Ep6

“ว๊าว เด็กคนนี้ใช่มั้ยมึงที่คุณเรย์มันพาขึ้นคอนโด” ทอฟ้าเพื่อนสาวสุดแซ่บของเรย์หันไปถามนัตตี้เพื่อนอีกคนที่เป็นคนเห็นเหตุการณ์ที่คุณเรย์พาผู้ชายขึ้นคอนโด

“ใช่มึง คนนี้เลย…ไม่คิดว่าจะหอบมาถึงนี่ด้วย”

“หุบปาก! กัญมานั่ง” เรย์หันไปว่าเพื่อนสาวปากแซ่บแล้วก็หย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาไม่ลืมที่เรียกกัญชาให้มานั่งข้างเธอด้วย

“แหม น้องคนนี้เหรอที่เลี้ยงไว้”

“มึงรู้แล้วก็อย่ามาทำแกล้งถามเลย ถามชื่อดีกว่าน้องชื่ออะไรเหรอคะ?” นัตตี้ส่ายหน้าให้ทอฝันแล้วหันไปถามชายหนุ่มที่เพื่อนสาวหอบหิ้วมาในผับด้วย

“ชื่อกัญชาครับ”

“ชื่อเพราะจัง ตอนแม่นายตั้งท้องพ่อนายชอบสูบแน่เลย ฮ่าๆ” ทอฟ้าเอ่ยติดตลกแล้วเอ่ยถามต่อ “อายุเท่าไหร่เหรอ”

“สิบแปดครับ”

“สิบหรือยี่นะ?” อาจจะเพราะเสียงเพลงในผับค่อนข้างจะดังเลยได้ยินไม่ค่อยชัด นัตตี้จึงเอียงหน้าเข้าไปหากัญชาเพื่อฟังอายุที่เจ้าตัวบอกใหม่อีกครั้งว่าเพื่อนเธอไม่ได้กำลังพรากผู้เยาว์ใช่มั้ย

“สิบครับ..สิบแปด”

“สิบแปด!!” สองสาวอุทานขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อชายหนุ่มตรงหน้านี้มีอายุเพียงแค่สิบแปดปี

“ไอ้เรย์! พรากผู้เยาว์เลยนะเว้ย…ที่บอกเลี้ยงเด็กกูก็คิดว่ายี่สิบสองยี่สิบสามแล้ว” นัตตี้บอกพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ ไม่คิดว่าคนอย่างเรย์จะชอบคนที่อายุน้อยกว่าขนาดนี้ แล้วคือหมอนี่ดูตัวโตอ่ะเลยไม่คิดว่าจะอายุแค่นี้แถมหน้าตาก็คือหล่อการแต่งตัวดูโตคิดว่าน่าจะยี่สิบกว่าแล้ว

“เมล่ะ?”

“มึงนี่สุดยอดจริงๆ”

“ไม่รู้กูยังไม่เห็นเลย” ทอฟ้าก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ความมึนของเรย์แล้วตอบกลับเมื่อยังไม่เห็นเจ้าน้องเล็กมา แต่สักพักร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นก็เดินเข้ามาแล้วหยุดชะงักเมื่อเห็นการแต่งตัวของพี่สาวเหมือนกับตัวเองเป๊ะๆ

“พี่เรย์แต่งตัวเหมือนหนูทำไม?” เมจิถามแล้วก็นั่งลงเมื่อถูกมือของภูเขาดึงให้นั่ง

“พี่ไม่ได้แต่งเหมือนเธอ”

“แล้วมันเหมือนหนูได้ไง”

“เธอก็ลองใช้สมองคิดสิ” เรย์ตอบพลางหยิบขวดเหล้ามาทำการชงเหล้าให้เพื่อนๆ ส่วนเมจิก็ได้แต่นั่งส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอแล้วชะเง้อคอไปมองบุคคลที่นั่งอยู่ข้างพี่สาวและภูเขากำลังนั่งอยู่ข้างบุคคลนั้น

“กัญชา…” เสียงหวานจึงเอ่ยเรียกบุคคลที่เธอพอจะเห็นผ่านๆ จากในโรงเรียนชายหนุ่มที่ถูกเรียกจึงหันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม

“รู้จักกันเหรอ?” ภูเขาถามแล้วผลักใบหน้าของเมจิให้นั่งตรงๆ

“เรียนโรงเรียนเดียวกันค่ะ แต่อยู่คนละห้องเลยไม่ค่อยสนิทกันแค่รู้จักผ่าน”

“เธออยู่ห้องหนึ่งใช่มั้ย?” กัญชาหันไปถามเมจิที่ก็ผงกศีรษะรับด้วยรอยยิ้มหวานๆ จนเห็นฟันแทบจะทุกซี่ในปากนั่นแล้ว

“แล้วมากับพี่เรย์ได้ไงอ่ะ?”

“เอ่อ…”

“นั่งรถมา” เป็นเรย์ที่หันไปตอบน้องสาว

“หนูไม่ได้ถามพี่!”

“ดื่มให้เมาๆ ไปซะ” ปึก!เรย์ว่าพลางวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะตรงหน้าของเมจิ เรียกสายตาค้อนควับจากคนตัวใหญ่อย่างภูเขาทันที มือหนาจึงจับแก้วเหล้าไปวางด้านหน้าของกัญชาพร้อมกับเอ่ยบอก

“เมอายุสิบแปด”

“กัญก็อายุสิบแปด!” เรย์บอกเพื่อนหนุ่มแล้วดันแก้วเหล้าไปตรงหน้าของภูเขา แล้วจ้องหน้าเขานิ่งจนภูเขาต้องแค่นหัวเราะออกมาแล้วยกแก้วเหล้าแก้วนั้นขึ้นมากระดกดื่มเป็นการตัดบทสนทนา

“วู้วว! กูว่าเราไปสนุกกันดีกว่าอีนัตตี้” ทอฟ้าที่เห็นว่าบรรยากาศภายในโต๊ะเริ่มจะขุ่นมัวจึงหันไปกอดคอเพื่อนสาวแล้วลุกขึ้นยืน “หนูไปด้วย” เมจิจึงเดินไปกอดเอวของทอฟ้าซึ่งก็พยักหน้ารับแล้วพากันเดินออกไปเต้นแด๊นซ์กับคนอื่นๆ

“อย่าบอกนะนี่เด็กที่เลี้ยงไว้?” เมื่อภายในโต๊ะเหลือแค่สามคนภูเขาจึงเอ่ยถามเรย์ที่นั่งตัวตรงทำหน้านิ่งอยู่

“ยุ่ง!” เธอบอกด้วยน้ำเสียงห้วนๆ รู้สึกไม่ชอบที่ทุกคนชอบหาว่าเธอเลี้ยงเด็ก เธอไม่ได้เลี้ยงเธอแค่เอ็นดูจึงรับมาดูแล…

“นายอ่ะ ชื่ออะไร?”

“กัญชาครับ” กัญชาตอบชายหนุ่มข้างกายด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ตอนนี้เขาบอกเลยว่าเขานั่งเกร็งมาก ข้างขวาคือเรย์หญิงสาวผู้เย็นชาส่วนข้างซ้ายเป็นชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ทรงดูโหดนิดๆ

“รู้มั้ยว่าฉันเคยคบกับเรย์”

“นายหุบปากของนายไปนะภู!” เรย์หันไปมองภูเขาแล้วบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจกับการที่เจ้าตัวมาพูดถึงความสัมพันธ์ในอดีตต่อเด็กของเธอแบบนี้

“เอ่อ ไม่รู้ครับ…”

“ก็รู้ไว้”

“ครับ…แล้วเลิกกันทำไม?” ในเมื่อภูเขาเปรยมาแบบนี้แล้วเขาก็ต้องถามต่อเพื่อจะได้รู้ไม่ต้องค้างคาใจ และเมื่อเขาเอ่ยปากถามไปแบบนี้เสียงลมหายใจที่ฟึดฟัดของเรย์ก็ดังขึ้น

“ก็ไม่รู้สิ เรย์บอกเลิกฉัน”

“อ่อ เลิกกันนานยังครับ”

“นายนี่ก็ขี้สงสัยเหมือนกันนะ” ภูเขาเลิ่กคิ้วถามทำเอากัญชาถึงกับหัวเราะแห้งเพราะคิดว่าภูเขาอยากจะพูดว่าเขาขี้เสือกมากกว่าขี้สงสัยแต่คงไม่กล้าพูดมากกว่า

“สิบกว่าปีแล้ว”

“ห้ะ! สิบกว่าปี…ผมคิดว่าเพิ่งเลิกซะอีก”

“ฉันคบกับเรย์ตั้งแต่มอหนึ่งน่ะพอมอสามเรย์ก็บอกเลิก”

“เมื่อไหร่จะเลิกพูด!?” ร่างบางที่เหมือนไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้หันไปถามภูเขาที่ก็ยักคิ้วไหวไหล่ให้ด้วยสีหน้ากวนๆ แล้วเอ่ยต่อ

“แต่นายไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ฉันกับเรย์เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและฉันก็มีคู่หมั้นแล้ว”

“อ่อ คู่หมั้นพี่ผมรู้จักหรือเปล่า?”

“รู้จักสิ เมจิไง”

“ห้ะ! อ่อ…พี่กับเมหมั้นกันแล้วเหรอครับ?”

“ใช่สิ แล้วนายมาเที่ยวกับคุณเรย์แบบนี้แฟนนายไม่ว่าเหรอ?” กัญชานิ่งเงียบไปเป็นพักเมื่อเจอกับคำถามนี้ของภูเขา ทำให้เรย์ต้องหันมามองเพื่อรอคำตอบซึ่งภูเขาก็เหมือนจะดูออกว่าเพื่อนสาวคงไม่ได้สืบเรื่องนี้มาแน่จึงเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“ว่าไงแฟนนายไม่ว่าเหรอ?”

“ไม่ว่าหรอกครับ…”

“นายมีแฟนแล้วเหรอ?” เป็นเรย์ที่เอ่ยถามชายหนุ่มข้างกาย กัญชาจึงพยักหน้าให้ ปึก! มือบางจึงวางแก้วเหล้าที่ถืออยู่ในมือจนมันดังและหากวางแรงอีกนิดเดียวมันอาจจะแตกได้

“ผมคิดว่าพี่น่าจะรู้เลยไม่ได้บอก” กัญชารีบอธิบายเพราะกลัวว่าเธอจะโมโหเรื่องที่เขามีแฟนแต่ไม่ได้บอกเนื่องจากตัวเขาคิดว่าผู้หญิงอย่างเรย์คงจะสืบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขาและรู้เรื่องนี้ แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้…