรู้ว่าเงินสามสิบล้านบาทที่พัสกรให้มาคือเงินของเหมันต์ก่อนหน้านี้เธออยู่อย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากเข้าไปแทรกกลางความรักของเขา แต่หลังจากรู้ว่าเขาให้เงินมามากมายขนาดนั้นก็ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ จึงคิดว่าจะเดินทางไปยังบ้านที่เคยอาศัยอยู่ และถึงแม้ปากจะบอกว่าอยากขอบคุณเรื่องเงิน แต่ใจก็แค่อยากรู้ว่าเขาอยู่สุขสบายดีหรือเปล่าแต่เมื่อโทรถามพัสกร เขากลับบอกว่าน้องไม่ได้กลับไปอยู่ที่บ้าน เธอไม่เชื่อจึงลองโทรถามป้าแก้วอีก ซึ่งนางก็ตอบเหมือนกันพิรญาณ์โทรหาพัสกรอีกรอบหนึ่งเพราะเธอเชื่อว่าเขารู้ จนในที่สุดเขาก็ยอมบอกว่าเหมันต์พักอยู่ในคฤหาสน์ของคุณตา เธอจึงใช้วิธีโทรหาป้าชื่น เพื่อให้นางเอาโทรศัพท์ไปให้ชายหนุ่ม ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมคุยแต่ประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาคือ‘ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะว่ามีคนดูแลแล้ว แฟนเก่ามาขอคืนดี ผมไม่กล้าโทรบอกคุณ’เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ และประคองเสียงไม่ให้สั่นเครือ “อืม คุณสบายด

จากเหตุการณ์เมื่อคืน ทำให้พิรญาณ์รู้ว่าเสียงปืนที่ดังขึ้นหนึ่งนัดคือเสียงปืนของเสี่ยชู แล้วคนที่ถูกยิงหัวก็คือจักรินส่วนสาเหตุก็ไม่ใช่อะไร ชายวัยกลางคนรู้แล้วว่าลูกน้องแอบยักยอกเงินถึงหลักล้าน ซึ่งเป็นเงินที่ได้จากบ่อนพนันรวมถึงเงินจากลูกหนี้อีกหลายคน คนที่ร่วมมือกันและถูกวาสินียิงไปก่อนหน้านั้นก็บาดเจ็บจนหนีไปไหนไม่ได้ แต่เขาไม่ยิงซ้ำเพราะอีกฝ่ายบอกว่ารู้ที่ซ่อนเงินของเพื่อนเสี่ยชูรู้เพราะอรพินท์เป็นคนโทรบอก นางไม่เชื่อว่าจักรินจะมีความจริงใจ เพราะแค่เรื่องที่เขาพลั้งมือทำร้ายร่างกายนางจนเจ็บหนัก มันก็บ่งบอกได้ชัดแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าคบ ซ้ำยังมารู้ว่าเขาวางแผนแก้แค้นคู่อริ โดยเอาพิรญาณ์ไปเกี่ยวข้องด้วย นางจึงไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้จริงๆในความคิดของนางคือ ถ้าเขาตั้งใจทำร้ายร่างกายคนอื่นขนาดนั้น มีหรือที่เขาจะปล่อยให้ลูกเลี้ยงของนางกลับมาแจ้งตำรวจ มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้แน่ ดีไม่ดีพิรญาณ์ก็อาจจะเจ็บตัวและถึงขั้นเสียชีวิตไปอีกคนหลังจากเสี่ยชูรู้ว่าลูกน้องทำอะไรไว้บ้าง วันต่อมาที่อีกฝ่ายโทรมาขอยืมรถและขอเพื่อนไปช่วยรุมกระทืบศัตรู เขาก็ตอบตกลงโดยไม่ขัดข้องอะไร แต่แอบโทรบอกลูกน้องสอง

พิรญาณ์พยุงคนเจ็บให้เดินเข้าไปในป่าด้านหน้าโกดัง เธอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของจักรินตามหลังมาเรื่อยๆ แต่ฟังไม่ชัดนักคืนนี้เป็นคืนเดือนหงายจึงพอมองเห็นรางๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากฮึดสู้จนพาคนเจ็บออกห่างจากโกดังร้างนั้นได้ เมื่อเธอรู้ว่าเขาเดินไม่ไหวจึงพาไปนั่งหลบอยู่หลังพุ่มไม้ก่อนไม่นานนักก็ได้ยินเสียงของคนที่ตามหลังมาไม่ห่าง“ไอ้เหมันต์! มึงออกมา!”เสียงที่ได้ยินนั้นไม่ต่างจากฆาตกรโรคจิต พิรญาณ์กลัวจนตัวสั่นไปหมดเพราะอีกฝ่ายตะโกนอยู่ไม่ไกล เธอกอดชายหนุ่มไว้แน่น เขาก็กอดตอบเพื่อปลอบประโลมว่าไม่ต้องกลัวในมือของจักรินมีไม้หน้าสาม เขาเดินสำรวจดูป่าละเมาะด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความอำมหิต แต่เพราะเจ็บหลังเท้าที่มีแผลจึงเดินได้ช้า ต้นแขนที่ถูกยิงเฉียดๆ ก็ยังคงมีเลือดไหลซึม ซึ่งตอนนี้ใช้ผ้าพันแผลไว้แล้ว เขากวาดสายตามองรอบๆ จนกระทั่งยืนอยู่ใกล้พุ่มไม้นั้น“มึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมา!”หัวใจของหญิงสาวเต้นโครมครามเมื่อได้ยินเสียงนี้ในระยะประชิด เธอคิดว่าถ้าจักรินเดินมาอีกสักสามสี่ก้าว ก็คงจะเห็นแน่ๆ ว่ามีคนนั่งอยู่ทางซ้ายมือ แขนเล็กโอบกอดคนข้างกายแน่นขึ้น และทำใจไว้แล้วว่าคงจะไม่รอดพ้นจากเงื้อมมือข

“เลียข้างนี้ก่อน เลียเหมือนหมาน่ะ ทำได้ไหม ไอ้ลูกหมา”ชายหนุ่มไม่พูดโต้ตอบ เขาก้มหน้าลงก่อนจะใช้เศษตะปูแทงเข้าที่หลังเท้าอีกฝ่ายจนเลือดกระเซ็น ซึ่งเป็นตะปูที่เขาเห็นและกำมันเอาไว้ตอนคลานเข้ามาจักรินส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน ด้วยความโกรธที่เหมือนดั่งไฟสุมขอน จึงทำให้เขาใช้เท้าอีกข้างถีบคนทำให้ถอยออกไป แล้วเรียกเพื่อนเข้ามารุมกระทืบแทนชายฉกรรจ์สองคนที่ยังว่างอยู่ก็ไม่รอช้า รีบเข้ามารุมเตะตามลำตัวแบบไม่เปิดโอกาสให้เหมันต์ได้ลุกขึ้นสู้ จากที่เขาเจ็บมาก่อนอยู่แล้วก็ยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นไปอีก“อย่า! อย่าทำเขา!” พิรญาณ์ไม่อาจทนเห็นภาพความรุนแรงนี้อีกครั้งได้ เธอสะบัดแขนออกจากผู้ชายอีกคนสุดแรง แล้วเข้าไปผลักสองคนนั้นออก จนถูกพวกเขารุมเตะด้วยเช่นกันเหมันต์ตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว เขารีบเข้าไปเป็นเกราะกำบังให้เธอทันที โดยกอดไว้ให้อยู่ใต้ร่าง แล้วปล่อยให้พวกคนพาลรุมกระทืบแค่เขาคนเดียวคนตัวเล็กร้องไห้แทบขาดใจเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มกำลังปกป้องเธอ เขายอมเจ็บแต่กลับไม่ยอมให้เธอเจ็บไปด้วย ไม่นานนักก็ถูกแยกจากกันเพราะคนบงการสั่งให้เพื่อนอีกคนมาฉุดดึงเธอออกไป“เดี๋ยวกูจัดการต่อเอง ม

พิรญาณ์ถูกนำตัวออกมาจากห้องห้องหนึ่ง ซึ่งมีเพียงสังกะสีกั้นไว้ ผ้ามัดปากถูกแก้ไปแล้ว เหลือเพียงเชือกที่ยังมัดข้อมือไว้เหมือนเดิม“แก้เชือกให้พี่ฉันสิ!” วาสินีหันบอกชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนประกบพี่สาว เมื่อพวกเขานิ่งเฉย เธอจึงเดินเข้าไปเสียเอง“วาระวัง!” คนเป็นพี่ตะโกนบอกเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเห็นจักรินเดินตามน้อง สีหน้าของเขาดูไม่น่าไว้ใจเท่าใดนัก เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เพราะเขาทุบท้ายทอยน้องเธอจนล้มลงกับพื้นจักรินเดินไปเปิดกระเป๋าสะพายของวาสินีเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จากนั้นก็ส่งสายตาบอกให้เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาอุ้มเธอออกไปข้างนอก เขาพูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “ดีจริงๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”“หมายความว่ายังไง” พิรญาณ์ถามเสียงห้วน“ก็หมายความว่าน้องคุณมันโง่จนให้ผมหลอกได้ง่ายๆ ยังไงล่ะ รู้หรือเปล่าว่ามีคนต้องการเอาตัวน้องคุณไปขายเพื่อใช้หนี้แทนเจ๊อรพินท์”“เลว”คำพูดสั้นๆ ที่ออกจากปากหญิงสาวทำให้จักรินขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน เขาบีบคอเธอแล้วเอ่ยว่า “ไอ้เหมันต์ก็เลวไม่ต่างจากผมหรอก ไม่อย่างนั้นคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้”“แต่จิตใจของคุณสกปรกยิ่งกว่า” พิรญาณ์ไม

ลมเหนือนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันวานแล้วยิ้มอย่างสุขใจ เขาเล่าให้เอื้องฟ้าฟังหมดแล้วว่าที่ผ่านมามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง เธอจึงรู้ถึงสาเหตุที่โทรศัพท์ของเขามีแต่รูปถ่ายของเธอเต็มไปหมดเขาเล่าให้เธอฟังอีกด้วยว่าบ้านหลังเล็กที่ซื้อไว้หลังจากกลับมาอยู่ไทย ก็ซื้อไว้เพื่อรอเธอ เพราะตั้งใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะจีบให้ติดแล้วสร้างครอบครัวไปด้วยกันเดิมทีเขาควรไปแสดงตัวกับเอื้องฟ้าตั้งแต่เดือนแรกที่กลับมาแล้ว แต่เพราะช่วงนั้นมีงานด่วนมาก คนที่ถูกมอบหมายให้ไปทำหน้าที่เป็นวิศวกรประจำโครงการในไซต์งานก่อสร้าง เกิดประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์กะทันหัน และหาคนมาแทนอย่างเร่งด่วนไม่ได้ พ่อเลยขอให้เขาลุยงานต่างจังหวัดอีกครั้ง ซึ่งต้องอยู่ที่นั่นเป็นระยะเวลาห้าเดือนแต่ตอนอยู่ขอนแก่น ใช่ว่าเขาจะไม่ไปหาเอื้องฟ้าเลย เพราะอาศัยช่วงวันหยุดขับรถกลับบ้านแล้วแอบแวะไปดูเธอที่บ้านเช่า แต่ไม่ได้ไปทุกอาทิตย์เพราะบางทีก็เหนื่อยล้าจากงาน อีกทั้งระยะทางก็ไกลมาก เดือนหนึ่งเขาจะกลับสักสองครั้งได้ลมเหนือคิดว่าจะเริ่มจีบเอื้องฟ้าตั้งแต่ช่วงเดือนที่สองที่เขามาอยู่ไทย เพราะอาทัตอนุญาตให้จีบ แต่เวลาเขาไปบ้านเช่าหลังนั้นทีไร ก็มั

ในที่สุด วันที่น้องเขาต้องฝึกงานในช่วงปี 4 ก็มาถึงปลายฝนได้ฝึกงานกับบริษัทที่อยู่ใกล้บ้านของรดา แต่ก็ไม่วายแอบแวะมาที่บ้านอัครินทร์เดชาเกือบทุกอาทิตย์ เนื่องจากทนคิดถึงคุณย่าไม่ไหว เลยทำให้เขากับน้องได้เจอหน้ากันมากขึ้นอยู่ช่วงหนึ่งลมเหนือกับปลายฝนสนิทกันมาก เรียกได้ว่ามีความลับอะไรก็ไม่เคยปิดบังกันได้เลย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขาต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่ใจก็ยังพะวงถึงเอื้องฟ้าตลอด กลัวเธอมีแฟน กลัวเธอไม่รู้ว่าเขาแอบรัก ความกังวลทั้งหมดทั้งมวลมันเลยถ่ายทอดออกมาทางสีหน้า จนคนที่อายุน้อยกว่ารู้สึกได้“พี่เหนือเป็นไรอะ” เธอเอ่ยถามพี่ชายในขณะที่ช่วยเขาจัดกระเป๋าเดินทาง“เปล่า”“เหรอคะ ฝนก็นึกว่าไม่อยากไปต่างประเทศแล้วซะอีก”ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ ดูเหมือนว่าเขาเองก็อึดอัดใจเช่นกันที่ต้องปิดบังเรื่องนี้กับน้อง เมื่อคิดไตร่ตรองดูดีๆ แล้ว ในที่สุดก็ถามน้องไปว่า“รู้จักน้องสาวของรดาไหม”“น้องสาวของรดา… เหมือนเคยได้ยินว่าอาทัตมีลูกสองคนนะคะ แต่ฝนยังไม่เคยเห็นหน้าเลย ไม่ค่อยได้แวะไปบ้านเพื่อนด้วย ว่าแต่… พี่เหนือมีอะไรเหรอ”“น้องชื่อเอื้องฟ้า ตอนนี้เรียนอยู่ ม.5 แล้ว พี่ว่าจะฝากใ

วันครบรอบวันเกิดปีที่ยี่สิบเอ็ดของน้อง…“พี่ไม่ลืมหรอก เดี๋ยวพี่ซื้อเค้กไปให้นะ” ลมเหนือบอกน้องสาวผ่านโทรศัพท์ เมื่อครู่นี้ปลายฝนโทรมาย้ำเตือนเขาว่าลืมอะไรไปหรือเปล่า เขาที่พึ่งเสร็จจากการทำรายงานบันทึกประจำวันเลยต้องรีบเก็บสัมภาระเพื่อไปร้านเค้กให้เร็วที่สุดสถานที่ที่เขาทำงานอยู่นี้คือไซต์งานก่อสร้างอาคารพาณิชย์ ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของบริษัทเอเคซีคอนสตรัคชั่น เมื่อเดินไปที่รถก็เจอกับโฟร์แมนคนสนิทที่เดินผ่านมา“อ้าว จะรีบไปไหนครับ” ชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ถึงแม้ตอนนี้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มรีบกลับขนาดนี้“รีบไปซื้อเค้กให้น้องครับ เมื่อกี้โทรมาทวงแล้ว” ลมเหนือพูดยิ้มๆ อย่างไม่ซีเรียส“ผมก็นึกว่าจะรีบไปหาสาวซะอีก”“สาวที่ไหน ไม่มีหรอก”“อายุตั้งยี่สิบห้าแล้ว จะไม่ลองคบใครสักคนเลยหรือครับ ขนาดผมหน้าตาไม่ดียังจีบผู้หญิงติดเลย”คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ลมเหนืออดขำไม่ได้ เขาตอบว่า“ผมทำแต่งานภาคสนาม ตากแดดตากลม จะเอาเวลาที่ไหนไปจีบผู้หญิงล่ะ ขอตัวก่อนนะ ต้องรีบไปแล้ว” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็โบกมือให้อีกฝ่ายแล้วเข้าไปนั่งในรถเขาใช้โทรศัพท์ค้นหาดูว่าแ

วันต่อมา หมออนุญาตให้คุณย่าชบากลับบ้าน ท่านนั่งรถไปกับหลานชายคนโต เอื้องฟ้าจึงใช้โอกาสนี้ขอร้องลมเหนือให้ขับรถพาไปดูพี่สาวอีกครั้ง เขาก็ยอมทำตามใจทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่ารดาย้ายออกไปแล้ว ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าไปอยู่ที่ไหนเนื่องจากเจ้าตัวไม่ได้บอกเพื่อนร่วมงาน คล้ายกับว่าไม่อยากให้น้องตามมาดูอีกเอื้องฟ้าเสียใจที่มาไม่ทัน แต่ลมเหนือก็คอยปลอบอยู่ตลอด เธอจึงพยายามทำใจและเคารพการตัดสินใจของพี่อยู่ที่นั่นได้ไม่นานนักเขาก็พาเธอกลับบ้านอัครินทร์เดชาเพราะผู้ใหญ่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยที่คฤหาสน์หลังใหญ่นั้น น้องเพลินยังอยู่กับลุงและป้าสะใภ้เช่นเดิมเพราะได้ทั้งขนมทั้งของเล่น ตอนนั่งเล่นดินอยู่ในสวนหน้าบ้าน พ่อกับแม่เรียกก็แทบไม่หันมามอง มีเพียงเจ้าหมามีตังค์ที่วิ่งมาต้อนรับด้วยท่าทางดีใจ เหมือนไม่ได้เจอกันหลายวัน ทั้งที่เจ้านายเพิ่งออกจากบ้านไปแค่สามชั่วโมงเอื้องฟ้ารักหมาโกลเด้นตัวนี้มาก เพราะวันที่เธอหนีไป ก็มีแค่มันที่รู้ และยังเห่าเรียกเหมือนจะรั้งกันไว้อีก เธอจึงนั่งลงแล้วลูบหัวมันด้วยความรักสักพักแม่บ้านก็ออกมาตามทุกคนให้เข้าไปข้างในเพราะมีคนรออยู่ หญิงสาวทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย พอหันไปถามคนตั

“พายัยเอื้องมาทำไมคะ ดาบอกแล้วไงว่าไม่ต้องยุ่งกับชีวิตดา ตราบใดที่ดายังทำงานในบาร์อยู่ ไม่อดตายหรอก”“หยิ่งทะนงไม่เคยเปลี่ยน” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งรดายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แน่นอนว่าลมเหนือเคยมาหาเธอครั้งหนึ่งแล้วเมื่อสองเดือนก่อน เขาบอกว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกเขาได้ แต่ให้ตายอย่างไร เธอก็คงไม่มีทางเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาเด็ดขาดเธอไม่สนโลกมานานแล้ว และไม่ชอบเรียกร้องความสงสารจากใครด้วย โดยเฉพาะกับคนที่เคยมีปัญหาต่อกัน“พี่ดา มันเกิดอะไรขึ้นหรือคะ แล้วคุณมนไปไหน”“แม่เหรอ ตัดสินใจจากโลกนี้ไปแล้ว หนี้สินรุมเร้า”เอื้องฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนพูดไม่ออก แต่พี่กลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ว่ารดาไม่เสียใจที่แม่ปลิดชีพตัวเองภายในบ้านหลังเล็ก แม่หลอกให้เธอหนีเอาตัวรอดคนเดียว แล้วนางก็ขอจบทุกอย่างด้วยตัวเอง เธอเสียใจ แต่ก็โกรธที่แม่ฆ่าตัวตายมากกว่าจากเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้เธอกลายเป็นคนไม่สนโลก และไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แม้แต่น้ำตาสักหยดเดียวก็ไม่มี ทุกวันนี้ทำงานในบาร์ที่ต้องไปทำเรื่องอย่างว่ากับลูกค้าต่อ เธอก็ทำเพียงเพราะให้แต่ละวันมันผ่านไปเท่านั้นอะไรคือความทุกข

“พี่พัทร่วมมือกับพี่ดาเพราะเกลียดเอื้อง เอื้องไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม…”“พัทไม่ได้เกลียดเธอคนเดียวหรอก แต่เกลียดน้องพี่ด้วยทั้งที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ที่น่ากลัวคือซ่อนมีดไว้ข้างหลังแล้วแสร้งทำดีต่อหน้าเพื่อน แต่พี่ก็ไม่ได้โทษพัทฝ่ายเดียวหรอกนะ ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันมาจากตัวพี่เอง พี่รักพัทไม่ได้เพราะใจไปอยู่กับเธอหมดแล้ว นี่เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พัทตามสืบว่าเธอเป็นใคร จนกระทั่งเกลียดเธอเข้ากระดูกดำนั่นแหละ”“พี่พัทเป็นแบบนี้มานานหรือยังคะ”“ได้ยินคุณย่าบอกว่าเริ่มมีอาการตั้งแต่ช่วงปีแรกที่พี่ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ แต่พัทไม่ยอมไปหาหมอ อาการเลยหนักขึ้นเรื่อยๆ พี่ก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่เคยด่าทอ เคยไล่ให้ไปตายด้วย ครอบครัวพี่เคยตั้งมั่นว่าจะไม่ยุ่ง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ดูอยู่ห่างๆ และช่วยเรื่องค่ารักษาเป็นครั้งคราวหลายคนอาจจะตั้งคำถามว่าช่วยทำไม แต่ชีวิตของคนเราก็มีแค่นี้ โกรธแค้นกันไปจนวันตายก็มีแต่จะทุกข์ใจเปล่าๆ แล้วพี่ก็เชื่อว่าถ้าปลายฝนยังมีชีวิตอยู่ ก็คงอยากช่วยเพื่อนเหมือนกัน”“พี่ปลายฝนใจดีมาก ใจดีเหมือนคุณลุงปรานต์”“ใช่ แต่พลาดตรงที่ไปคบกับภาวิน โดยที่ไม่รู้ว่ามันแอบ