อยากเป็นมากกว่านั้น

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ภาพที่เห็นคือจิรัสยากำลังถูกปัทมะจับล็อกข้อมือเอาไว้บนเตียง สันกรามแกร่งถูกขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนด้วยความโกรธ ดวงตาคมมองจ้องมาอย่างเอาเรื่องพร้อมกับก้าวเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง

"เฮ้ย!มึงอีกแล้วหรอ นี่มึงมาที่นี่ได้ยังไงวะ" ปัทมะถามเสียงแข็งกร้าวด้วยความโมโหที่ถูกขัดจังหวะ

"ขอโทษที่ต้องมาขัดจังหวะ แต่คงต้องขอตัวพนักงานของผมกลับไปทำงานต่อ ผมจ้างเธอมาด้วยเงินเดือนที่สูงกว่าพนักงานปกติถึงสองเท่า ดังนั้นเธอก็ควรที่จะทำงานให้กับผมอย่างคุ้มค่า และนี่ก็หมดเวลาพักแล้ว"

"นี่มึงหมายความว่ายังไงที่บอกว่าจีเป็นพนักงานของมึง จะบอกว่ามึงเป็นเจ้าของที่นี่งั้นสิ"

"ใช่ ผมเป็นเจ้าของที่นี่ และตอนนี้ผมต้องการตัวพนักงานของผมคืน ส่วนคุณถ้าอยากจะพักที่นี่ต่อหรือว่าต้องการค่าห้องคืนสามารถแจ้งได้ที่หน้าล็อบบี้เลย"

"มึงอย่ามาตลกกูไม่เชื่อ"

พอปัทมะทำท่าว่าจะตรงเข้ามาหา ที่ด้านหน้าประตูก็มีการ์ดของทางโรงแรมสองคนที่ยืนรออยู่เดินตรงสวนเข้ามาเช่นกันจนปัทมะต้องหยุดอยู่กับที่

จิรัสยาจ้องมองหน้าเขาราวกับแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ทิมอยู่ที่นี่ ตอนนี้ และเวลานี้ แถมเมื่อกี้เขายังมาช่วยเธอไว้ได้ทันอีก และก็ยังมีอะไรอีกนะ เขาบอกว่าเขาคือเจ้าของๆที่นี่  เป็นไปไม่ได้ ก็ในเมื่อชนัญญาบอกเองว่าโรงแรมแห่งนี้เป็นของภาคิน

ขายาวๆก้าวตรงไปหาจิรัสยาก่อนจะปัทมะให้ถอยหลบไป ข้อมือแกร่งตรงเข้าไปฉุดข้อมือน้อยๆแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามเขาออกมา พอพ้นออกมาจากประตูห้องเสื้อผ้าหน้าผมก็ถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางอย่างไวโดยฝีมือของเขาก่อนจะจูงมือเธอให้ก้าวตามเขาไปแบบติดๆ

ด้วยความสับสนและยังมึนงงไม่หาย จิรัสยาจึงได้แต่เดินตามเขาไปอย่างว่าง่ายและไม่ได้ซักถามอะไรออกมา ภายในอกยังคงมีเสียงเต้นโครมครามทั้งกับเรื่องที่ปัทมะพึ่งทำและอีกเรื่องที่พึ่งจะได้รับรู้ว่าทิมนั้นคือเจ้าของที่นี่ ขายาวๆก้าวนำเธอไปอย่างเงียบๆ และตัวเธอเองก็เดินตามไปอย่างเงียบๆโดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะนำพาเธอไปที่ใด จนกระทั่งเริ่มหายตกใจและพอจะได้สติ

"คุณทิมคะ นี่คุณพูดจริงหรือเปล่าว่าคุณเป็นเจ้าของที่นี่ ฉันคิดว่ามันเป็นของพี่คินเสียอีก" จิรัสยาหยุดเดินตามจนทิมนั้นต้องหันกลับมา 

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ของผมหกสิบ ภาคินสี่สิบ"พอได้รับฟังข้อมูลจากปากเขาเธอก็พอจะเดาอะไรๆได้ออก หมายความว่าทั้งเขาและภาคินแฟนหนุ่มของจิรัสยาเป็นหุ้นส่วนของโรงแรมนี้ด้วยกัน และนี่มันก็คงเป็นอีกครั้งที่เธอถูกหลอก แม้ว่าจะเจ็บปวดภายในใจแต่จิรัสยาก็เก็บอาการนั้นไว้ ผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆแล้วเชิดหน้าถามออกไป

"แล้วนี่คุณกำลังจะพาฉันไปไหน"

"ก็พาออกไปจากที่นี่ไง หรือว่าคุณอยากจะอยู่ต่อกับแฟนเก่าคุณ" ว่าแล้วทิมก็เดินนำจิรัสยาออกไปจากบริเวณนี้เฉย ด้วยความตกใจว่าพอไม่มีทิมอยู่ตรงนี้ด้วยแล้ว เกิดปัทมะยังตามเธอมาแล้วเธอจะทำยังไง ไม่ต้องคิดมากจู่ๆแข้งขาก็อยากจะก้าวตามเขาไปอย่างฉับไว

ทิมพาเธอเดินไปตามทางเรื่อยๆสักพัก จนกระทั่งมาหยุดลงตรงหน้าพลูวิลล่าสุดหรูแห่งหนึ่ง เขาเดินนำเธอเดินเข้าไปด้านในโดยไม่ได้หันมาถามเธอสักนิดว่าอยากจะตามเขาเข้าไปด้วยหรือไม่

เมื่อมองไปรอบๆ วิลล่าแห่งนี้ถูกตกแต่งด้วยสไตล์บาหลีแบบอาร์ตๆ ที่บริเวณทางเดินเข้าไปด้านหน้าคือสระว่ายน้ำส่วนตัวซึ่งมองตรงเข้าไปจะมีบันไดให้เดินขึ้นไปถึงบนระเบียงชั้นสอง จากจุดที่เธอยืนสามารถมองเห็นได้ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง และตรงบานประตูทำด้วยกระจกที่สามารถเปิดรับลมได้รอบทิศทาง

ทิมเดินเข้าไปแล้วหากแต่จิรัสยายังคงหยุดยืนอยู่กับที่ เธอพึ่งจะผ่านเหตุการณ์ที่เกือบถูกผู้ชายอุ้มพามาทำมิดีมิร้ายมาสดๆร้อนๆ นี่ทิมยังจะพาเธอมาในที่แบบนี้อีกหรอ คิดแล้วเธอจึงคิดว่าควรจะหยุดยืนรออยู่ตรงนั้นแทนดีกว่า พอทิมหันกลับมาเห็นว่าเธอไม่ยอมเดินตามเข้าไป เขาจึงได้เดินย้อนกลับออกมาอีกรอบก่อนจะคว้าข้อมือเล็กนั่นทั้งจูงและกึ่งลากเข้าไปแทน

"คุณทิม ปล่อยฉันเถอะค่ะ"

"กลัวผมหรอ ไม่ต้องกลัวหรอกระดับผมไม่เคยปล้ำใครถ้าเขาคนนั้นไม่เต็มใจ คุณเองก็เคยอยู่กับผมสองต่อสองมาแล้วนี่ น่าจะรู้ได้แล้วนะว่าผมน่ะไว้ใจได้ขนาดไหน"

'เขาน่ะหรอไว้ใจได้ ตัวร้ายเลยล่ะไม่ว่า'

"ว่าไม่ได้หรอกค่ะ ผู้ชายยังไงก็คือผู้ชาย ขนาด.." จิรัสยาหยุดคำพูดไว้แค่นี้ก่อนจะนึกย้อนกลับไปถึงปัทมะที่เธออุตส่าห์ไว้เนื้อเชื่อใจมาโดยตลอดแต่ก็ไม่นึกเลยจริงๆว่าเขาจะทำเธอได้ลงคอ

"ขนาดแฟนเก่าคุณน่ะหรอ" ทิมต่อให้ "อย่าลืมสิว่าผมกับเขาน่ะคนละคนกัน"

"ว่าไม่ได้หรอกค่ะ"

"แต่ผมเป็นคนไปช่วยคุณออกมานะ ลืมไปหรือเปล่า"

"ฉันก็ไม่ได้ขอร้องนี่คะ" ด้วยความหมั่นไส้ จิรัสยาจึงต่อปากต่อคำไปแบบทันควัน เธอยังไม่ลืมหรอกนะว่าเพราะใครเธอจึงถูกไล่ออกจากงาน มิหนำซ้ำเขายังไม่เอ่ยถึงมันสักคำ รู้บ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเอง

"ยืนจ้องหน้าผมขนาดนี้ กำลังด่าอะไรผมในใจอยู่หรือเปล่า" 

"ค่ะ" จิรัสยายอมรับออกไปตรงๆ

"เรื่อง?" ทิมเลิกคิ้วถาม

"เรื่องของฉันค่ะ"

'เรื่องของฉัน' นี่เธอกำลังด่าว่าเขาเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอสินะ ทิมส่ายหัวหัวเราะออกมาเบาๆในขณะที่จิรัสยาพูดจบก็เดินตัวปลิวเข้าไปข้างในทันที และเมื่อเดินเข้าไปด้านในคนที่บอกว่าไม่กล้าเข้ามาในตอนแรกก็กลับมองสำรวจไปรอบๆด้วยความเพลิดเพลินจนลืมไปเลยว่ายังๅๅมีใครบางคนยืนจ้องมองอยู่  

"ชอบมั้ยครับ"

"ถามทำไมคะ"

"ก็ถ้าเผื่อคุณชอบแล้วอยากจะมาพักอยู่ที่นี่"

"ตำแหน่งพนักงานต้อนรับอย่างฉันเนี่ยนะคะ"

"คุณก็ยอมเป็นให้มากกว่านั้นสิ"พอเขาพูดออกมาแบบนี้จิรัสยาก็ได้แต่กัดริมฝีปากและรู้ได้ทันทีว่าทิมคิดอะไร 

"เสียใจด้วยนะคะ แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงประเภทนั้น"

"คุณรู้หรอว่าผมหมายถึงผู้หญิงประเภทไหน"

"ก็ประเภทที่ยอมนอนกับคุณง่ายๆเพื่อแลกกับความสะดวกสบายอะไรแบบนั้นล่ะมั้งคะ"

"ดูถูกความรู้สึกของผมจังเลยนะครับ"

"หรือว่าฉันพูดอะไรผิดไป"

"แล้ววันหนึ่งคุณจะได้รู้เอง ว่าการที่ผมบอกว่าให้คุณยอมเป็นมากกว่านั้น หมายถึงอะไร"