LOGINเวลาต่อมา
เมื่อเลออนจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันออกไปจากร้าน เลออนเดินเคียงข้างกับอลิน ส่วนรดาเดินตามหลังคนทั้งสอง เลออนหยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดกับรดาด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งผิดกับที่เขาคุยกับอลินเมื่อครู่ “เดี๋ยวฉันต้องไปส่งอลิน เธอหารถกลับเองก็แล้วกันนะ” “อ๋อ ได้ค่ะ งั้นรดาขอตัวนะคะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วสาวเท้าออกจากห้างสรรพสินค้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้กับห้าง เมื่อรดาเดินออกไปแล้ว อลินก็เอ่ยถามทันที “น้องรดาเป็นแฟนของนายเหรอ คบกันตอนไหน” “เขาไม่ได้เป็นแฟนฉันหรอก ฉันก็แค่…คบแก้เหงาน่ะ” ความจริงเขาอยากจะบอกอลินว่าคบเพื่อไม่ให้คิดถึงเรื่องของเธอต่างหาก “แล้วมีแนวโน้มจะคบน้องเป็นแฟนไหม ฉันดูๆแล้วน้องเขาก็น่ารักดีนะ ดูท่าทางนิสัยก็ดีด้วย” “ฉันไม่ได้ชอบใครง่ายๆหรอกนะ แต่ถ้าฉันได้ชอบใครแล้ว ฉันก็จะไม่เลิกชอบง่ายๆเหมือนกัน” นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของผู้หญิงในใจนิ่ง หวังจะสื่อความในใจของเขาพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “จะว่าไป…ตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับนายมาสามปี ฉันก็ไม่เคยเห็นนายพาผู้หญิงคนไหนไปไหนมาไหนกับนายเลยนะ นอกจากน้องรดา ถ้าไม่นับฉันอะนะ” “ถึงฉันจะพาเขาไปไหนมาไหนด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ ฉันบอกเธอแล้วไงว่าคบแก้เซ็งเท่านั้นแหละ” “นายมีเรื่องอะไรที่ทำให้เซ็งงั้นเหรอ ก่อนหน้านี้ฉันก็เห็นนายดูสนุกสนานดี ไม่น่าจะมีเรื่องให้เซ็ง” “ก็มีบ้างแหละ ถ้าสิ่งไหนที่มันไม่เป็นไปตามที่เราหวัง มันก็รู้สึกเซ็งแล้วก็เบื่อแบบนี้แหละ” “นายผิดหวังเรื่องอะไรเหรอ” “ไม่มีอะไรหรอก เรากลับกันเถอะ” ชายหนุ่มพูดตัดบท จากนั้นทั้งสองจึงพากันไปขึ้นรถแล้วเขาก็ไปส่งเธอที่คอนโดก่อนจะกลับคอนโดของตัวเอง หนึ่งเดือนต่อมา มหาวิทยาลัย ตอนเย็น เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เลออนจะไปส่งรดาที่บ้านทุกวันที่เขามีเรียน ถ้าวันไหนเขาไม่มีเรียนเธอก็กลับเอง เมื่อรดาเรียนเสร็จก็รีบออกจากห้องทันที เธอรู้ว่าคนตัวสูงรออยู่ที่รถแล้วเพราะเขาส่งข้อความมาบอกเธอเมื่อครู่ เมื่อรดาเดินมาถึงรถสปอร์ตหรูของเขาก็เห็นว่าคนตัวสูงยืนอยู่กับพี่อลิน เลออนที่เห็นรดาเดินมาจึงพูดออกไป “วันนี้ฉันไม่ได้ไปส่งเธอแล้วนะ” “พี่เลออนจะไปส่งพี่อลินเหรอคะ” เธอถามอย่างนึกรู้ “อืม” รดาสีหน้าสลดลงเล็กน้อยเมื่อคิดว่าเขาเลือกที่จะไปส่งเพื่อนของเขา แต่ไม่ไปส่งเธอทั้งที่เขาพูดกับเธอเอาไว้ก่อนแล้ว รดาปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพูดออกไป “งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ รดาขอตัวนะคะ” บอกจบเจ้าของร่างบอบบางก็สาวเท้าออกไปจากมหาวิทยาลัย “ขึ้นรถเถอะอลิน” “อืม” จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถ อลินเพิ่งบอกเลออนเมื่อกี้ว่าวันนี้คู่หมั้นของเธอไม่ได้มาเรียนเพราะไม่มีเรียน เลออนที่รู้ว่าคู่หมั้นของอลินไม่มาก็รู้สึกดีใจ แล้วเขาก็ชวนเธอกลับกับเขา ซึ่งตอนนั้นเลออนได้ส่งข้อความไปบอกรดาก่อนแล้วว่ารออยู่ที่รถ แต่เขายอมผิดคำพูดกับรดาเพราะเขาคิดว่าเธอไม่ได้มีความสำคัญมากไปกว่าอลินที่เป็นผู้หญิงในใจของเขา บ้านรดา เมื่อรดามาถึงบ้านโทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้าจากมินตา เธอจึงกดรับสายทันที ‘ว่าไงมินตา’ ‘เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินไปหน้ามหาลัย แล้ววันนี้พี่เลออนไม่ได้ไปส่งเธอเหรอ’ ‘พี่เลออนไปส่งเพื่อนเขาน่ะ’ ‘ไปส่งเพื่อนคนไหน’ ‘พี่อลิน’ ‘พี่เลออนส่งข้อความบอกเธอว่ารอที่รถไม่ใช่เหรอ’ ‘ใช่’ ‘เขาเลือกเพื่อน แล้วยอมผิดคำพูดกับเธอเนี่ยนะ เขาเห็นเพื่อนสำคัญกว่าเธอที่กำลังคบอยู่งั้นเหรอ’ ‘ฉันไม่ถือสาพี่เลออนเขาหรอก หนึ่งเดือนมาแล้วนะที่เขามาส่งฉันทุกวัน เขาจะไปส่งเพื่อนบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย’ ‘แต่เขาก็น่าจะแคร์ความรู้สึกของเธอบ้างนะ มาขอคบเธอเอง แล้วมาทิ้งเธอแบบนี้ได้ไง’ ‘อย่าไปว่าพี่เขาเลยมินตา ฉันไม่ได้อะไรหรอก’ ปากบอกว่าไม่ได้อะไรที่เขาเลือกไปส่งพี่อลินและให้เธอกลับเอง ทว่าในใจลึกๆก็รู้สึกน้อยใจเขาเหมือนกัน ‘ถ้าต่อไปพี่เลออนเขาเลือกเพื่อนแล้วทิ้งเธอเหมือนกับวันนี้อีก เธอก็เลิกคบกับเขาเถอะ’ ‘ฉันไม่อยากเลิกคบกับพี่เลออนเพราะเรื่องนี้หรอกนะ เพราะฉันคิดว่าที่เขาให้ความสำคัญกับเพื่อน เพราะเขาสองคนเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว ส่วนฉันเป็นคนมาทีหลัง แล้วที่สำคัญฉันยังไม่ได้เป็นแฟนกับเขาเลย’ ‘งั้นฉันก็แล้วแต่เธอตัดสินใจแล้วกัน พอดีฉันเป็นคนวู่วามน่ะ เธอไม่ต้องฟังฉันหรอก’ ‘ฉันขอบคุณเธอมากนะที่เตือน’ ‘งั้นแค่นี้นะรดา’ ว่าแล้วการสนทนาก็จบลง รดากดวางสายแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆพลางคิดในใจว่าเขาคิดยังไงกับเธอกันแน่ เขาจะชอบเธออย่างที่เธอชอบเขาหรือเปล่า จะว่าไปเขาเป็นฝ่ายขอคบกับเธอก่อน ดังนั้นเขาก็คงชอบเธอแหละ ถ้าเขาไม่ชอบเธอแล้วเขาจะมาขอคบกับเธอทำไมล่ะ รดาปลอบใจตัวเองเมื่อรดากับมินตาออกมาจากห้างสรรพสินค้า มินตาก็เอ่ยถามขึ้นทันที“เธอยังจะชอบพี่เลออนอยู่อีกไหม”“เธอไม่น่าถามนะมินตา”“ก็ฉันเห็นเธอชอบพี่เขามากนี่”“ถึงฉันจะชอบเขามาก แต่ฉันก็เลิกชอบเขาได้เหมือนกันนั่นแหละ” รดาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะเลิกชอบเขาแล้ว“ดีแล้วแหละที่เธอเลิกชอบเขาได้ ต่อไปถ้าเธอจะชอบใครคงจะมองแค่ความหล่อไม่ได้แล้วนะ เพราะความหล่อมันมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ด้วย”“อืม ต่อไปฉันจะไม่ชอบใครง่ายๆแล้วแหละ ยิ่งถ้าหล่อมากก็ยิ่งถอยห่างให้ไกล”“เธอคิดเหมือนฉันไหมรดา” มินตาเอ่ยพร้อมทำหน้าครุ่นคิด“อะไรเหรอ” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย“ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่น ดูๆแล้วเหมือนกับคนเป็นแฟนกันเลยนะ เธอมีความรู้สึกเหมือนฉันไหม”“ฉันก็เคยรู้สึกแบบนั้นนะ เพราะเท่าที่ดูๆแล้วเขาจะให้ความสำคัญกับพี่อลินมาก ครั้งแรกที่พี่เลออนพาฉันไปกินพิซซ่าที่ห้าง พอเขาเห็นพี่อลินก็ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย พอขากลับเขาให้ฉันกลับเอง แล้วเขาก็ไปส่งพี่อลิน”“เธอไม่เห็นบอกฉัน”“เรื่องเล็กน้อย ฉันไม่อยากบอก”“ฉันว่าเขาสองคนต้องมีซัมติงกันแน่เลย ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่นต้องมีความรู้สึกเกินเพื่อ
สามเดือนต่อมาเป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เลออนจะไปส่งรดาที่บ้านเกือบทุกเย็น บางวันเขาก็พาเธอแวะกินข้าว เขาก็ยังพูดกับเธอน้อยเหมือนเดิม อาจจะถามเรื่องการเรียนบ้างว่าเรียนยากหรือเปล่า เรียนไหวหรือเปล่า นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกันตอนนี้รดาอยู่ปีสองเทอมสอง ส่วนเลออนอยู่ปีสี่เทอมสองซึ่งเทอมนี้เขาจะต้องฝึกงานจนถึงเรียนจบบนรถเมื่อรดาเข้ามานั่งในรถของเลออน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“เทอมนี้ฉันต้องฝึกงานทั้งเทอม ฉันคงไม่ได้ไปส่งเธอเหมือนก่อนแล้วนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ รดากลับเองได้”“ถ้าวันไหนฉันว่าง ฉันก็อาจจะมารับเธอ”“ค่ะ” จากนั้นเขาก็ขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้วกลับคอนโดคอนโดเลออนเมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอลิน เรียวปากหยักได้รูปก็ระบายยิ้มดีใจแล้วกดรับสายทันที‘ว่าไงอลิน’‘ฉันขอไปฝึกงานที่บริษัทของนายได้ไหม ทีแรกจะไปฝึกงานที่บริษัทของคู่หมั้น แต่พอมาคิดๆดูแล้วฉันอยากมาฝึกที่บริษัทของนายมากกว่า’‘อ้อ ได้สิ มาฝึกได้เลย เดี๋ยวฉันบอกพ่อให้’‘ขอบคุณมากนะเลออน งั้นแค่นี้นะ’ จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วคลี่ยิ้มด้วยความด
เวลาต่อมาเมื่อเลออนจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันออกไปจากร้าน เลออนเดินเคียงข้างกับอลิน ส่วนรดาเดินตามหลังคนทั้งสอง เลออนหยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดกับรดาด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งผิดกับที่เขาคุยกับอลินเมื่อครู่“เดี๋ยวฉันต้องไปส่งอลิน เธอหารถกลับเองก็แล้วกันนะ”“อ๋อ ได้ค่ะ งั้นรดาขอตัวนะคะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วสาวเท้าออกจากห้างสรรพสินค้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้กับห้างเมื่อรดาเดินออกไปแล้ว อลินก็เอ่ยถามทันที“น้องรดาเป็นแฟนของนายเหรอ คบกันตอนไหน”“เขาไม่ได้เป็นแฟนฉันหรอก ฉันก็แค่…คบแก้เหงาน่ะ” ความจริงเขาอยากจะบอกอลินว่าคบเพื่อไม่ให้คิดถึงเรื่องของเธอต่างหาก“แล้วมีแนวโน้มจะคบน้องเป็นแฟนไหม ฉันดูๆแล้วน้องเขาก็น่ารักดีนะ ดูท่าทางนิสัยก็ดีด้วย”“ฉันไม่ได้ชอบใครง่ายๆหรอกนะ แต่ถ้าฉันได้ชอบใครแล้ว ฉันก็จะไม่เลิกชอบง่ายๆเหมือนกัน” นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของผู้หญิงในใจนิ่ง หวังจะสื่อความในใจของเขาพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“จะว่าไป…ตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับนายมาสามปี ฉันก็ไม่เคยเห็นนายพาผู้หญิงคนไหนไปไหนมาไหนกับนายเลยนะ นอกจากน้องรดา ถ้าไม่นับฉันอะนะ”“ถึงฉันจะพาเขาไ
ตอนเย็นรดาเดินออกมาจากตึกเรียนแล้วสาวเท้าไปยังลานจอดรถ เธอเดินไปที่รถหรูของรุ่นพี่ตัวสูงก็เห็นเขาเปิดประตูออกมาพอดี รดาที่เห็นก็เม้มปากทำตัวไม่ถูกและรู้สึกประหม่า ก่อนเสียงทุ้มเรียบนิ่งของเลออนจะเอ่ยออกมา“มาขึ้นรถสิ”“ขึ้นรถ? รุ่นพี่จะพารดาไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน” สีหน้าราบเรียบ“อ้อค่ะ ว่าแต่…รุ่นพี่จะคบกับรดาจริงๆเหรอคะ”“อืม”“คือ…รดายังไม่ได้รู้จักชื่อของรุ่นพี่เลยค่ะ”“ชอบฉัน แล้วทำไมถึงไม่สืบชื่อของฉัน”“รดาไม่กล้าถามใครค่ะ”“งั้นเธอก็เรียกฉันว่ารุ่นพี่ต่อไปก็แล้วกัน”“ค่ะรุ่นพี่”“ไปขึ้นรถ”“ค่ะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างสูงจะขับรถออกไปด้วยความเร็วบนรถเมื่อเลออนขับรถออกมาได้สักพักเขาก็เอ่ยถามขึ้น“บ้านเธออยู่กันกี่คน”“รดาอยู่บ้านคนเดียวค่ะ”“แล้วพ่อแม่เธอ?”“พ่อกับแม่เสียหมดแล้วค่ะ” เมื่อสองปีก่อนพ่อขับรถไปทำธุระกับแม่ที่ต่างจังหวัด พอขากลับก็เกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำจึงทำให้พ่อกับแม่เสียชีวิตทันที หลังจากพ่อกับแม่เสียเธอก็ได้ใช้เงินประกันชีวิตที่พ่อกับแม่ของเธอได้ท
วันต่อมามหาวิทยาลัย ตอนเย็นเมื่อเรียนเสร็จเลออนก็ออกมาจากห้องเรียนทันทีแล้วลงมารอหน้าตึกบริหารปีสอง เพราะเขาคิดว่าเดี๋ยวสองสาวปีสองคงลงมา เขาใช้เวลารอสามสิบนาทีก็เห็นมินตาเดินมาคนเดียว เลออนขมวดคิ้วนึกแปลกใจก่อนจะสาวเท้าไปหามินตา มินตาที่เห็นรุ่นพี่ตัวสูงผมสีเทาก็มีสีหน้าตกใจแล้วถามออกไป“รุ่นพี่มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ” มินตาถามด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พารดาไปทักทายเขา นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา เห็นตอนที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารเท่านั้น“เพื่อนเธอล่ะ” เรียวปากหยักได้รูปเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบ“อ้อ วันนี้รดาป่วยค่ะก็เลยลา”“อืม” เขารับคำในลำคอแล้วเดินออกไป“เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่” มินตาวิ่งตามแผ่นหลังกว้างและเรียกฝ่าเท้าหนักหยุดชะงักแล้วหันมองอีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“รุ่นพี่ถามถึงรดาทำไมเหรอคะ หรือว่า…รุ่นพี่สนใจเพื่อนของหนูจึงอยากจีบ” มินตาเอ่ยถามอย่างทีเล่นทีจริง“เพื่อนเธอชอบฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมจะต้องจีบ” “รุ่นพี่อยากคบกับรดาเหรอคะ”“อืม ไปบอกเพื่อนของเธอด้วยว่าฉันจะคบ”“ได้เลยค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวหนูจะบอกรดาให้นะคะ” มินตาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นแล
คอนโดเลออนเมื่อเข้ามาในห้องนอนเลออนก็หยิบกระดาษเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วขยำทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ได้ใส่ใจ ชายหนุ่มหยิบซองบุหรี่แบรนด์นอกออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบออกมาจุดไฟ ก่อนจะเดินออกไปสูบที่นอกระเบียง ฟู่ว~ควันสีขาวเทาถูกพ่นออกมาทางเรียวปากหยักสวยและจมูกโด่งได้รูปจนล่องลอยไปในอากาศ เลออนคิดในใจว่าอลินก็แค่หมั้นเท่านั้น ไม่ได้จะแต่งงานเลยสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงยังมีสิทธิ์รอ หวังว่าไม่นานเธอคงอาจจะถอนหมั้นกับผู้ชายคนนั้นก็ได้ ถ้าถึงวันนั้นจริงเขาจะบอกไปตรงๆว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว เลออนเริ่มชอบอลินตั้งแต่อยู่ปีสอง เขาจะเอาอกเอาใจและเทคแคร์อลินทุกอย่างหนึ่งเดือนต่อมางานหมั้นของอลินก็ได้เสร็จไปเรียบร้อยแล้วเมื่อสองวันก่อน กัปตันและเจไดไปงานหมั้นของอลิน ทว่าเลออนไม่ไปเพราะเขาอ้างว่าไม่สบาย ที่เขาไม่อยากไปเพราะไม่อยากไปเห็นภาพที่ผู้ชายคนอื่นสวมแหวนให้กับผู้หญิงที่เขาชอบมานานแล้วห้องเรียนร่างสูงของเลออนที่เพิ่งมาถึงเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเพื่อนสาวอย่างที่เคยนั่งข้างกันมาสามปีแล้ว อลินที่หันมาเห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“หายป่วยแล้วเหรอ”หลังจากงานหมั้นทั







