6 เลิกคบ

สามเดือนต่อมา

เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เลออนจะไปส่งรดาที่บ้านเกือบทุกเย็น บางวันเขาก็พาเธอแวะกินข้าว เขาก็ยังพูดกับเธอน้อยเหมือนเดิม อาจจะถามเรื่องการเรียนบ้างว่าเรียนยากหรือเปล่า เรียนไหวหรือเปล่า นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกัน

ตอนนี้รดาอยู่ปีสองเทอมสอง ส่วนเลออนอยู่ปีสี่เทอมสองซึ่งเทอมนี้เขาจะต้องฝึกงานจนถึงเรียนจบ

บนรถ

เมื่อรดาเข้ามานั่งในรถของเลออน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“เทอมนี้ฉันต้องฝึกงานทั้งเทอม ฉันคงไม่ได้ไปส่งเธอเหมือนก่อนแล้วนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รดากลับเองได้”

“ถ้าวันไหนฉันว่าง ฉันก็อาจจะมารับเธอ”

“ค่ะ” จากนั้นเขาก็ขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้วกลับคอนโด

คอนโดเลออน

เมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอลิน เรียวปากหยักได้รูปก็ระบายยิ้มดีใจแล้วกดรับสายทันที

‘ว่าไงอลิน’

‘ฉันขอไปฝึกงานที่บริษัทของนายได้ไหม ทีแรกจะไปฝึกงานที่บริษัทของคู่หมั้น แต่พอมาคิดๆดูแล้วฉันอยากมาฝึกที่บริษัทของนายมากกว่า’

‘อ้อ ได้สิ มาฝึกได้เลย เดี๋ยวฉันบอกพ่อให้’

‘ขอบคุณมากนะเลออน งั้นแค่นี้นะ’ จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วคลี่ยิ้มด้วยความดีใจเมื่อคิดว่าจะได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบตั้งหลายเดือน

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่อลินมาฝึกงานที่บริษัทของเลออน ทุกตอนเย็นเขาจะไปส่งเธอที่คอนโดทุกวัน และเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่ได้ติดต่อกับรดา เพราะเขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องติดต่อกับเธอแล้วเนื่องจากตอนนี้เขาได้อยู่ใกล้ชิดกับอลินทุกวัน ดังนั้นความเบื่อหน่ายที่เคยมีก็กลับไม่มีเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับคนในใจทุกวัน

ด้านรดา

เมื่อรดากับมินตาเรียนเสร็จก็พากันเดินออกมารอรถหน้ามหาวิทยาลัย ระหว่างรอรถมินตาก็พูดขึ้น

“ช่วงนี้พี่เลออนได้ติดต่อมาหาเธอบ้างหรือเปล่า”

“เขาไม่ติดต่อมาเลย” รดาตอบด้วยสีหน้าเหงาหงอยเพราะเขาเงียบไปเลย

“พี่เลออนนี่เป็นคนยังไงกันแน่นะ ทีแรกก็เป็นฝ่ายขอคบเธอเอง แต่อยู่ๆก็หายเงียบไปเลย เขาน่าจะโทรหรือส่งข้อความมาถามไถ่บ้างนะ ไม่ใช่อยู่ๆก็เงียบไปแบบนี้”

“ช่วงนี้พี่เลออนฝึกงาน เขาคงยุ่งแหละ” รดาพูดปลอบใจตัวเอง

“มันจะยุ่งถึงขนาดที่ไม่มีเวลาหยิบโทรศัพท์มาติดต่อหาเธอบ้างเลยเหรอ โทรศัพท์ก็อยู่กับตัวตลอดเวลา”

“…” รดานิ่งและคิดในใจว่าที่มินตาพูดก็ถูก เขาจะยุ่งจนไม่มีเวลาจับโทรศัพท์เลยเหรอ ส่งข้อความมาถามไถ่บ้างก็ยังดี

“เดี๋ยวเราแวะที่ห้างกันดีกว่านะ ฉันอยากกินพิซซ่าน่ะ” มินตาเอ่ยชวน

“ฉันก็อยากกินพิซซ่าเหมือนกัน” ว่าแล้วสองสาวก็ขึ้นรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดพอดีแล้วไปลงที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

ร้านพิซซ่า

เมื่อสองสาวเข้ามาในร้านก็เห็นเลออนกับอลินนั่งทานกันอยู่ มินตาที่เห็นอย่างนั้นจึงก้าวตรงไปยังโต๊ะของสองคน ในขณะที่รดายังยืนอยู่ที่เดิมเพราะไม่กล้าเข้าไป

“สวัสดีค่ะพี่เลออน”

“…” เมื่อได้ยินเสียงทักทาย เลออนก็หันมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ไม่ได้ใส่ใจแล้วหันไปสนใจของกินต่อ เพราะตอนนี้เขาให้ความสนใจเฉพาะผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาเท่านั้น

“พี่เลออนไม่คิดจะถามถึงรดาบ้างเหรอคะ”

เลออนถอนหายใจด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายแล้วถามออกไปอย่างขอไปที

“เพื่อนเธอมาด้วยหรือเปล่าล่ะ”

“มาค่ะ รดายืนอยู่ตรงโน้น เขาไม่กล้าเข้ามาหาพี่หรอกค่ะ”

“…” เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อรู้ว่ารดามาด้วย เพราะเขาไม่ได้มีความรู้สึกว่าจะต้องแคร์เธอ เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แล้วทำไมจะต้องแคร์ผู้หญิงที่เขาคบเพื่อแก้เบื่อด้วย ในระยะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาไม่ได้รู้สึกเบื่อเลย เนื่องจากเขาได้อยู่กับอลินและได้ไปไหนกับอลินเกือบทุกวันอยู่แล้ว

“พี่เลออนไม่คิดจะติดต่อกับรดาบ้างเลยเหรอคะ ตั้งเดือนนึงแล้วนะ”

“ทำไมฉันจะต้องติดต่อกับเพื่อนเธอด้วยล่ะ”

“ทำไมพี่ถึงได้พูดแบบนี้ พี่เองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนขอคบกับรดาเอง” มินตาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ใช่ ฉันเป็นคนขอคบกับเพื่อนเธอเอง ที่ฉันคบกับเพื่อนของเธอเพราะเอาไว้แก้เบื่อเท่านั้น แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากคบกับเพื่อนของเธอแล้ว เธอไปบอกเพื่อนของเธอด้วยนะว่าฉันเลิกคบกับเขาตั้งแต่วันนี้”

รดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินชัดเต็มสองหู เธอรู้สึกเสียใจมากที่เขาพูดแบบไร้เยื่อใยแบบนี้ แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร เขาหลอกคบเธอเล่นๆงั้นเหรอ เขาไม่ได้จริงใจกับเธองั้นเหรอ เขาทำไปเพื่ออะไร

รดาที่ไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้จึงก้าวมาจับข้อมือของมินตาแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อรู้ว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขาไม่ได้จริงใจกับเธอ

“มินตา เรากลับบ้านกันเถอะ ฉันไม่อยากกินแล้ว” รดาพูดแล้วจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาผิดหวังและเจ็บปวดเมื่อคิดว่าเธอชอบเขา แต่เขากลับมาเล่นกับความรู้สึกของเธอ เลออนจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขาก็รู้ว่าเธอคงโกรธและเสียใจมาก แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เลออนผละสายตาจากดวงตาสีหวานที่คลอด้วยหยาดน้ำสีใสแล้วหันมาทานอาหารต่ออย่างไม่แยแส ก่อนที่รดาจะลากมินตาออกจากร้านไป