Novel-novel oleh แสงศิลาริน

ลมเหนือนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันวานแล้วยิ้มอย่างสุขใจ เขาเล่าให้เอื้องฟ้าฟังหมดแล้วว่าที่ผ่านมามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง เธอจึงรู้ถึงสาเหตุที่โทรศัพท์ของเขามีแต่รูปถ่ายของเธอเต็มไปหมดเขาเล่าให้เธอฟังอีกด้วยว่าบ้านหลังเล็กที่ซื้อไว้หลังจากกลับมาอยู่ไทย ก็ซื้อไว้เพื่อรอเธอ เพราะตั้งใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะจีบให้ติดแล้วสร้างครอบครัวไปด้วยกันเดิมทีเขาควรไปแสดงตัวกับเอื้องฟ้าตั้งแต่เดือนแรกที่กลับมาแล้ว แต่เพราะช่วงนั้นมีงานด่วนมาก คนที่ถูกมอบหมายให้ไปทำหน้าที่เป็นวิศวกรประจำโครงการในไซต์งานก่อสร้าง เกิดประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์กะทันหัน และหาคนมาแทนอย่างเร่งด่วนไม่ได้ พ่อเลยขอให้เขาลุยงานต่างจังหวัดอีกครั้ง ซึ่งต้องอยู่ที่นั่นเป็นระยะเวลาห้าเดือนแต่ตอนอยู่ขอนแก่น ใช่ว่าเขาจะไม่ไปหาเอื้องฟ้าเลย เพราะอาศัยช่วงวันหยุดขับรถกลับบ้านแล้วแอบแวะไปดูเธอที่บ้านเช่า แต่ไม่ได้ไปทุกอาทิตย์เพราะบางทีก็เหนื่อยล้าจากงาน อีกทั้งระยะทางก็ไกลมาก เดือนหนึ่งเขาจะกลับสักสองครั้งได้ลมเหนือคิดว่าจะเริ่มจีบเอื้องฟ้าตั้งแต่ช่วงเดือนที่สองที่เขามาอยู่ไทย เพราะอาทัตอนุญาตให้จีบ แต่เวลาเขาไปบ้านเช่าหลังนั้นทีไร ก็มั

ในที่สุด วันที่น้องเขาต้องฝึกงานในช่วงปี 4 ก็มาถึงปลายฝนได้ฝึกงานกับบริษัทที่อยู่ใกล้บ้านของรดา แต่ก็ไม่วายแอบแวะมาที่บ้านอัครินทร์เดชาเกือบทุกอาทิตย์ เนื่องจากทนคิดถึงคุณย่าไม่ไหว เลยทำให้เขากับน้องได้เจอหน้ากันมากขึ้นอยู่ช่วงหนึ่งลมเหนือกับปลายฝนสนิทกันมาก เรียกได้ว่ามีความลับอะไรก็ไม่เคยปิดบังกันได้เลย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขาต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่ใจก็ยังพะวงถึงเอื้องฟ้าตลอด กลัวเธอมีแฟน กลัวเธอไม่รู้ว่าเขาแอบรัก ความกังวลทั้งหมดทั้งมวลมันเลยถ่ายทอดออกมาทางสีหน้า จนคนที่อายุน้อยกว่ารู้สึกได้“พี่เหนือเป็นไรอะ” เธอเอ่ยถามพี่ชายในขณะที่ช่วยเขาจัดกระเป๋าเดินทาง“เปล่า”“เหรอคะ ฝนก็นึกว่าไม่อยากไปต่างประเทศแล้วซะอีก”ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ ดูเหมือนว่าเขาเองก็อึดอัดใจเช่นกันที่ต้องปิดบังเรื่องนี้กับน้อง เมื่อคิดไตร่ตรองดูดีๆ แล้ว ในที่สุดก็ถามน้องไปว่า“รู้จักน้องสาวของรดาไหม”“น้องสาวของรดา… เหมือนเคยได้ยินว่าอาทัตมีลูกสองคนนะคะ แต่ฝนยังไม่เคยเห็นหน้าเลย ไม่ค่อยได้แวะไปบ้านเพื่อนด้วย ว่าแต่… พี่เหนือมีอะไรเหรอ”“น้องชื่อเอื้องฟ้า ตอนนี้เรียนอยู่ ม.5 แล้ว พี่ว่าจะฝากใ

วันครบรอบวันเกิดปีที่ยี่สิบเอ็ดของน้อง…“พี่ไม่ลืมหรอก เดี๋ยวพี่ซื้อเค้กไปให้นะ” ลมเหนือบอกน้องสาวผ่านโทรศัพท์ เมื่อครู่นี้ปลายฝนโทรมาย้ำเตือนเขาว่าลืมอะไรไปหรือเปล่า เขาที่พึ่งเสร็จจากการทำรายงานบันทึกประจำวันเลยต้องรีบเก็บสัมภาระเพื่อไปร้านเค้กให้เร็วที่สุดสถานที่ที่เขาทำงานอยู่นี้คือไซต์งานก่อสร้างอาคารพาณิชย์ ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของบริษัทเอเคซีคอนสตรัคชั่น เมื่อเดินไปที่รถก็เจอกับโฟร์แมนคนสนิทที่เดินผ่านมา“อ้าว จะรีบไปไหนครับ” ชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ถึงแม้ตอนนี้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มรีบกลับขนาดนี้“รีบไปซื้อเค้กให้น้องครับ เมื่อกี้โทรมาทวงแล้ว” ลมเหนือพูดยิ้มๆ อย่างไม่ซีเรียส“ผมก็นึกว่าจะรีบไปหาสาวซะอีก”“สาวที่ไหน ไม่มีหรอก”“อายุตั้งยี่สิบห้าแล้ว จะไม่ลองคบใครสักคนเลยหรือครับ ขนาดผมหน้าตาไม่ดียังจีบผู้หญิงติดเลย”คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ลมเหนืออดขำไม่ได้ เขาตอบว่า“ผมทำแต่งานภาคสนาม ตากแดดตากลม จะเอาเวลาที่ไหนไปจีบผู้หญิงล่ะ ขอตัวก่อนนะ ต้องรีบไปแล้ว” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็โบกมือให้อีกฝ่ายแล้วเข้าไปนั่งในรถเขาใช้โทรศัพท์ค้นหาดูว่าแ

วันต่อมา หมออนุญาตให้คุณย่าชบากลับบ้าน ท่านนั่งรถไปกับหลานชายคนโต เอื้องฟ้าจึงใช้โอกาสนี้ขอร้องลมเหนือให้ขับรถพาไปดูพี่สาวอีกครั้ง เขาก็ยอมทำตามใจทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่ารดาย้ายออกไปแล้ว ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าไปอยู่ที่ไหนเนื่องจากเจ้าตัวไม่ได้บอกเพื่อนร่วมงาน คล้ายกับว่าไม่อยากให้น้องตามมาดูอีกเอื้องฟ้าเสียใจที่มาไม่ทัน แต่ลมเหนือก็คอยปลอบอยู่ตลอด เธอจึงพยายามทำใจและเคารพการตัดสินใจของพี่อยู่ที่นั่นได้ไม่นานนักเขาก็พาเธอกลับบ้านอัครินทร์เดชาเพราะผู้ใหญ่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยที่คฤหาสน์หลังใหญ่นั้น น้องเพลินยังอยู่กับลุงและป้าสะใภ้เช่นเดิมเพราะได้ทั้งขนมทั้งของเล่น ตอนนั่งเล่นดินอยู่ในสวนหน้าบ้าน พ่อกับแม่เรียกก็แทบไม่หันมามอง มีเพียงเจ้าหมามีตังค์ที่วิ่งมาต้อนรับด้วยท่าทางดีใจ เหมือนไม่ได้เจอกันหลายวัน ทั้งที่เจ้านายเพิ่งออกจากบ้านไปแค่สามชั่วโมงเอื้องฟ้ารักหมาโกลเด้นตัวนี้มาก เพราะวันที่เธอหนีไป ก็มีแค่มันที่รู้ และยังเห่าเรียกเหมือนจะรั้งกันไว้อีก เธอจึงนั่งลงแล้วลูบหัวมันด้วยความรักสักพักแม่บ้านก็ออกมาตามทุกคนให้เข้าไปข้างในเพราะมีคนรออยู่ หญิงสาวทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย พอหันไปถามคนตั

“พายัยเอื้องมาทำไมคะ ดาบอกแล้วไงว่าไม่ต้องยุ่งกับชีวิตดา ตราบใดที่ดายังทำงานในบาร์อยู่ ไม่อดตายหรอก”“หยิ่งทะนงไม่เคยเปลี่ยน” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งรดายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แน่นอนว่าลมเหนือเคยมาหาเธอครั้งหนึ่งแล้วเมื่อสองเดือนก่อน เขาบอกว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกเขาได้ แต่ให้ตายอย่างไร เธอก็คงไม่มีทางเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาเด็ดขาดเธอไม่สนโลกมานานแล้ว และไม่ชอบเรียกร้องความสงสารจากใครด้วย โดยเฉพาะกับคนที่เคยมีปัญหาต่อกัน“พี่ดา มันเกิดอะไรขึ้นหรือคะ แล้วคุณมนไปไหน”“แม่เหรอ ตัดสินใจจากโลกนี้ไปแล้ว หนี้สินรุมเร้า”เอื้องฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนพูดไม่ออก แต่พี่กลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ว่ารดาไม่เสียใจที่แม่ปลิดชีพตัวเองภายในบ้านหลังเล็ก แม่หลอกให้เธอหนีเอาตัวรอดคนเดียว แล้วนางก็ขอจบทุกอย่างด้วยตัวเอง เธอเสียใจ แต่ก็โกรธที่แม่ฆ่าตัวตายมากกว่าจากเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้เธอกลายเป็นคนไม่สนโลก และไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แม้แต่น้ำตาสักหยดเดียวก็ไม่มี ทุกวันนี้ทำงานในบาร์ที่ต้องไปทำเรื่องอย่างว่ากับลูกค้าต่อ เธอก็ทำเพียงเพราะให้แต่ละวันมันผ่านไปเท่านั้นอะไรคือความทุกข

“พี่พัทร่วมมือกับพี่ดาเพราะเกลียดเอื้อง เอื้องไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม…”“พัทไม่ได้เกลียดเธอคนเดียวหรอก แต่เกลียดน้องพี่ด้วยทั้งที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ที่น่ากลัวคือซ่อนมีดไว้ข้างหลังแล้วแสร้งทำดีต่อหน้าเพื่อน แต่พี่ก็ไม่ได้โทษพัทฝ่ายเดียวหรอกนะ ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันมาจากตัวพี่เอง พี่รักพัทไม่ได้เพราะใจไปอยู่กับเธอหมดแล้ว นี่เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พัทตามสืบว่าเธอเป็นใคร จนกระทั่งเกลียดเธอเข้ากระดูกดำนั่นแหละ”“พี่พัทเป็นแบบนี้มานานหรือยังคะ”“ได้ยินคุณย่าบอกว่าเริ่มมีอาการตั้งแต่ช่วงปีแรกที่พี่ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ แต่พัทไม่ยอมไปหาหมอ อาการเลยหนักขึ้นเรื่อยๆ พี่ก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่เคยด่าทอ เคยไล่ให้ไปตายด้วย ครอบครัวพี่เคยตั้งมั่นว่าจะไม่ยุ่ง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ดูอยู่ห่างๆ และช่วยเรื่องค่ารักษาเป็นครั้งคราวหลายคนอาจจะตั้งคำถามว่าช่วยทำไม แต่ชีวิตของคนเราก็มีแค่นี้ โกรธแค้นกันไปจนวันตายก็มีแต่จะทุกข์ใจเปล่าๆ แล้วพี่ก็เชื่อว่าถ้าปลายฝนยังมีชีวิตอยู่ ก็คงอยากช่วยเพื่อนเหมือนกัน”“พี่ปลายฝนใจดีมาก ใจดีเหมือนคุณลุงปรานต์”“ใช่ แต่พลาดตรงที่ไปคบกับภาวิน โดยที่ไม่รู้ว่ามันแอบ

เหมันต์รู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายหลอกฟันแล้วถูกทิ้งก่อนอย่างไรไม่รู้ คำพูดของสาวเจ้าดูไม่มีเยื่อใยเลย“พราว ที่ผมเคยบอกว่าชอบคุณตั้งแต่แรกเห็น ผมพูดจากใจจริงนะ”“แยกให้ออกก่อนค่ะว่าชอบหรือแค่อยากได้ แต่ถึงคุณจะชอบฉันจริงๆ ฉันก็ไม่มีทางชอบคุณหรอก ฉันไม่สามารถหลงรักผู้ชายเลวๆ ที่มีส่วนทำให้ชีวิตของฉันเกือบพัง” แววตาของพิรญาณ์เจือไปด้วยความเจ็บแค้นอยู่บางส่วน“เป็นเพราะผมเคยลักหลับและถ่ายคลิปคุณใช่ไหม”“รู้ก็ดี ถ้าไม่เลวจริงคงไม่กล้าทำกับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้แบบนี้หรอก” เธอพูดกระแทกแดกดันชายหนุ่ม ต่อให้คลิปนั้นจะไม่ถูกจักรินแอบเอาไปปล่อย แต่มันก็ไม่ควรถ่ายเก็บไว้อยู่ดี ลำพังแค่ถูกมอมยาก็ว่าหนักมากพอแล้ว ยังมาทำแบบนี้กับเธออีก แล้วใครจะทนให้อภัยได้“ในสายตาของคุณ ผมเป็นคนเลวมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาเอ่ยถามด้วยแววตาเหนื่อยล้า“มาก”แค่คำพูดสั้นๆ แต่เน้นเสียงที่เปล่งออกมา เหมันต์ก็รู้แล้วว่าพิรญาณ์คงจะเกลียดเขาเข้าไส้จริงๆ“แล้วผมต้องทำยังไง คุณถึงจะรักผม”“ยังคิดว่าจะมีวันนั้นอีกเหรอ? ฉันไม่เอามีดมาแทงคุณก็ดีเท่าไรแล้ว”“อืม” เขาส่งเสียงในลำคอแล้วก้มหน้าเศร้า ครั้งนี้เศร้าจริงๆ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งท

พิรญาณ์เดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทำลูกของเธอร้องไห้อีกแล้ว เธอจึงทำหน้ากระฟัดกระเฟียดใส่เขาก่อนจะแย่งลูกมาอุ้มเอง เมื่อเสียงร้องไห้หยุดไปจึงนั่งลงบนเตียงแล้วเอาจุกนมใส่ปากลูกเบาๆวันนี้น้องพีร์ไม่ต่อต้านขวดนม คงเป็นเพราะหิวมาก หญิงสาวเอ่ยปลอบลูกอย่างแผ่วเบาเพื่อให้เขาหายกลัว และใช้ผ้าอ้อมซับน้ำตาให้เหมันต์ลูกขึ้นยืนมองพิรญาณ์ป้อนนมลูก ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก “ในขวดนั่นนมแม่เหรอ”“ค่ะ” เธอตอบโดยที่ไม่มองหน้าคนถามชายหนุ่มคิดในใจว่ามันอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ? เจ้าเด็กพีร์ถึงได้ดูดนมจากขวดเหมือนกลัวว่าจะมีคนแย่ง เขาโน้มตัวลงไปมองใกล้ๆ ก่อนจะถามหญิงสาวอีกว่า“ขอชิมได้ไหม”พิรญาณ์มองค้อนทันที “คุณจะบ้าเหรอ นี่ของลูกฉันนะ”“ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะกินนมที่อยู่ในขวด แต่จะกินนมจากเต้าต่างหาก” พูดจบก็ดึงผ้าขนหนูของคนตัวเล็กลง จนเผยให้เห็นหน้าอกข้างหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปดูดชิมจริงๆคนที่นั่งอยู่นั้นตกใจจนร้องเสียงหลงเพราะถูกจู่โจมเร็วมาก แต่ไม่ทันไรเขาก็ถอนปากออกพร้อมกับทำหน้าแปลกใจ“ดูดแล้วมันไม่ออกอะ”พิรญาณ์แทบอยากฆ่าคนพูดให้ตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ เธอดึงผ้ามาปิดหน้าอก ก่อนจะข

“น้องพีร์ เกิดอะไรขึ้น” เสียงของหญิงสาวดังมาจากห้องน้ำที่อยู่ทางหลังบ้านเพียงครู่เธอก็นุ่งผ้าขนหนูออกมาด้วยความตื่นตระหนก หยดน้ำยังเกาะตามผิวกายและเส้นผม เหมือนยังไม่ได้เช็ด“คุณทำอะไรลูกฉัน!” พิรญาณ์ถามคนที่นั่งอยู่ด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะอุ้มลูกออกจากรถเข็นเด็กแล้วยกขึ้นมาพาดบ่าเพื่อปลอบประโลม “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับเด็กดี แม่อยู่นี่แล้ว”เหมันต์ลุกขึ้นแล้วมองเด็กอีกครั้ง เมื่อน้องพีร์เห็นหน้าเขาก็แผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาอีก จนคนเป็นแม่ต้องให้ลูกหันหลังให้เขา“ลูกฉันกลัวคุณ ออกไปก่อนได้ไหม”“กลัวอะไร ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารสักหน่อย”พิรญาณ์พ่นลมหายใจออกมาแล้วขึงตาใส่คนตัวสูง เธอมองหาน้องแป้งขวัญ เมื่อมองออกไปแล้วไม่เห็นรองเท้าที่ถอดอยู่หน้าประตู ก็เข้าใจว่าแม่คงมาเรียกไปแล้วไม่นานนักเสียงร้องไห้ของน้องพีร์ก็ค่อยๆ แผ่วลง จนกระทั่งเงียบไป หญิงสาวจึงอุ้มเข้าไปในห้องแล้วหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ลูก ตัวเธอยังเปียกเลยพลอยทำให้ลูกเปียกไปด้วยเหมันต์ถือวิสาสะเดินตามไป เขายืนพิงขอบประตู ดวงตาคมจ้องมองสองแม่ลูกพลางครุ่นคิดบางอย่าง เมื่อพิรญาณ์รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มยืนมอง เธอที่นั่งอยู่บนเตียงและกำลังอุ้มล

พิรญาณ์ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แค่ขยับเขยื้อนกายเล็กน้อยยังรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เธอพยายามดันตัวลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง เมื่อรู้ว่าร่างกายไม่ได้เปลือยเปล่าก็โล่งใจไปเมื่อคืน…. ฝัน?เธอฝันอย่างนั้นหรือ?หญิงสาวพยายามนึกคิดแต่ก็ไม่อาจให้คำตอบตัวเองได้“ลูก” คนแรกที่เธอนึกถึงก็คือน้องพีร์ ดวงตาคู่สวยรีบมองหากระเป๋าสะพาย พอเห็นว่ามันวางอยู่ข้างเตียงจึงลุกไปหยิบเพื่อเอาโทรศัพท์มือถือออกมา จากนั้นก็โทรหาเนอสเซอรี่ คุยกันอยู่ไม่นานก็วางสายบนลิ้นชักยังมีคีย์การ์ดวางอยู่ใบหนึ่ง แน่นอนว่าเธอจำได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ก็ไม่อยากคิดมากจึงเดินเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ จะได้กลับไปหาลูกเร็วๆในขณะที่ยืนมองกระจกที่อยู่บนอ่างล้างหน้า ก็ถึงกับตกใจ เพราะมีแต่รอยจ้ำแดงตามซอกคอ บริเวณเนินอกยังปรากฏรอยแดงจางๆ หลายจุด ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเมื่อคืนนี้…พิรญาณ์รีบสลัดภาพเหล่านั้นออกจากหัวทันที เธอรีบล้างหน้าล้างตาแล้วออกไปเปิดกระเป๋าหาเครื่องสำอางที่พอจะปกปิดได้ แต่ในนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ ในเมื่อไม่มีอะไรปกปิดรอยแดงจึงต้องใช้เส้นผมของตัวเอ

เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พักเลย เพราะหลังจากนั้นก็ถอนกายออกแล้วจับพลิกตัวให้นอนคว่ำ มือหนาจับสะโพกกลมกลึงให้แอ่นขึ้นมา ก่อนที่จะดันความแข็งขืนแล้วไปในช่องแคบจนสุดลำหญิงสาวต้องกัดริมฝีปากเพื่ออดกลั้นต่อความรู้สึกที่ทั้งเจ็บและจุก ท่านี้ของเขาเข้ามาลึกมาก ลึกจนเธออยากกระเถิบตัวหนี“แน่นมาก ขอทำแรงๆ ได้ไหมครับ”คนที่ฟุบหน้าลงกับเตียงนุ่มส่ายหน้าไปมา แรกๆ ที่เขาขยับกายอย่างอย่างช้า เธอก็คิดว่าเขาจะปรานีแล้ว แต่ไม่ทันไรก็เร่งจังหวะเร็วขึ้นจนหัวสั่นหัวคลอน“อ๊ะ… จุก” พิรญาณ์หายใจไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกที่ได้รับทำให้เธอต้องดิ้นรนเอาตัวรอดโดยการขยับหนี ทว่ากลับถูกตรึงสะโพกไว้แน่น เวลาที่เขากระแทกกระทั้นแกนกายเข้ามา เธอเสียวมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่มันก็จุกมากเช่นกัน“จุกเหรอ” เหมันต์เคลื่อนไหวสะโพกช้าลง เขาโน้มตัวลงไปพรมจูบไหล่ขาวเนียนก่อนจะรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งจับใบหน้าของเธอให้หันมาแล้วบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างดูดดื่ม จากนั้นก็ปล่อยให้เธอฟุบลงบนที่นอนเช่นเดิมครั้งนี้เขาทำอย่างโยนเพื่อดูท่าทีของคนตัวเล็กว่าไหวหรือเปล่า จนกระทั่งได้ยินเสียงครางจากปากเธอ ความหนักหน่วงถึงเร

เหมันต์ไม่สนใจฟังเสียงตอบรับจากคนที่นอนอยู่ เพราะในยามที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่านก็ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งเขาได้ทั้งนั้น มือหนาถอดถอนน้องชายออกจากส่วนลึกแล้วดึงถุงยางอนามัยทิ้งทันทีเขาใช้ส่วนปลายนวดคลึงปุ่มกระสันอีกครั้งจนมีน้ำใสๆ เอ่อซึมออกมาจากกายเธอ และดันเข้าไปในโพรงสีสวยจนสุดปลายทาง“อ๊ะ!” พิรญาณ์สะดุ้งเพราะครั้งนี้เข้าลึกมาก“ทนเจ็บหน่อยนะ” ว่าแล้วก็ถอนแก่นกายออกแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า จากเนิบช้าก็เริ่มเร็วขึ้นตามอารมณ์ปรารถนาที่กำลังร้อนระอุความคับแน่นที่เข้าจู่โจมช่วงล่างทำให้พิรญาณ์ปวดจุกไปหมด แต่เธอยังคงกลั้นเสียงแห่งความทรมานนี้ไว้ กายบางสั่นเทิ้ม อยากจะเคลื่อนสะโพกหนีการกระแทกของเขา แต่ก็ถูกมือหนาจับเอวไว้แน่นจนขยับไปไหนไม่ได้“อื้อ…” ใบหน้าหวานเริ่มบิดเบี้ยวเหยเก และไม่สามารถกลั้นเสียงได้อีกต่อไป ร่างเพรียวเกร็งสั่นสะท้านเพราะรู้สึกหน่วงในท้อง การกระทำอันแสนดุเดือดและช่ำชองของคนตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนจะตายเอาให้ได้“เจ็บเหรอ” เขาถามพลางขยับกายช้าลง“จุก”เสียงแผ่วเบาที่ตอบกลับมาทำให้ต้องเปลี่ยนมาทำอย่างเชื่องช้าเหมือนเดิม เหมันต์ก้มลงจูบริมฝีปากแล