โลกแห่งความจริง

จิรัสยาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เตรียมตัวลงไปหาเพื่อนๆตามเวลานัดหมายข้างล่าง เที่ยวบินกลับของเธอวันนี้คือเวลาบ่ายสองโมงสิบห้านาที ระหว่างรอนั้นพอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงใบหน้าขาวนวลก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอายขึ้นมาอีกจนได้

เมื่อเวลาตีห้ากว่าๆเธอถูกทิมปลุกขึ้นมาเพื่อบอกว่าเขาต้องกลับออกไปแล้ว เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมีใครมาเห็นและเอาเธอไปต่อว่าได้ว่าเธอนั้นทำผิดกฏการปฏิบัติงาน โดยกฏของการทำงานมีอยู่ว่าห้ามไม่ให้พนักงานพาบุคคลภายนอกเข้ามาพักด้วยระหว่างที่ยังรอสแตนบายเพื่อปฏิบัติหน้าที่โดยเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะถูกตักเตือนและถูกพิจารณาชั่วโมงการทำงาน

ก่อนจะไปทิมดึงเธอเข้ามาหอมและกอดแถมยังขอ 'มอนิ่งคิส' ก่อนไปหนึ่งที ซึ่งมันยาวนานและเนิ่นนานมากกว่าทิมจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระอีกครั้ง จิรัสยาคิดในใจว่าตกลงเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอและทิมมีอะไรเกินเลยกันไปแล้วจริงๆอย่างนั้นหรือ แต่ทำไมเธอถึงยังรู้สึกว่าร่างกายของเธอยังรู้สึกปกติสุขดีราวกับว่าไม่เคยมีการผ่านเรื่องราวใดๆมาก่อน ด้วยความสงสัยลังเลคงจะแสดงออกมาบนใบหน้าเธอ จึงได้ลองเปิดผ้าห่มดูแล้วทิมก็พูดขึ้นมาว่า

"ทุกอย่างของคุณยังอยู่ครบปกติดี เมื่อคืนผมกับคุณเรายังไม่ได้มีอะไรกัน ใจร้ายมากๆ คุณหลับไปตอนที่ผมกำลังแก้ผ้าคุณอยู่นั่นแหละ ผมเลยทำได้แค่ฉวยโอกาสนอนกอดคุณเอาไว้เฉยๆจนถึงเช้า เพราะว่าไม่ชอบมีอะไรกับท่อนไม้"

พอได้ฟังจิรัสยาก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเธอหลับใส่เขาตอนที่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มแถมยังเก็บเอาไปฝันต่อเป็นตุเป็นตะอีก คิดแล้วจิรัสยาก็แทบอยากจะเอาหน้ามุดลงไปในดินแล้วไม่โผล่หัวกลับขึ้นมาอีกเลย มันเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่ถ้าเขารู้ว่าเธอแอบฝันสัปดนกับเขาขึ้นมาเป็นเรื่องเป็นราวล่ะก็ เธอคงต้องหาปี๊บมาคลุมหัวเดินไปเลยหรือเปล่า

พออธิบายทุกอย่างเสร็จสรรพทิมก็หัวเราะขำออกมาเมื่อเห็นว่าเธอหน้าเหวอ เขาเดินเข้ามาใกล้ๆก่อนจะจุ๊บลงไปที่กลางศรีษะแล้วตามมาด้วย "มอนิ่งคิส" ช็อตใหญ่ๆ

"แต่ถึงเมื่อคืนเราจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่ผมก็เห็นแล้วว่าคุณน่ะ 'ฮอต' มากเวลาเมา เอาไว้เจอกันบนเครื่องนะครับคนสวย วันนี้ผมกลับไฟล์ทเดียวกับคุณ" 

"เสียใจด้วยนะคะ แต่เราคงไม่ได้เจอกันหรอกค่ะ เพราะว่าฉันไม่ได้ดูแลผู้โดยสารคลาสที่คุณนั่ง"

"ลองดูมั้ยล่ะครับ" 

ทิมยิ้มกริ่มให้เธอหนึ่งทีก่อนจะลุกขึ้นไปแต่งงตัวแล้วรีบกลับออกไป พอนึกมาถึงตรงนี้ใบหน้าขาวนวลก็แดงสุกปลั่งขึ้นมาอีก เธอรู้สึกอายเหลือเกินกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น จิรัสยาไม่อยากจะคิดว่าถ้าลองเป็นผู้ชายคนอื่นเขาจะปล่อยให้เธออยู่รอดปลอดภัยดีอยู่มั้ย

พอถึงสนามบินทุกคนก็เดินตรงเข้าไปในตัวอาคารของบริษัทเพื่อรับบรีฟงาน แต่ที่หน้าตกใจก็คือจู่ๆเที่ยวนี้จิรัสยาถูกโยกให้ไปดูแลผู้โดยสารที่นงชั้นหนึ่งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวจนเพื้อนร่วมงานคนอื่นๆต่างก็ตกใจไปด้วยแต่ก็ไม่มีใครสามารถหาคำตอบได้และไม่มีใครกล้าพอที่จะไปถามหาเหตุผล ทุกคนได้รับแค่เพียงคำอธิบายว่า 'เป็นคำสั่งของข้างบน'

จิรัสยายังคงอยู่ในอาการงงๆ ตอนนี้ภายในใจเริ่มฉุกคิดถึงคำพูดของทิมขึ้นมาตะหงิดๆที่บอกว่าเจอกันบนเครื่อง ใช่ฝีมือเขาจริงๆอย่างนั้นหรือ นี่เขามีอำนาจมากถึงขนาดสั่งอะไรหรือทำอะไรก็ได้ขนาดนั้นเลยเชียว เข้าใจว่าเขามีเงิน แต่พอคิดเเล้วจิรัสยาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

แล้วมันก็ถึงเวลา ตอนนี้ทิมนั่งอยู่ตรงที่นั่งของเขาเรียบร้อยและที่สำคัญที่ด้านข้างของเขายังมีหญิงสาวคนนั้นนั่งประกบชิดอยู่ด้วย นี่ถ้าไม่บอกว่าคิดกับผู้หญิงคนนั้นแค่น้องสาว เธอคงจะเข้าใจว่าทั้งสองพึ่งกลับจากทริปฮันนีมูนกันมาแน่ๆ เพราะดูจากท่าทางของหญิงสาวแล้วดูจะคลั่งรักฝ่ายชายไม่น้อย

'นิชาเป็นหลานสาวคุณเอมอร หุ้นส่วนบริษัทอสังหาที่ผมกำลังจะร่วมทุนอยู่ ผมรักเธอเหมือนน้องสาวเพราะเห็นเธอมาตั้งแต่เด็กๆ'

สุ้มเสียงที่ทิมบอกยังลอยแว่วๆเข้ามาในหู จิรัสยาพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจ เธอควรจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดและโฟกัสกับงานของตัวเองจะดีกว่า ระหว่างปฏิบัติหน้าที่ สายตาขิงทิมยังคงตามโฟกัสมาที่เธอยู่ตลอดจนพักหลังๆมาเธอเริ่มรู้สึกได้ถึงรังสีของความไม่น่าไว้วางใยส่งผ่านมาทางสายตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

"นั่นคุณณัฐนิชา หลานสาวซีอีโอบริษัทเรา ว่าที่คู่หมั้นคุณทิมแหละแก ดูสิสวยหล่อเหมาะสมกันแกว่ามะ" เอกพงศ์กระซิบเบาๆเมื่อเดินห่างออกมาจากตรงนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ตกลงผู้หญิงคนนี้คือว่าที่คู่หมั้นของเขาจริงๆหรอ"

"ชัวร์ป๊าบล้านเปอร์เซ็น ฉันสืบมาหมดละว่าจริงๆทางฝ่ายหญิงน่ะพร้อมมาก แค่รอคำตอบจากทางฝ่ายชายเท่านั้น แกเอ้ยถ้าดิลกันได้เมื่อไหร่ล่ะก็งานแต่งคงระดับประเทศแน่ๆ"

พอได้ฟังคำบอกเล่าจากเอกพงศ์ทั้งหมดหัวใจดวงน้อยของจิรัสยาก็เริ่มสั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่เอกพงศ์พูดมาทั้งหมดนั้นกำลังช่วยเตือนสติเธอได้อย่างดีว่าที่ตรงนั้นมีคนยืนรอเป็นเจ้าของจับจองอยู่ก่อนเธอแล้ว เธอกำลังเอาตัวเองเข้าไปแทรก ถอยออกมาเถอะจิรัสยา มันยังไม่สาย

ขณะที่กำลังยืนนิ่งสงบสติอารมณ์ตัวเอง เสียงสัญญาณเรียกจากที่นั่งตรงนั้นซึ่งจิรัสยาจำได้ว่ามีทิมนั่งอยู่ก็ดังขึ้น เธอไม่อยากเจอหน้าเขาแล้ว ว่าจะขอให้เอกพงศ์ไปดูหน่อยแต่เพื่อนของเธอก็กำลังบริการที่นั่งด้านหน้าอยู่เธอจึงจำใจต้องเดินไปดู

"ต้องการจะรับอะไรคะ"จิรัสยาถามทิมตามหน้าที่ เวลานี้มีเพียงเขาที่นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ส่วนคู่หมั้นสาวคงน่าจะไปเข้าห้องน้ำอยู่

"ถ้าผมบอกว่าต้องการคุณ.." ทิมหยุดและจ้องมองจิรัสยาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ขอโทษนะคะ ดิฉันกำลังอยู่ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ถ้าผู้โดยสารไม่ได้ต้องการอะไร.."

"ขอกาแฟดำให้ผมแก้วหนึ่งครับ"

เมื่อเห็นว่าจิรัสยาเอาจริงทิมก็เลยเลือกที่จะเปลี่ยนเข้าโหมดจริงจังขึ้นมาบ้าง หลังจากรับทราบความต้องการของผู้โดยสารแล้วเธอจึงเดินเข้าไปนำกาแฟร้อนมาเสิร์ฟ แต่ในขณะที่กำลังจะยกเครื่องดื่มให้เขานั้น จู่ๆเครื่องบินก็เกิดอาการสั่นโคลงขึ้นมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว จิรัสยาพยายามหาที่เกาะกับอะไรสักอย่างแต่ก็คว้าได้เพียงแค่อากาศ จนกระทั่งร่างของเธอเซล้มลงไปบนตักเขาอย่างพอเหมาะพอเจ๊าะ

"คุณโอเคมั้ย เป็นอะไรหรือเปล่า"

ทิมได้โอกาสจึงรีบกอดรอบเอวเธอไว้ก่อนจะดึงโน้มลำตัวของเธอให้เข้าไปใกล้ๆ เพียงเสี้ยววินาทีพอทุกอย่างหยุดลงจิรัสยาก็รีบผลักหน้าเขาออกก่อนจะรีบลุกขี้น แต่จังหวะพอหันกลับมาก็พบว่าหญิงสาวคนที่มากับเขากำลังจ้องมองมาที่เธออยู่พอดี