ตอนที่7

“ใจเย็นๆ น่าคุณนาย อย่าเพิ่งตื่นตูมสิ เดี๋ยวเรียกพ่อมันมาจัดการรับรองวิ่งปร๋อเหมือนเดิม หายห่วงน่า”

ว่าแล้วก็ควักโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมากดโทร.ออก เซมิรอนคุยกับคนปลายทางอยู่สองสามประโยค แต่สีหน้าแหยๆ ชอบกล ก่อนจะวางสายแล้วหันมายิ้มแฉ่งให้เพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์ พลางเอ่ยบอก

“รอดแล้วเรา โชคดีที่คืนนี้พี่ใหญ่ค้างที่บ้านพักสัตหีบ ยี่สิบนาทีเดี๋ยวพี่ท่านมา แต่ทนหูชากันหน่อยนะ โดนปลุกตอนเกือบตีสองแบบนี้อารมณ์ไม่ดีนักหรอก”

แค่ได้ยินชื่อหัวใจของคีรดาก็กระตุกแบบไม่มีสาเหตุ นี่เธอไม่ได้เจอเขามานานแค่ไหนแล้วนะเนี่ย นับตั้งแต่เจอกันครั้งสุดท้ายที่งานแต่งงานของคีรินทร์พี่ชายคนโตกับศิริกานดาเพื่อนรักของเธอ ก็เกือบเจ็ดเดือนแล้วสินะ ก่อนคีรดาจะลองหยอดถามเซมิรอนให้แน่ใจ ว่าคนที่จะมาช่วยเป็นคนเดียวกับที่ใจเธอกำลังคิดอยู่

“มอเตอร์ไซค์คันนี้ของพี่ชายนายเหรอ”

“อืม...ของเล่นพี่ใหญ่เขาละ เจ้าดูคาติ ปานิกาเล่คันนี้เพิ่งถอยมาสดๆ ร้อนๆ เลย ที่สำคัญตอนเล็กเอาออกมาขับไม่ได้ขออนุญาตด้วยนี่สิ งานนี้เจอคุณชายใหญ่สวดยับแน่ๆ”

คีรดาสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดแล้วผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อลดอาการตื่นเต้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา เพียงแค่ได้รู้ว่าอีกเดี๋ยวจะได้เจอผู้ชายที่เธอลืมไม่เคยลงสักทีคนนั้น ก่อนจะขยับไปยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันโตข้างๆ เพื่อนหนุ่มรอการมาของใครบางคนอยู่เงียบๆ ใบหน้านวลเนียนสวยซึ้งนั้นพยายามปั้นให้นิ่งสนิทเอาไว้อย่างเต็มที่ แต่หัวใจดวงน้อยๆ ในอกกลับเต้นระรัว ซึ่งเธอห้ามมันไม่ได้จริงๆ

**********

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฟอร์รารี่สีดำวาววับก็แล่นมาเบรกพรืดต่อท้ายมอเตอร์ไซค์ที่สองหนุ่มสาวกำลังยืนพิงพลางคุยกันอยู่เบาๆ คนขับเปิดประตูพาหน้าตาขึ้งเคร่งก้าวลงมาแล้วปิดประตูรถคันหรูด้วยมือหนักๆ สีหน้าและท่าทางของคนเพิ่งมาบอกชัดว่าอารมณ์ไม่รื่นรมย์เท่าที่ควร ทำให้คนเป็นน้องที่กำลังฉีกยิ้มเผล่ค่อยๆ หุบยิ้มจนดูจืดเจื่อน และจากที่เตรียมจะอ้าปากทักทายก็ต้องหุบฉับแล้วลอบกลืนน้ำลายไปอย่างฝืดคอแทน

ผู้อ่อนวัยกว่าทั้งคู่พร้อมใจกันยกมือไหว้เป็นการทักทายและหยั่งอารมณ์คนมาช่วยดูก่อน แต่ผู้มาใหม่หาได้ทักทายตอบ ไม่แม้แต่จะรับไหว้เสียด้วยซ้ำ สองหนุ่มสาวเพื่อนรักจึงได้แต่หันมาคลี่ยิ้มแห้งๆ ให้กัน ก่อนคีรดาจะหันไปมองคนที่ก้าวไปก้มๆ เงยๆ ดูมอเตอร์ไซค์เจ้าปัญหาไม่พูดไม่จานั้นอย่างจริงจัง เพราะคืนนี้เขามาในลุคที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทุกทีที่เจอกันเขาจะอยู่ในสูทเรียบหรูดูดีตลอด หากขณะนี้ร่างกำยำสูงใหญ่อย่างชาวยุโรปตามเผ่าพันธุ์ทางฝ่ายมารดามาในมาดใหม่ และแปลกตาเอามากๆ

เขาสวมกางเกงผ้ายืดขาสั้นสีเทายาวเคลียเข่า เสื้อยืดคอวีสีขาวเนื้อบางเบาอวดแผงอกตึงแน่นให้เห็นอย่างเด่นชัด เธอเดาว่าคงจะเป็นชุดนอน รองเท้าก็เป็นผ้าใบสีดำ แต่ไร้ถุงเท้า คาดว่าลุกจากเตียงได้พ่อคุณคงตรงดิ่งมาที่นี่เลยเป็นแน่ แต่ที่ทำให้คีรดาจ้องอย่างลืมตัวด้วยความสนใจและสงสัยกว่าอะไรทั้งหมดทั้งมวลก็คือ ผมสีน้ำตาลแกมทองที่เคยเป็นรองทรงหวีเรียบอยู่เสมอขณะนี้สั้นเกรียนติดหนังศีรษะ หรือที่เรียกว่าสกินเฮดจนน่าแปลกใจ ด้วยวัยและหน้าที่การงานของเขา คงไม่ได้คิดจะเปลี่ยนลุคลดวัยเล่นแน่ๆ

แต่ใช่ว่ามันจะขัดลูกตาหรือน่าเกลียดหรอกนะ หากมันกลับทำให้ผู้ชายที่เธอกำลังแอบมองดูดีและดูเด็กจนแทบไม่น่าเชื่อว่าอายุอานามจะสามสิบสามปีเข้าไปแล้ว หนวดเคราขึ้นครึ้มสองข้างแก้มนั้นก็ส่งให้ใบหน้าขาวๆ ดูคมคายน่ามอง ถ้าบอกว่ารุ่นราวคราวเดียวกับเธอและน้องชายของเขาก็คงมีคนเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย หรือถ้าเขาระเบิดหูใส่ต่างหูสักข้าง พร้อมสักมังกรตัวโตๆ พันเลื้อยแขนเสียหน่อย แล้วควบมอเตอร์ไซค์คันโตเป็นพาหนะ ก็เป็นเด็กแว้นได้แบบเนียนๆ เลยทีเดียว

ภาพแว้นหนุ่มหล่อหัวเกรียนตาสีฟ้าที่ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาหญิงสาวหลุดยิ้มออกมาอย่างอดขำไม่ได้ แต่ก็ต้องหุบยิ้มฉับหลบตาวูบทันใด เมื่อดวงตาสีฟ้าคมเข้มปรายมามองหน้าดุๆ ก่อนเซบาสเตียนจะทรุดนั่งบนส้นเท้า พลางคว้าสายอะไรบางอย่างหมุนๆ เสียบๆ อย่างชำนาญและคล่องแคล่ว โดยไม่ต้องมานั่งสุ่มเดาอาการของมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ให้เสียเวลา เหมือนเจ้าของจะรู้สาเหตุการดับของเจ้าบิ๊กไบค์ของตนอยู่แล้ว ขณะที่มือทำงานชายหนุ่มก็เงยมาจ้องหน้าน้องชายเขม็ง พร้อมกับเอ่ยออกมาน้ำเสียงเครียดๆ ปนหงุดหงิด

“อยากจะซิ่งก็ควรหัดซ่อมให้เป็นด้วย ไม่ใช่สักแต่จะขี่มันเป็นอย่างเดียว คราวหลังจะได้ไม่ต้องมารบกวนเวลานอนชาวบ้านเขาแบบนี้ นี่ถ้าฉันอยู่ภูเก็ตไม่ต้องบินมาซ่อมมอเตอร์ไซค์ให้แกกลางดึกหรือไงไอ้เล็ก แล้วข้าวของที่ไม่ใช่ของตนเอง ก่อนที่จะเอามาใช้หัดขออนุญาตเจ้าของเขาบ้าง ถึงเจ้าของเขาจะไม่ว่า แต่คำว่ามารยาทน่ะรู้จักไหม ตั้งแต่เล็กจนโตฉันสอนแกอยู่ตลอด เคยจำใส่สมองมั่งหรือเปล่า ฉันมั่นใจว่าเลี้ยงแกมาด้วยอาหารชั้นดี ไม่ใช่หญ้า ทำตัวให้มันห่างไกลจากสัตว์จำพวกนั้นหน่อย ให้ฉันได้ภาคภูมิใจในตัวน้องชายคนเดียวที่เลี้ยงมากับมือสักนิดไม่ได้หรือไงวะ”