Ep7

แล้วอยู่ๆ ภายในโต๊ะก็เกิดความเงียบ มีเพียงเสียงเพลงจากในผับและเสียงเกรียวกราวของผู้คนรอบๆ ใบหน้าเรียวสวยตอนนี้เริ่มแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอออล์ที่เจ้าตัวกระดกดื่มน้ำเมาเอาเป็นว่าเล่น

“นายก็ห้ามหน่อยสิ” ภูเขาหันไปบอกกัญชาที่นอกจากจะไม่ห้ามเรย์แล้วยังนั่งมองเจ้าตัวเล็กยกแก้วกระดกดื่มไม่หยุด

“พี่เรย์ครับ พอได้แล้วเดี๋ยวเมานะ” กัญชาจึงดึงแก้วเหล้าออกจากมือเรย์แล้วบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ร่างเล็กหันมาจ้องหน้าเขาก่อนจะโน้มตัวลงไปซบหน้าอกของกัญชา

“ฉันคิดว่านายยังโสด เฮ้อ…คิดแบบนั้นมาตลอดเลย” น้ำเสียงอู้อี้ของเรย์ดังขึ้นจนกัญชาต้องก้มลงไปเพื่อฟังมัน ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องรู้สึกผิดที่ตัวเองมีแฟนทั้งที่มันคือสิทธิ์ของเขา

“แล้วแบบนี้เธอก็ควรคืนน้องเขาให้แฟนเขาได้แล้วสิ”

“นายหุบปากไปเลยภู!”

“อ้าว! หรือว่าเธอจะอยากแย่งแฟนคนอื่นล่ะ”

“ฉันไม่ได้แย่ง”

“ใช่ครับ พี่เรย์ไม่ได้แย่ง..เพราะพี่เขาเป็นผู้มีพระคุณของผม” กัญชาตอบด้วยรอยยิ้มแต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเรย์เงยหน้าขึ้นมาจ้องเขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง

เหอะ!! ผู้มีพระคุณใครจะอยากเป็นผู้มีพระคุณกัน ร่างบางคิดในใจก่อนจะผล่ะตัวออกมาจากกัญชาแล้วยกแขนขึ้นมากอดอกตัวเอง

“นายเห็นฉันเป็นผู้มีพระคุณมาตลอดเลยเหรอ?”

“อืม ก็ไม่ใช่เหรอครับ พี่ช่วยผมมาตลอดหากไม่ใช่ผู้มีพระคุณพี่อยากเป็นอะไรครับ แม่ผมเหรอ..ได้นะครับผมให้พี่เป็นแม่ได้” คำตอบที่แสนจะใสซื่อของกัญชาทำเอาภูเขาต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะต่างจากเรย์ที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำซึ่งไม่รู้ว่าแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือโมโหกันแน่

“นายขำอะไรห้ะ!!” เรย์หันไปโวยวายใส่ภูเขาด้วยความหงุดหงิด

“เปล่า ฉันขำมิราดูยัยนั่นเต้นสิตลกชะมัดเลย” ภูเขารีบโบ้ยไปหามิราทันที

“นายกลับเองนะ” จากนั้นเรย์ก็หันมาบอกกัญชาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากผับไปด้วยความเซ็ง ใช่..เธอคิดมาตลอดว่าเด็กอย่างกัญชาจะเป็นผู้ชายที่โสด และเธอรู้จักหมอนี่มาเกือบสามปีกว่าคงไม่ใช่ว่าคบกับแฟนมาสามปีกว่าแล้วหรอกนะ

“แม่ง!” ร่างบางเดินโซซัดโซเซพร้อมกับสบถขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ปึก! และเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้ามาควบคุมร่างกายของเธอจนเดินแทบไม่ตรงแล้วเธอจึงเดินไปชนกับคนที่กำลังเดินผ่านจนแทบจะล้มโชคดีที่เขารับตัวเธอไว้ก่อน

“อืม ขอบคุณ” เรย์เอ่ยขอบคุณผู้ชายที่ยังพยุงตัวของเธอไว้โดยการดึงเข้าไปกอด ร่างบางจึงดิ้นขยุกขยิกเพื่อให้หลุดออกจากตัวเขาแต่ร่างกายเธอดูเหมือนไม่มีแรงจึงได้แต่ยืนให้เขากอด

“จะไปที่รถเหรอครับ เดี๋ยวผมพาไป”

“อืม ขอบคุณ” เธอยังคงเอ่ยตอบเขาด้วยประโยคเดิมเปลือกตาบางลืมๆ ปิดๆ สมองก็แทบไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบปลายๆ จึงดันตัวเธอออกแล้วเปลี่ยนจากกอดมาเป็นพยุงตัวเธอไว้โดยการให้เธอโอบเอวเขาและเขาก็โอบเอวเธอ

“ขอโทษนะครับ เธอมากับผม!” เสียงทุ้มนุ่มบอกพร้อมกับมือหนารั้งเอวบางเข้ามาหาตัวเอง เรย์จึงซบหน้าลงบนหน้าอกของเขาแล้วสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นจมูกก่อนจะเปิดเปลือกตาแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเขา

“กัญชา นายนี่เอง…ฉันจะไปที่รถพาไปหน่อยสิ”

“พี่เมาแล้วเดินออกมาแบบนี้ได้ไง”

“ก็ใช้ขาน่ะสิ” ร่างบางตอบก่อนจะซบหน้าลงบนหน้าอกกัญชาตามเดิม ร่างสูงจึงถอนหายใจออกมาแล้วมองผู้ชายหน้าคมเข้มตรงหน้าที่ยังคงยืนมองเขาอยู่

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” กัญชาจึงเอ่ยถามไปเพื่อคลายความสงสัยกับการที่เขามายืนมองหน้าเช่นนี้

“รู้จักกันจริงๆ ใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ แล้วพี่ล่ะรู้จักเธอหรือเปล่าถึงมาแตะต้องเนื้อตัวเธอแบบนี้”

“รู้จักสิ เรย์ เรอิมีน้องสาวชื่อเมจิ พ่อเคนจิและแม่เอมิ”

“…ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวก่อนนะครับ”

“แต่ฉันยังไม่รู้จักนายเลยนะ” ผู้ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ สายตาคมเคลื่อนจากตัวเรย์ไปมองใบหน้าของกัญชาแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

“ผมชื่อกัญชาครับ”

“กัญชา ชื่อแปลกดี…”

“แล้วพี่ล่ะชื่ออะไร?”

“ไว้ถามคุณเรย์ดู” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นขายาวก็เดินตรงเข้าไปในผับ ส่วนกัญชาก็ก้มลงไปมองใบหน้าเรียวหวานที่ซุกอกเขาหลับตาพริ้มอยู่ เขาจึงช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วพาเดินตรงไปที่รถก่อนจะวางเธอให้ยืนเพื่อค้นหากุญแจรถจากกระเป๋าของเธอ

“อึก! เจ็บนะ” เรย์ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงออกมาเล็กน้อยเมื่อถูกกัญชาดันให้เข้ามานั่งในรถอย่างแรง ชายหนุ่มจึงปิดประตูแล้วอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

“ขอโทษครับ พี่เรย์ช่วยคาดเบลล์ด้วยนะ”

“อืม…” ตอบรับพร้อมกับหันหน้าไปทางกระจกข้างแล้วก็หลับตาลงตามเดิม กัญชาจึงส่ายหน้าให้เบาๆ แล้วโน้มตัวไปจับเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรย์ซึ่งพอดีกับที่เธอหันกลับมาจนใบหน้าของเธอกับของเขานั้นแทบจะติดกันอยู่แล้ว

“นี่กัญ…”

“เอ่อ ครับ…พี่เรย์” ตอบรับเรย์พร้อมกับเรียกชื่อเธอเมื่ออยู่ๆ ลำแขนเรียวก็ยกขึ้นมาคล้องคอของเขาไว้ไม่ให้เขาขยับหนีออกจากการที่ใบหน้าจะสิงเข้ากันอยู่แล้ว

“จูบฉันหน่อยสิ”

“พี่เรย์ พี่พูดอะไร…ผมจะจูบพี่ได้ไง”

“ก็ใช้ปากจูบสิ กัญ…”

“พี่ครับ ปล่อยผม”

“ไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงที่แผ่วเบาเอ่ยถาม เปลือกตาบางที่ปิดก็เปิดออกแล้วจ้องมองใบหน้าคมที่ตอนนี้ก็จ้องหน้าเธออยู่ด้วยเช่นกัน กัญชาใช้มือเท้าเบาะไว้แล้วพยายามเอนศีรษะไปด้านหลังเพื่อถอยออกจากการใกล้ชิดกับใบหน้าของเรย์

“นายเงียบทำไม”

“ถ้าผมจูบแล้วพี่จะปล่อยใช่มั้ย”

“หมายถึงปล่อยแขนออกจากคอนายตอนนี้ใช่มั้ย?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“อืม ถ้านายจูบฉันแล้วฉันก็จะปล่อยนาย…ปล่อยแค่แขนออกจากคอนายนะไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยนายไป” น้ำเสียงที่แหบพร่าบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

“พี่พูดอะไรก็ไม่รู้”

“จูบฉันสิอย่ามัวแต่พล่าม…”