อีกด้านของคนร้อยเล่ห์

หลังจากที่ไปเรียนรู้งานไปทั้งหมดแล้ว พิศมัยก็พาจิรัสยาเดินมายังที่ๆหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม ภายในเป็นห้องขนาดกระทัดรัด ด้านหน้าเป็นกระจกใสสามารถมองเห็นวิวทะเลได้ แถมยังมีระเบียงที่ถูกเปิดเอาไว้เพื่อรับลมเย็นๆ

ภายในห้องถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยหรู ของประดับตกแต่งทุกชิ้นล้วนแล้วแต่ดูมีราคา ไม่รู้ว่ามันมีไว้สำหรับให้บริการแขกระดับวีไอพีหรือเปล่าแต่ที่รู้ๆราคาห้องพักแต่ละห้องของที่นี่ก็หกหลักด้วยกันทั้งนั้น

พอเดินเข้ามาในห้อง พิศมัยจึงบอกให้เธอไปเตรียมตัวแล้วเดี๋ยวเธอต้องถูกทดสอบว่าสิ่งที่ไปเรียนรู้มานั้นเธอสามารถทำมันได้ดีแค่ไหน จิรัสยาเดินตรงเข้าไปยังอุปกรณ์ต่างๆ จัดการปูผ้าลงบนเตียง เตรียมสิ่งของจำพวกครีมและน้ำมันต่างๆมาเตรียมไว้ เธอทำตามแบบอย่างที่ไปเรียนรู้มาทุกอย่าง ถึงแม้ว่าความจริงแล้วจะยังรู้สึกงงงวยว่าการที่เธอทำงานเป็นพนักงานต้อนรับที่หน้าล็อบบี้นั้นจำเป็นต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยจริงๆหรือ

"จีเตรียมตัวไปก่อนนะ เดี๋ยวเราจะเริ่มทดสอบกันเลย" พิศมัยหันมาบอกและเดินออกจากห้องไปทิ้งความสงสัยให้อยู่กับเธออย่างนั้น

ระหว่างที่กำลังเตรียมของไป ใจก็คิดเลยเถิดไปถึงใครบางคน คนที่เธอไม่ได้อยากที่จะคิด แต่ดันชอบแอบแวะเข้ามาในหัว จิรัสยาไม่รู้เหมือนกันว่าเวลานี้เขาอยู่ที่ไหนหรือกำลังทำอะไร แต่ว่าเธอไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่มันเกิดความรู้สึกแปลกๆกับเธอขึ้นมาแบบนี้

เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง ด้วยความที่คิดว่าเป็นผู้จัดการใหญ่ที่พึ่งจะเดินออกไปเธอเลยไม่ได้หันกลับไปมอง พอนานๆเข้าชักเริ่มเอะใจว่าเหตุใดผู้จัดการใหญ่ถึงได้เงียบ

หลังจากที่เตรียมของหมดทุกอย่างแล้วจึงได้ลองหันกลับไป กะว่าจะถามว่าเมื่อไหร่ควรจะเริ่มได้สักที แต่พอเธอหันกลับไป ลมหายใจที่เคยวิ่งปกติดีก็เริ่มติดขัด เลือดลมสูบฉีดไปทั่วใบหน้าจนร้อนวูบวาบขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคนที่สวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่ยืนมองเธออยู่นั้นคือใคร

"คุณทิม คุณเข้ามาทำอะไร"

"ผมมาทดสอบคุณ"

"แต่ฉันคิดว่าต้องเป็นคุณพิศมัยต่างหากที่จะเป็นคนทดสอบฉัน"

"อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น ผมคือเจ้าของของที่นี่ ดังนั้นผมมีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง กรุณาเริ่มงานของคุณด้วยครับ" ทิมพูดสีหน้าจริงจังไม่มีติดตลก จิรัสยาได้แต่ถอนหายใจเป็นครั้งที่สิบเมื่อรู้ว่าไม่สามารถขัดเขาได้ ใบหน้างามทำได้แค่เพียงงุ้มงอไปตามระเบียบโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกตุเห็นเลยว่าได้มีใครบางคนแอบยืนยิ้มอยู่

"วันนี้คุณอยากจะทำอะไรล่ะคะ ฉันจะได้ทำให้ถูก"

"ผมอยากนวดตัว" ทิมเดินเข้ามาพูดใกล้ๆก่อนจะนั่งลงไปบนเตียงนวดนั้น ชุดคลุมอาบน้ำถูกถอดลงไปกองอยู่ที่พื้นจนจิรัสยารีบหันหน้าหนี

"รูปร่างผมมันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรอ คุณถึงได้หันหนีแบบนั้น"

"ปะ..เปล่าค่ะ แค่ฉันตกใจ คุณรีบนอนลงไปสิคะฉันจะได้เริ่ม"

พอทิมนอนคว่ำหน้าลงไปจิรัสยาก็เริ่มจัดการเทน้ำมันลงไปบนแผ่นหลังก่อนจะค่อยๆลงมือนวดไปอย่างช้าๆ แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจแต่มิวายสายตาก็ดันแอบสำรวจร่างกายของเขาตามจุดต่างๆไปอีก เส้นผมดำเงาแต่เส้นเล็ก ผิวที่แผ่นหลังขาวเนียนราวกับผู้หญิง ไหล่กว้างและบึกบึนดั่งพวกดาราและนายแบบ ต้นแขนมีกล้ามเป็นมัดๆจนเธอแอบสะดุดตามองอยู่หลายหน

ฝ่ามือเล็กๆค่อยบีบชะโลมน้ำมันลงบนฝ่ามือของตนเองแล้วจึงลูบลงไปที่แผ่นหลังกว้าง ดวงใจน้อยๆเริ่มเต้นตึกตักยามเธอสัมผัสกับผิวกายของเขาแบบนี้ แม้ว่าทั้งมือและใจจะสั่นแต่ก็ยังพยายามค่อยๆไล่นวดตามตัวไปจนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องบอกให้ทิมนอนหงาย พอเขาหันหน้ามาจิรัสยาก็พบว่าตนเองนั้นถูกสายตาคมจับจ้องในทันที

น้ำมันกลิ่นหอมระเหยถูกลงบนฝ่ายมืออีกครั้งก่อนจะกวาดไถมันไปบนอกแกร่ง เสียงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ภายในไม่รู้ว่ามันดังเกินไปหรือเปล่า จนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน คิดแล้วใบขาวๆก็เริ่มจะเห่อร้อน

"หน้าแดงขนาดนี้ คิดอะไรกับผมหรือเปล่า"

"ปะ..เปล่านะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไร"พอจิรัสยาใช้ฝ่ามือน้อยๆลูบขึ้นลงวนไปตามลำตัว จู่ๆก็ถูกมือใหญ่ของทิมคว้าไว้แล้วตัวเขาเองก็ลุกขี้นนั่ง

"คะ?" คนที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่แต่ถูกเขาขัดจังหวะทำหน้างงๆว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอได้ยินประโยคถัดมาก็ทำเอาถึงบางอ้อ

"ผมอยากจูบคุณ ผมคิดถึงคุณ ให้ผมจูบคุณได้หรือเปล่าจี" ไม่พูดเปล่าหากแต่ทิมยังดึงรั้งตัวเธอให้ล้มลงมาบนตัก ฝ่ามือใหญ่ประครองใบหน้างามให้หันมาแล้วริมฝีปากหนาก็ฉกวูบลงไป

แม้ว่าจะอยู่ในอาการมึนงงแบบไม่ทันตั้งตัวแต่จิรัสยาก็เริ่มทุบกำปั้นน้อยๆลงไปที่อก ส่วนริมฝีปากบางยังคงถูกทิมจูบเอาจูบเอาราวกับอดอยาก และไม่ต้องรอช้าทิมลุกขึ้นยืนและอุ้มร่างงามเดินตรงเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งที่อยู่ด้านข้างอย่างง่ายดาย 

"คุณทิม คุณจะพาฉันไปไหน" คนถูกอุ้มได้แต่หน้าตาตื่นตกใจเมื่อถูกเขาอุ้มมาวางไว้บนเตียงนุ่ม

"คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะคะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า"

"คุณคิดจริงๆหรอว่าใครจะกล้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาถ้าผมไม่เรียก"

"นี่คุณหมายความว่ายังไง เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของคุณอีกแล้วใช่มั้ย ทำไมคุณถึงชอบทำกับฉันแบบนี้ เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์คิดว่าอย่างน้อยคุณก็ไว้ใจได้ แต่ฉันคิดผิดไปจริงๆ"

"งั้นถ้ารู้แบบนี้แล้ว คุณจะยอมผมได้หรือยัง"

"ยอมบ้ายอมบออะไร ไอ้คนทุเรศฉันจะไปลาออกเดี๋ยวนี้เลย"

"ก่อนที่จะเซ็นสัญญาทำงานคุณได้อ่านหรือเปล่าว่าในสัญญาจ้างงานระบุว่าคุณต้องแจ้งก่อนนานแค่ไหนถึงจะลาออกได้ ไม่ใช่ว่านึกอยากออกก็ออก"

'จริงสิ เธอลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปสนิทเลย บอกล่วงหน้าหกสิบวันก่อนลาออกหรือชดใช้ด้วยจำนวนเงินห้าสิบเท่าของเงินเดือนถ้าเธอออกปุบปับ'

"คุณมันทุเรศ ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงคุณทิม"

"เพราะผมชอบคุณ ครั้งก่อนที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เพราะว่าตอนนั้นคุณยังไม่ใช่คนของผม แต่ตอนนี้ที่นี่เวลานี้ผมมีอำนาจทุกอย่าง"

"คุณก็เลยจะใช้อำนาจของคุณมาบังคับให้ฉันทำอะไรบ้าๆแบบนี้ใช่มั้ย คุณมันเลวที่สุดเลย ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมคุณต้องทำบ้าๆอะไรแบบนี้ เพราะแค่คุณบอกว่าคุณชอบฉันเนี่ยนะ"

"ใช่ผมชอบคุณ แล้วผมก็อยากได้คุณด้วย"

"ในที่สุดคุณก็พูดความจริงออกมา"

"ผมพูดตรงๆ ชอบก็บอกว่าชอบ อยากได้ก็บอกว่าอยากได้แล้วผมผิดตรงไหน อย่างน้อยผมก็ไม่เคยบังคับฝืนใจคุณ อีกอย่างคนเราชอบพอกัน ถ้าจะมีอะไรกันผมว่ามันก็ไม่เห็นแปลก หรือคุณจะบอกว่ากับแฟนเก่าคุณไม่เคยมีอะไรกัน"

"จะมีหรือไม่มีมันก็เรื่องของฉันค่ะ แล้วอีกอย่างหนึ่งที่คุณควรต้องเข้าใจใหม่เสียก่อน ก็คือ ฉันไม่ได้ชอบคุณ"

"ถ้าอย่างงั้นผมคงต้องพยายามมากขึ้นกว่านี้สินะผมถึงจะทำให้คุณชอบผมได้" ว่าแล้วทิมก็ดึงเธอเข้ามาจูบ..เนิ่นนานและอีกครั้ง แปลก...จิรัสยาอยากจะขัดขืนแต่พอเป็นเขาทีไรร่างกายเธอก็คอยแต่จะตอบสนองเขาอยู่ทุกที

"คุณทิมปล่อยนะ เมื่อกี้คุณยังพูดอยู่เลยว่าไม่เคยบังคับใคร"

"จีผมพูดจริงๆนะผมไม่เคยบังคับใคร แต่ไม่รู้ทำไมว่าผมอยากจะบังคับคุณ"