คำท้าทาย

จิรัสยายังคงนั่งเฉยแถมตอนนี้ใจดวงน้อยทำเหมือนราวกับว่ามันกำลังเต้นรัว เธออยากหายตัวออกไปจากตรงนี้เสียเหลือเกิน ไม่อยากจะเห็นไม่อยากรับรู้ ทั้งปัญหาจากคนเก่าแถมตอนนี้เธอก็ 'เกือบ' จะเผลอตัวไปยุ่งกับคนใหม่ปัทมะที่ตอนแรกมัวแต่สนใจเธอ พอได้เงยหน้าขึ้นไปมองว่าโต๊ะที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่คือใคร ใบหน้าคมเข้มก็ยิ้มกริ่มออกมาทันที

"พี่บอกจีแล้วใช่มั้ย ว่าไม่มีใครรักจีได้เท่าพี่อีกแล้ว"จิรัสยาพอได้สติก็รีบดึงมือตัวเองกลับมา หากแต่ว่าปัทมะก็ยังคงจับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ปล่อยจีค่ะพี่ปาล์ม" ริมฝีปากบางค่อยๆเค้นเสียงออกมาราวกับว่าต้องการพูดให้เบาที่สุด เธอไม่อยากพูดเสียงดังไปมากกว่านี้เพราะเกรงว่ามันจะไปกระทบกับโสตประสาทของคนที่เธอไม่ต้องการอยากให้ได้ยินเข้า

"จี พี่รักจีนะ ได้โปรดให้โอกาสพี่อีกครั้งเถอะนะครับ พี่รักจีนะ พี่ขาดจีไม่ได้จริงๆ พี่อยากให้พี่ทำอะไรพี่ยอมจีหมดทุกอย่าง ขอแค่ได้จีกลับคืนมาล" แม้ว่าจิรัสยาจะพยายามพูดเปล่งเสียงออกมาให้เบาที่สุดแล้วหากแต่ปัทมะกลับพูดจาฉาดฉานราวกับว่าต้องการให้มันดังกระทบไปเข้าหูของคนที่นั่งอยู่ด้านหลังของจิรัสยา ซึ่งแน่นอนว่านั่นคือ ทิม

"จีจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ว่าเรื่องระหว่างเรามันจบลงไปแล้วและมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นมาอีก แล้วนับจากวันนี้ไปพี่ปาล์มก็ช่วยเลิกมายุ่งกับจีเสียที" พอเห็นว่าปัทมะเริ่มจะพูดไม่รู้เรื่องจิรัสยาก็เริ่มจะของขึ้นขี้นมาบ้าง 

"ทำไมหรือว่าจริงๆแล้วที่จีไม่ยอมให้โอกาสพี่นั้นเป็นเพราะว่ามัน" จิรัสยารู้ดีว่าคำว่า 'มัน' ของปัทมะหมายถึงใคร เขาพูดพร้อมกับเพยิดหน้าและส่งสายตาไปทางที่ทิมนั่งอยู่ ด้วยระยะที่ใกล้ขนาดนี้เธอคิดว่ายังไงเสียเขาก็คงจะต้องได้ยิน

"ที่จีไม่ยอมให้โอกาสพี่มันก็เป็นเพราะว่าตัวพี่เองที่ทำให้จีหมดความเชื่อมั่น มันไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้นแหละค่ะ และถึงต่อให้เกี่ยว จีก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับมันเช่นกัน จากนี้ไปจะไม่มีใครมีอะไรสำคัญและมีความหมายสำหรับจีทั้งนั้น เข้าใจมั้ยคะ" คราวนี้จิรัสยาเน้นเสียงให้ดังฟังชัดขึ้นไปอีก พอพูดจบเธอก็ลุกขึ้นและเดินออกจากโต๊ะไป ปล่อยให้ปัทมะหงุดหงิดหัวเสียอยู่อย่างนั้น

จิรัสยาพอหลุดออกมาได้ก็รีบเดินกลับห้องตัวเองทันที โดยเธอได้โทรไปบอกเอกพงศ์ว่าจู่ๆก็เกิดปวดหัวขึ้นมากระทันหันและจะขอเดินกลับโรงแรมก่อน พอถึงห้องของโรงแรมก็จัดการอาบน้ำอาบท่าเพื่อขอสงบจิตสงบใจ

จิรัสยาเลือกที่จะพาตัวเองไปเเช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอุ่นเงียบๆ ปล่อยตัวปล่อยใจให้สมองได้คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทำไมเธอต้องอาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ทั้งเรื่องปัทมะ และ ของทิม 

แก้วไวน์สีแดงมันวาวถูกยกขึ้นมาจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากบาง เธอดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่เป็นครั้งที่สองก่อนที่ร่างกายจะเริ่มเกิดอาการมึนๆขึ้นมาบ้างนิดหน่อยเนื่องจากวันนี้เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

ภาพความวุ่นวายต่างๆเริ่มประดังประเดเข้ามาในหัว รวมถึงเรื่องของเขา คนที่เธอบอกว่าอยากพาตัวเองไปอยู่ห่างให้ไกลที่สุด แต่เวลานี้เธอกลับกำลังคิดถึงเรื่องของเขา คิดแล้วจิรัสยาก็หัวเราะหึออกมาเบาๆราวกับว่าต้องการสมน้ำหน้าตัวเอง หรือมันจะเป็นดั่งคำโบราณที่ว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นน่ะหรือ

 สมองเริ่มเต้นปวดตึบ ที่ผ่านมาจิรัสยาคอยประกาศเอาไว้เสมอๆว่าตัวเธอนั้นเกลียดแสนเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ ถ้าเจอก็จะขออยู่ให้ห่างและไม่มีวันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยโดยเด็ดขาด แล้วเป็นไง ดูตอนนี้สิ แฟนเก่าเธอ ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ถูกเธอตราหน้าเอาไว้ว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้ แล้วตอนนี้ก็ยังมาเจอทิมอีก คิดว่าคนนี้คงจะเป็นตัวพ่อเลยล่ะ เพราะว่าเธอเจอแค่เพียงสองสามครั้งก็เกือบจะ..เลยเถิดไปกับเขาเสียแล้ว 

ยิ่งพอคิดมาถึงตรงนี้แก้วไวน์ขนาดใหญ่ก็ถูกสาดเข้ามาอีกจนหมดแล้วจนตัวเธอเริ่มรู้สึกว่าน้ำอุ่นๆในอ่างนั้นเริ่มจะเย็นขึ้นมาจนทำให้หนาวไปถึงกระดูก ในขณะที่ยังคงหยุดคิดเรื่องวุ่นวายนี้ไม่ได้ ระหว่างนั้นก็ดันมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขี้น

มือเรียวสวยหยิบมันขึ้นมาดู ตอนแรกคิดว่าน่าจะเป็นเอกพงศ์โทรมาเม้าท์มอยเรื่องกระเป๋าที่ไปซื้อมาวันนี้ แต่ปรากฎว่าหมายเลขที่โทรมากลับไม่โชว์เบอร์ ด้วยความสงสัยว่าเป็นใครเธอจึงลองกดรับสายดู

"ฮัลโหล"

เสียงปลายสายยังคงเงียบและไม่มีการตอบรับ จิรัสยาก็เลยลองพูดกรอกเสียงลงไปอีกสองสามครั้ง ก่อนที่มันจะส่งสัญญาณดังขึ้นว่าให้เธอเปิดกล้อง ด้วยความอยากรู้ว่าคนที่โทรมาคือใคร เธอจึงจิ้มไปยังปุ่มตอบรับในทันทีโดยที่ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเองกำลังเปลือยเปล่าแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำอยู่

เมื่อสัญญาณเตือนว่ากล้องทั้งสองได้เชื่อมต่อกันเรียบร้อยแล้ว ใจดวงน้อยๆก็ต้องสั่นไหวอีกครั้ง เพราะภาพที่ปรากฎขึ้นมาในจอก็คือใบหน้าหล่อๆของทิมนั่นเอง

"ขอโทษ คุณอาบน้ำอยู่หรอผมไม่รู้จริงๆ เอาไว้ผมจะโทรมาใหม่ก็แล้วกัน" เมื่อเห็นว่าทิมกำลังทำท่าจะวาง จู่ๆเธอก็พลั้งปากถามออกไปราวกับต้องการรั้งให้เขาอยู่ต่อ

"คุณโทรมามีอะไร"

"พึ่งรู้ว่าคุณบล็อกการติดต่อจากผม ผมเลยต้องเลือกที่จะโทรมา แค่จะบอกว่าผมเป็นห่วงคุณเรื่องเมื่อตอนกลางวัน คุณโอเคหรือเปล่า" 

"ห่วงฉัน? เรื่องอะไรกันคะ" จิรัสยาเเกล้งหัวเราะออกมาทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรน่าขำเลยแม้แต่น้อย คนอย่างเขาน่ะหรอจะมาเป็นห่วงอะไรเธอ ช่วยเอาเวลาไปเป็นห่วงแฟนตัวเองจะดีเสียกว่า คิดว่าการหยอดคำพูดพวกนี้จะทำให้เธอหลงกลเขาได้อีกอย่างนั้นหรอ

"ก็เรื่องแฟนเก่าที่เขามาก่อกวนคุณอีก" แสดงว่าทิมเห็นและรับรู้ว่าปัทมะเข้ามาก่อกวนเธอเมื่อตอนกลางวัน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ยุ่งเพราะว่าเขามากับผู้หญิงของเขาสินะ คราวนี้คำตอบนี้ทำให้จิรัสยารู้เลยว่าตัวเองกำลังเจ็บแปลบ แต่กลับเลือกที่จะไม่ยอมรับมัน ใบหน้าสวยเลือกที่หันหนีและไม่ตอบแต่กลับยกแก้วไวน์ขึ้นมากรอกดื่มอีกรอบแทน

"นี่คุณดื่มหรอ รู้หรือเปล่าว่าทำแบบนี้มันอันตราย ถ้าอยากจะดื่มก็ลุกออกไปดื่มข้างนอก เดี๋ยวก็ได้ล้มหัวฟาดพื้นหรอก"

"หึ คุณพูดเหมือนคุณเป็นพ่อฉันเลยนะคะ ลืมไปหรือเปล่าคะว่าระหว่างคุณกับฉันเราไม่ได้เป็นอะไรกัน"ด้วยความที่เริ่มจะมึนๆเธอจึงเริ่มพูดจาประชดประชันเขาออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

"ผมว่าคุณกำลังเริ่มเมาแล้วนะจี อย่าพูดท้าทายผมแบบนี้ รู้หรือเปล่าว่าผมสามารถไปถึงตัวคุณได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที" พอทิมพูดจบจิรัสยาก็ขำออกมาแทบจะทันทีที่ได้ยินทิมพูดแบบนั้น มันจะไม่นิยายไปหน่อยหรอ นี่มันโลกแห่งความเป็นจริงนะ หรือเขาคิดว่าเขาเป็นใครกันที่นึกอยากจะทำอะไรก็ได้

"คุณคิดว่าคุณสามารถเข้ามาหาฉันถึงในโรงแรมที่ฉันพักอยู่นี้ได้ภายในเวลาเพียงแค่สิบห้านาทีอย่างนั้นจริงๆหรอคะคุณทิม ดีค่ะ ฟังแล้วน่าตื่นเต้นดี"

เพียงแค่นั้นสายวีดีโอคอลระหว่างเธอและทิมก็เป็นอันจบลง เขาวางไปแล้วคงจะเห็นว่าเธอน่ะเมาจนพูดไม่รู้เรื่องอย่างนั้นมากกว่าเลยขี้เกียจที่จะพูดด้วย