10

“คุณมัน...โรคจิต”

            “คุณว่าอะไร!”

            “ฉันไม่ได้ว่าอะไร!”          ปรายฟ้าหน้านิ่วเมื่อชายหนุ่มทำดังที่เขาบอกจริง ๆ ด้วยการนั่งลงบนลานหินที่เขาหยิบผ้าโยนให้เธอเมื่อครู่ หญิงสาวนั่งตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองเพราะตั้งแต่บั้นเอวลงไปเปียกปอนอยู่ในธารน้ำจนหมด ร่างระหงก้มลงมองผ้าในมือซึ่งเป็นผ้าถุงและเสื้อกับกางเกงเพียงเท่านั้น เขมราชคงบ้าไปแล้วจะให้เธอมาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าเขาได้เยี่ยงไร           แต่แล้วสายตาคู่นั้นก็เหลือบไปพบโขดหินใหญ่อีกด้านซึ่งอยู่ใกล้กัน อย่างน้อยที่สุดถ้าแอบอยู่หลังโขดหินนั่นก็อาจรอดพ้นสายตาดุจพญาอินทรีย์ที่กำลังจับจ้องเธออยู่ในตอนนี้ได้เป็นแน่

            “นั่นคุณจะไปไหน!” เขมราชลั่นคำถามเมื่อเขาเห็นว่าปรายฟ้าฝืนกำลังหยัดกายขึ้นลุยน้ำไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างทุลักทุเล

            “ฉันไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าคุณหรอกนะ ฉันจะไปเปลี่ยนผ้าที่หลังโขดหินนั่น”

            “ผมบอกแล้วไงว่าจะไม่ให้คุณทำอะไรคลาดสายตา ผมจะพาคุณไปเปลี่ยนเอง!”

            “นี่คุณ!”             ปรายฟ้าจะร้องห้ามแต่ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้วเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวพรวดเดียวมาถึงตัวเธอและรั้งร่างนั้นตามไปยังที่โขดหินที่หญิงสาวหมายตาไว้ เธอมีอาการตื่นตระหนกเมื่อถูกดึงมายังหลังโขดหินซึ่งมีแอ่งน้ำใสลึกถึงบั้นเอว

            “คุณเขมราช...คุณอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันขอร้อง ฉันไม่คิดจะหนีคุณอีกแล้ว” ร่างบางพยายามผลักใสด้วยการใช้มือปัดป้องหากแต่เอวคอดกลับไม่พ้นอ้อมกอดของเขาอยู่ดี ยิ่งเธอดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่เนื้อตัวก็ยิ่งเปียกปอนด้วยน้ำกระฉอกใส่มากเท่านั้น

            “ผู้หญิงมารยาร้อยเล่ห์ จะให้ผมเชื่อคุณได้ยังไงว่าคุณจะไม่วางแผนอะไรไว้อีก!”

            “คำก็มารยา สองคำก็เจ้าเล่ห์ คุณหยุดด่าว่าฉันซะทีเถอะ ถ้าเป็นคุณจะทำยังไงถ้ามีใครก็ไม่รู้ใจร้ายโหดเหี้ยมพาคุณมาในที่ ๆ ไม่รู้จัก...คุณจะทำยังไง!”

            เขมราชชะงักตัวเองลงเมื่อได้ยินคำอ้อนวอนปนสะอื้นของปรายฟ้าตัดพ้อเขาอยู่ในอ้อมแขน แม้สายน้ำเย็นเยียบหากหัวใจของเขากลับรุ่มร้อนหนักหาใช่จากความพยาบาทในคราวแรก ทุกคราที่น้ำตาของหญิงสาวหลั่งไหลเสมือนบั่นทอนกำลังใจของเขาทุกครั้ง เขมราชกระชับอ้อมแขนแข็งแกร่งกักเก็บเธอไว้แนบแน่นเมื่อใบหน้างดงามที่กำลังโหยให้เหนี่ยวรั้งความรู้สึกของเขาราวมีบางอย่างดึงดูดให้เขมราชโน้มใบหน้าคมคายลงไปหาอีกครั้ง ปรายฟ้ามิได้มีทีท่าปฏิเสธริมฝีปากและลิ้นหนาที่ส่งผ่านเข้ามายังกลีบปากอิ่มเป็นหนที่สอง อาจเพราะอ่อนล้าจากการขัดขืนซึ่งไม่ว่าจะอย่างไรมิเคยกระทำได้สำเร็จเลยแม้สักครั้ง หญิงสาวยอมรับความรู้สึกแปลกใหม่ด้วยความตื่นเต้นแม้สำเหนียกได้ในความโกรธแค้นที่ยังเผาไหม้หัวใจของเขาก็ตาม

            ลิ้นเล็กเริ่มรู้ทิศทางเมื่อเขารุกหนักและเธอก็ไม่ได้นิ่งเฉยให้เขาดูดดุนควานหาความฉ่ำหวานแต่เพียงฝ่ายเดียว ปรายฟ้าไม่เคยพบเจอและรับรู้ความซาบซ่านเฉกนี้มาก่อน เธอไม่เคยได้ใกล้ชิดก้องกาจซึ่งเธอรับหมั้นเขาเพราะไม่อยากให้บิดาร้อนใจก็เท่านั้น นี่เธอกำลังปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักเพราะถูกลักพามาล่วงล้ำเธอได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เทียวหรือ  หญิงสาวอยากจะผลักเขาออกห่างทว่าสัมผัสรัญจวนจากปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดความอ่อนนุ่มภายในโพรงปากยามนี้เสมือนดึงดูดให้ร่างหนาเบียดเข้าหาตัวเธอมากขึ้นทุกที

            “คุณเขม...คุณเขมราช...ปล่อยค่ะ”

            เสียงแหบกระเส่าของปรายฟ้าหลุดออกมาเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกจากใบหน้าของเธอและนั่นทำให้สติที่กำลังลอยหายของเขมราชโบยบินกลับมาอีกครั้งดังเดิม หญิงสาวได้ยินเสียงเขาถอนใจหนักก่อนจะพูดเสียงเข้มอีกครั้ง

            “ผมจะให้คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้ก็ได้ แต่อย่าลวดลายกับผมอีก คราวนี้คุณจะโดนหนักกว่าเก่า!”

            ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายอ้อมแขนทั้งที่สำนึกอีกข้างยังเสียดายนวลเนื้อจนไม่นึกปรารถนาจะทิ้งอ้อมกอดจากเธอในยามนี้ เขมราชเตือนความไหวหวั่นที่พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกหลายครั้งว่ายังมีอีกหลายอย่างที่ปรายฟ้ายังไม่ได้พบเจอในที่แห่งนี้ อย่างน้อยที่สุดคือ เขมริน น้องสาวของเขาที่คอยนั่งนับเดือนดาวเฝ้ารอความฝันที่ไม่มีวันเดินทางมาถึง ปรายฟ้าก้มลงมองตัวเองอีกครั้งอย่างชั่งใจหนักใต้เงาไม้ใหญ่ เธอดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวมอซอสวมกางเกงเลซึ่งก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ใช่เอวแบบมียางยืดต้องพันสายที่ขอบเอวไปมาไม่เข้าท่าสำหรับเธอสักนิด แม้แต่ผ้าถุงเธอก็ยังไม่คุ้นวิธีการนุ่งต้องคอยดึงรั้งไว้ตอนอาบน้ำกลัวมันจะหลุดร่วงอวดสัดส่วนโค้งเว้าเกินตัวที่ไม่อยากให้คนลักพามาได้มีโอกาสเห็น ทว่าหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะรำลึกถึงรอยจูบนั่นเสมือนประทับอยู่บนริมฝีปากของเธอมิจางหาย...ปรายฟ้า เธออย่าได้ใจง่ายเผลอไผลไปในสัมผัสที่ไม่เข้าใจว่าใยจึงตอบรับเขาไปเสียทุกครา