กรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)

ณ ห้างสรรพสินค้าสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ ต่างคาคั่งไปด้วยผู้คนที่หอบลูกจูงหลานมาเที่ยวพักผ่อนและจับจ่ายซื้อของกันอย่างถ้วนหน้า

ฐิตาภาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่อาศัยช่วงวันหยุดมาเที่ยวพักผ่อนเหมือนคนอื่นๆ หากวันนี้เธอไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มีสองแสบอย่างเด็กชายผักบุ้งกับเด็กหญิงปุ้งกี๋ เด็กกำพร้าฝาแฝดชายหญิงวัยสามขวบที่เธอรับอุปการะมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ เพราะพ่อและแม่ของทั้งสองเสียชีวิตจากเหตุการณ์ไฟไหม้คลังสินค้าของซีอาร์กรุ๊ปที่เป็นข่าวดังครึกโครมตามหน้าสื่อต่างๆ เมื่อหลายเดือนก่อน

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสนุกสนาน ดังสอดประสานกับเสียงเครื่องเล่นในสวนสนุกของห้าง เด็กๆ หลายคนวิ่งจากเครื่องเล่นอันหนึ่งไปยังอีกอันหนึ่งด้วยรอยยิ้มสดใส ท่ามกลางบรรดาคุณพ่อคุณแม่ที่มานั่งเฝ้าลูกๆ อยู่บริเวณโซนหน้าทางเข้า

“แม่ภาขา...”

เสียงเรียกเจื้อยแจ้วของปุ้งกี๋หรือจิรณา ดึงสายตากลมโตซึ่งกำลังไล่อ่านข้อความในโทรศัพท์ให้หันไปมองมือเล็กๆ ที่ยกโบกสะบัดในขณะเจ้าตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกที่หมุนวนเป็นวงกลม

“แม่ภาครับ…”

เด็กชายผักบุ้งหรือภูมิ ก็ไม่น้อยหน้าน้องสาวฝาแฝด ขับรถบังคับคันใหญ่ วนไปตามเส้นทางที่เจ้าหน้าที่กำหนด มืออีกข้างโบกทักทายแม่ภาคนสวยด้วยรอยยิ้มที่อวดฟันหลอสองซี่

ฐิตาภานั่งรอเด็กๆ อยู่นั้น มีคนกลุ่มใหญ่เดินขวักไขว่ไปมาตามจุดต่างๆ หนึ่งในนั้นคืออธิชาติหรือปราย บุตรชายเจ้าของห้างที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศร่วมอยู่ด้วย เรวัติผู้ทำหน้าที่ทั้งเลขาและดูแลผลประโยชน์ของครอบครัว อธิบายรายละเอียดให้ชายหนุ่มไปเรื่อยๆ อธิชาติกวาดสายตามองไปทั่วทั้งชั้น จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร่างบอบบางของฐิตาภา หัวใจที่แข็งกระด้างกลับกระตุกวูบไหว หลังจากเห็นหญิงสาวที่ตนเองคะนึงหาตลอดสี่ปีที่ผ่านมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าแบบไม่คาดคิด

ร่างสูงใหญ่จึงรีบขยับเดินไปหาแต่ก็ต้องชะงักก้าวเมื่อเด็กน้อยชายหญิงกระโดดดึ๋งๆ เหมือนลูกลิงแสนซนเข้าไปกอดเอวคอดของเธอพร้อมกับร้องเรียกว่า…

“แม่ภาครับ/แม่ภาขา”

ได้ยินเพียงเท่านั้น อธิชาติก็รู้สึกเจ็บแปลบๆ ขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึงเครียด จนคนใกล้ชิดอย่างเรวัติขมวดคิ้วมุ่น

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณปราย” เลขาส่วนตัวเอ่ยถามพลางมองสามแม่ลูกด้วยความสงสัยใคร่รู้

“ไม่มีอะไร อธิบายต่อเลยครับ” อธิชาติดึงตนเองกลับเข้ามาในงาน หากสายตากลับชำเลืองตามหลังฐิตาภาและเด็กน้อยฝาแฝดชายหญิงที่เดินจูงมือกันออกจากสวนสนุกแล้วไปต่อยังศูนย์อาหารซึ่งอยู่ใกล้ๆ

“จบจากที่นี่แล้ว เราจะไปคลังเก็บสินค้าที่อยู่ด้านหลังครับคุณปราย” เรวัติพูดถึงส่วนอื่นๆ ของห้างและบอกหมายกำหนดการ

ในขณะที่เจ้านายหนุ่มยังคงเพ่งมองไปยังศูนย์อาหาร เห็นฐิตาภากำลังเช็ดเศษอาหารที่เลอะอยู่บนปากของบุตรสาว รอยยิ้มหวานๆ ที่แต้มแต่งเต็มใบหน้าหมดจดของคนเป็นแม่ ทำให้อธิชาติยิ่งเจ็บจี๊ดในหัวใจมากขึ้นเป็นเท่าทวี นี่ล่ะนะผู้หญิง ห่างกันไม่ทันไรก็มีผัวเป็นตัวเป็นตนไปซะแล้ว

“คุณปรายจะทานของว่างก่อนไปคลังสินค้าไหมครับ ร้านขนมไทยด้านโน้นมีของว่างอร่อยๆ ผมจะพาไป” เรวัติคิดว่าเจ้านายหิวจึงชวนไปหาอะไรทานรองท้อง

“อย่าเพิ่งเลยครับ ทำงานเสร็จเราค่อยไปนั่งทานพร้อมกัน” ชายหนุ่มยิ้มให้ทีมงานทุกคน เรวัติจึงรีบโทร.ไปบอกพนักงานแผนกคลังสินค้ามารอต้อนรับเจ้านายใหม่ จากนั้นทั้งหมดก็พากันลงลิฟต์ไปที่คลังสินค้าขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ด้านหลังของห้าง

หลังจากรับโทรศัพท์ของเรวัติเสร็จ แผนกคลังสินค้าก็วุ่นวายจัดโน้นนี่นั่นให้เข้าที่ ศรีสมรหรือที่น้องๆ ในแผนกเรียกพี่ศรีคนสวยผู้ช่วยหัวหน้าคลังสินค้าถึงกับบ่นอุบ

“คุณเรวัตินะคุณเรวัติ ทำไมเพิ่งจะโทร.มาบอกก็ไม่รู้ หัวหน้าก็หยุดอีกต่างหาก งานนี้ต้องซวยแน่ๆ เลยยัยศรีเอ๊ย” ศรีสมรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ประจวบเหมาะกับน้องๆ ในแผนกเดินผ่านมาพอดี หญิงสาวก็เลยถูกแซวเข้าให้

“พี่ศรีคนสวย อย่าเพิ่งร้องนะ รีบโทร.ไปบอกพี่ภาให้แกมาด่วนเลย เผื่อเจ้านายคนใหม่เขาอยากเห็นหน้าค่าตาทุกคนในแผนก”

“เออ...จริงด้วย วันนี้พี่ภาพาสองแสบมาเที่ยวที่ห้างนี่นา” ศรีสมรคิดตามแล้วยิ้มแป้นออกมาอย่างดีใจ “ขอบใจมากน้องรัก มีพี่ภาอยู่ค่อยอุ่นใจหน่อย” จากนั้นผู้ช่วยหัวหน้าคลังสินค้าก็รีบหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาโทร.หาหัวหน้าแผนกทันที ไม่นานนักเสียงหวานก็ตอบกลับมา

“จ้า...พี่ศรีคนสวย...” เสียงปลายสายกระเซ้าเย้าแหย่อย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“ตอนนี้คนสวยกำลังจะแย่แล้วค่ะคุณภา” ศรีสมรทำเสียงเศร้า จนฐิตาภาต้องรีบถามกลับด้วยความอยากรู้ “เกิดอะไรขึ้นหรือคะพี่ศรี”

“คุณเรวัติน่ะสิคะ เพิ่งโทร.มาบอกว่าจะพาเจ้านายคนใหม่มาตรวจคลังสินค้า พี่ละกลั๊วกลัวว่าจะทำไม่ถูกใจเจ้านายคนใหม่ก็เลยรีบโทร.หาคุณภานี่ล่ะค่ะ เพราะพวกข้างบนคุยกันว่าเจ้านายใหม่โคตรโหดสุดๆ” ศรีสมรป้องปากกลัวคนอื่นจะได้ยินว่ากำลังนินทาเจ้านาย

“ภาอยู่ในห้างพอดี เดี๋ยวภาไปค่ะ ถ้าไม่ทันพี่ศรีรับหน้าไว้ก่อนนะคะ”

“ค่ะ...ค่ะ ขอบคุณคุณภามากนะคะ” ศรีสมรวางสายไม่ทันไร กลุ่มของอธิชาติก็เดินออกจากประตูลิฟต์ตรงมาที่แผนก ศรีสมรและพนักงานประจำอีกห้าคนรีบพากันไปยืนต้อนรับอย่างว่องไว

อธิชาติส่งยิ้มให้กับพนักงานทุกอย่างเป็นมิตร ความหล่อเหลาของเจ้านายคนใหม่ ทำเอาสาวๆ ในแผนกต่างพากันอ้าปากค้าง ดวงตาแทบถลนออกมาจากเบ้า โดยเฉพาะศรีสมรดูจะอาการหนักกว่าเพื่อน บิดตัวม้วนไปมาพลางส่งสายตาปริบๆ หวานเยิ้มให้เป็นระยะๆ

“เอา...เอา...แม่ศรีสมรคนสวย จะม้วนเป็นม้าน้ำอยู่แล้ว” เรวัติแซวอย่างคุ้นเคย ทำเอาสาวใหญ่วัยสี่สิบต้นๆ ขยับแว่นสายตาหนาเตอะพร้อมกับทำปากขมุบขมิบ “ทุกคนนี่คือคุณอธิชาติหรือคุณปราย เป็นเจ้านายคนใหม่ของพวกเรา คุณปรายจะเข้ามาบริหารซีอาร์กรุ๊ปตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” เรวัติแนะนำเจ้านายอย่างเป็นทางการ ศรีสมรจึงขยับมายืนด้านหน้าเพื่อแนะนำทีมงานของตนบ้าง

“สวัสดีค่ะท่าน ดิฉันศรีสมรเป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนกคลังสินค้าค่ะ แล้วนี่คือทีมงานของเรา เริ่มจากพิชัย สุมาลี ดวงใจ และกุสุมา ที่เหลือก็จะเป็นพนักงานประจำแผนกค่ะ” ศรีสมรพูดด้วยประกายตาระยิบระยับ

“สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมแค่แวะมาทักทายครับ แล้วหัวหน้าของพวกคุณไปไหน”

ศรีสมรอึกอักเหมือนคนติดอ่าง ทว่าในจังหวะนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออก ฐิตาภาก้าวออกมาพร้อมกับเด็กๆ

“อยู่โน้นค่ะ” คนที่กำลังอยู่ในสถานการณ์คับขันฉีกยิ้มกว้างๆ จนตาหยีอย่างใจชื้นและชี้นิ้วไปยังประตูทางเข้า อธิชาติมองตามแล้วก็ต้องตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าหัวหน้าแผนกคลังสินค้าของซีอาร์กรุ๊ปจะเป็น...!!??!

ฐิตาภาเดินจูงมือเด็กๆ เข้ามาในอาคารแล้วพาไปนั่งรอที่ห้องทำงาน ก่อนจะออกมารวมกลุ่มกับพนักงานในแผนก ความรีบเร่งทำให้หญิงสาวไม่ทันได้สังเกตจนกระทั่งมายืนอยู่ด้านหน้าทีมงานเจ้าของห้าง

“คุณ...”

ฐิตาภาทำเสียงขาดช่วงคล้ายถูกผีหลอก ขณะมองใบหน้าหล่อๆ และสบนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของอธิชาติ หัวใจดวงน้อยเวลานี้แทบหยุดเต้นฉับพลัน ทั้งสองจ้องมองกันนิ่งนานหลายวินาที จนได้ยินเสียงกระแอมไอของเรวัติดังขึ้น