ภายในสายตา

พอถึงเวลาพักจิรัสยาก็รีบเก็บข้าวของแล้วกะว่าจะแอบรีบแอบหลบไปพักสมองที่ไหนสักแห่งเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอหน้าคนที่ไม่อยากเห็น นี่อุตส่าห์ว่าหนีมาไกลขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรทำให้เธอถึงยังต้องกลับมาพบเจอกับคนที่ไม่อยากพบเจออีก

ขาเรียวงามรีบก้าวเดินอย่างฉับไว ค่อยๆลัดเลาะไปตามแนวหมู่ละแมกไม้ที่ถูกตกแต่งเอาไว้เป็นเพื่อใช้เป็นฉากม่านบังกั้นสายตาระหว่างโซนโรงแรมกับโซนสระว่ายน้ำจนในที่สุดเธอก็เดินมาโผล่ยังอีกส่วนหนึ่งของทางด้านหลังของโรงแรม และถึงแม้ว่าเธอจะพึ่งเริ่มทำงานที่นี่ แต่เธอก็พอจะรู้ๆอยู่บ้างว่าควรจะเข้าออกซอกไหนซอยไหน

"รีบเดินมาขนาดนี้นี่ตั้งใจจะหลบหน้าพี่ใช่มั้ย"จู่ๆเสียงที่ไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น จิรัสยาถอนหายใจหนึ่งทีแล้วจึงหันกลับไปมอง

"พี่ปาล์ม ตามมาถูกได้ยังไงคะ"

"พี่มองดูจีอยู่ เห็นพอถึงเวลาพักแล้วจีรีบเดินมาทางนี้พี่ก็เลยรีบเดินตามมา"

จิรัสยามองหน้าปัทมะด้วยความเต็มตาอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้เคยเป็นคนที่เธอหลงมอบหัวใจให้ คิดว่าเขาจะคือคนที่แตกต่าง แต่เปล่าเลย เขากลับทรยศหักหลังความรักและหัวใจเธออย่างไม่มีชิ้นดี

"พี่ปาล์มมีธุระอะไรจะคุยกับจีคะ"

"พี่คิดถึงจี"ปัทมะแทบจะพูดสวนกลับไปในทันที

"อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ เรื่องระหว่างพี่กับจีมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว"

"พี่ต้องพูด เพราะมันคือความจริง ได้โปรดให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะนะจี แล้วครั้งนี้พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มีทางทำร้ายจิตใจจีอีกเป็นอันขาด" ปัทมะพยายามสื่อสารด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง และจู่ๆก็ยังก้มลงคุกเข่าลงต่อหน้าเธอก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองของเขาขึ้นมาตระกองจับมือเธอเข้าไปกุม จิรัสยาเห็นดังนั้นก็ตกใจจนต้องรีบสะบัดมือหนีหากแต่มีหรือที่ปัทมะจะยอมปล่อยออกง่ายๆ

"ปล่อยจีค่ะพี่ปาล์ม" ด้วยความอัดอัดใจ จิรัสยาจึงพยายามดึงมือออกอีกครั้ง แรงถึงขนาดเริ่มเกิดริ้วรอยแดงๆปรากฎขึ้นตามข้อมือขาวเนียนเป็นริ้วๆเด่นชัด

"พี่ถามจริงๆ จีกับผู้ชายคนนั้นไปอยู่ที่นั่นด้วยกันคืนนั้นได้ยังไง จีไปค้างกับมันหรอ ทำไมทีกับพี่ พี่เคยขอให้จีค้างด้วยแทบตายแต่จีไม่เคยเลยที่จะทำมันสักครั้ง"

"เพราะแบบนี้พี่ปาล์มก็เลยเอาคนอื่นมาค้างแทนจีใช่มั้ยคะ" จิรัสยาสวนกลับทันควัน

"พี่เป็นผู้ชายนะจี พี่มีความต้องการ ในเมื่อแฟนพี่ไม่เคยทำหน้าที่นั้นเลย พี่ก็แค่ไปหาที่ปลดปล่อยบ้าง แต่พี่ไม่เคยรักใครเลยนอกจากจีพี่สาบานได้"

"พอเถอะค่ะพี่ปาล์ม เลิกอ้างโน่นอ้างนี้เสียที จีบอกแล้วไงคะว่าระหว่างเรา จบ ก็คือ จบ พี่ปาล์มกลับไปเสียเถอะค่ะ" ว่าแล้วจิรัสยาก็ทำท่าจะเดินหนี หากแต่ถูกปัทมะคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน  ข้อมือน้อยถูกเขาฉุดดึงให้ตามไปทั้งๆที่เธอพยายามที่จะสลัดมันออกแต่ก็ไม่เป็นผล

"พี่ปาล์มปล่อยจีนะ นี่พี่จะพาจีไปที่ไหน"

"ไปห้องพี่"พอได้ฟังคำตอบจิรัสยาก็หน้าตาตื่น ปัทมะพักที่นี่หรอ เขามาทำไมกันและเขากำลังจะพาเธอไปที่นั่นทำไม แต่เธอคิดว่ามันคงไม่น่าจะใช่สิ่งที่ดีแน่ๆ

"ไปทำไมคะ จีไม่ไป"

"พี่อยากรูว่าทำไมกับคนอื่นจีถึงยอมไปค้างด้วยได้ แต่กับพี่จีหวงเนื้อหวงตัวสารพัด จีรู้มั้ยว่าวันนั้นพี่เสียใจมากแค่ไหนที่เห็นจีอยู่กับคนอื่น"

"จีจะไปไหนแล้วอยู่กับใครมันเรื่องของจี ถ้าพี่ยังไม่ปล่อยจีจะร้องให้คนช่วย" ปัทมะยังคงไม่หยุดฟัง เขายังพยายามฉุดดึงเธอให้มากับเขาให้ได้ก้อนจะอุ้มเธอขึ้นมาพาดไว้บนไหล่และจึงรีบเดินต่อไป

เนื่องจากว่าโรงแรมแห่งนี้เน้นความเป็นส่วนตัวของผู้ที่มาเข้าพักเป็นอย่างมาก ด้วยราคาค่าห้องพักหกหลักต่อคืนจึงทำให้ความหวังของจิรัสยานั้นร่อยหรอลงที่จะได้ขอความช่วยเหลือหรือเจอแขกคนอื่น

ประตูห้องพักถูกเปิดลงอย่างง่ายดายเพียงแค่ปัทมะพาตัวเองเข้าไปยืนอยู่ใกล้ๆ โดยที่ไม่ต้องใช้มือในการเปิดทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบเทคโนโลยีที่ทันสมัยจนจิรัสยาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยจะดี แม้ว่าที่ผ่านมาปัทมะจะคือผู้ชายที่แสนอบอุ่นและให้เกียรติเธอมาตลอดแต่พอถึงเวลาที่เขาได้กลับกลายเป็นใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก จนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาจับใจ

เรือนร่างสมส่วนถูกปัทมะอุ้มมาวางไว้บนเตียงใหญ่ทันทีที่ก้าวเข้ามา จิรัสยารีบถอยร่นหนีด้วยสัญชาตญาณจนกระทั่งเลยไปติดพนักพิงด้านหลัง

"พี่ปาล์ม นี่พี่จะทำอะไร จีไม่ตลกด้วยนะ"เสียงแข็งกร้าวถูกตะเบ็งออกมาเมื่อปัทมะนั่งลงมาที่บนเตียง ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้มแถมดวงตายังคงจ้องมองมาที่เธออย่างไม่น่าไว้วางใจ

"พี่ก็ไม่ได้ตลก พี่กับจีคบกันมาตั้งสามปี ที่ผ่านมาพี่ให้เกียรติจีมาตลอด ยอมจีมาตลอดจนบางครั้งพี่คิดว่าพี่มันโง่ที่ยอมจีขนาดนั้น แต่แล้วพอวันที่พี่เห็นจีอยู่กับผู้ชายคนนั้นที่สวิตเซอร์แลนด์พี่ก็เลยรู้ว่าพี่มันโง่จริงๆ ที่ผ่านมาพี่โง่ ยอมถูกจีหลอกมาตลอดทั้งๆที่พี่อยากมีอะไรกับจีแทบตาย"

พอพูดจบปัทมะก็ตรงเข้ามาดึงรวบจิรัสยาเข้าไปกอดก่อนจะพยายามเชยคางเธอขึ้นเพื่อตอบรับจูบของเขาหากแต่มันก็ช่างแสนยากเย็นเมื่อจิรัสยาก็พยายามดิ้นรนผลักไสหนี

"หยุดนะพี่ปาล์ม นี่พี่กำลังจะปล้ำจีหรอ" น้ำเสียงแข็งกร้าวถูกเปล่งออกมาอีกครั้งในยามที่คิดได้ว่าภัยกำลังจะมาถึงตัว 

"พี่ไม่ปล้ำจีหรอก แต่พี่มีวิธีทำให้จียอมพี่ได้"

"ไม่เอานะพี่ปาล์ม ปล่อยจีเดี๋ยวนี้ ปล่อย!"

"จีคิดจริงๆหรอว่าวันนี้จีจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ ยังไงวันนี้พี่ก็ต้องได้จี" ว่าแล้วปัทมะก็ซุกซอกใบหน้าไปทั่วลำคอระหง จิรัสยาถูกกอดเอาไว้อย่างแน่นจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ ตามด้วยคอเสื้อป้ายข้างที่ถูกปัทมะกระชากให้หลุดออกจนเผยให้เห็นลึกเข้าไปด้านใน

เสียงกรีดร้องทุบตีของจิรัสยาดังขึ้นต่อเนื่องเมื่อเห็นว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นจากสิ่งที่ปัทมะทำ เธอกำลังพยายามดิ้นรนเพื่อหาทางเอาตัวรอดแต่ดูแล้วก็รู้สึกว่ามันช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก