ตอนที่ 7 ไปหา 2

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาต ชายหนุ่มแปลกใจจึงเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นใครก็เลิกคิ้วแปลกใจ

“หืม มาได้ยังไงคะ”

“ก็ว่างนี่คะ”

“ไหนว่าอีก 2-3 วันไงคะ”

“ปิดกล้องเร็วกว่ากำหนดค่ะ”

เอกสารในมือถูกวางลงบนโต๊ะ ก่อนที่ร่างสูงจะพยักหน้าเรียกให้หญิงสาวเดินเข้าไปหาเขา

“คะ”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

หทัยชนกวางกระเป๋าลงบนโต๊ะหน้าโซฟา แล้วเดินเข้าไปหาเขาตามที่เขาต้องการ เธอหย่อนกายนั่งลงบนตักเขา ก่อนที่วงแขนอบอุ่นจะโอบกอดเธอเอาไว้หลวมๆ

“งานเยอะไหมคะ”

“นิดหน่อยจ้ะ พอดีบ่ายมีประชุม พี่เลยต้องดูเอกสารน่ะ”

“งั้นเฟิร์นไม่กวนดีกว่าค่ะ”

“ก็แค่นั่งเฉยๆก็พอ”

ชายหนุ่มโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งที่ว่างก็ยื่นมือออกไปหยิบเอกสารมาอ่านต่อ

“โทรหาดินให้พี่หน่อย โทรศัพท์มือถือพี่ก็ได้ รหัสวันเกิดพี่กับเฟิร์น”

มือเล็กเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางเฉียบบนโต๊ะมาปลดล็อกตามที่เขาบอก แล้วหาเบอร์โทรออกล่าสุด ซึ่งก็เป็นไปตามที่เธอคิด เจอเบอร์ของดนัยอย่างง่ายดาย เธอกดโทรออกแล้วเปิดลำโพงให้เขา

“ครับนาย”

“ดิน นายหาของกินเล่นเข้ามาให้เฟิร์นหน่อย พวกเครื่องดื่มด้วย”

“ครับ คุณเฟิร์นดื่มอะไรครับ”

“อะไรก็ได้ค่ะ”

“อ้าว เปิดลำโพงเหรอครับ คุณเฟิร์นกินขนมอะไรดีครับ”

“อะไรก็ได้ค่ะ เฟิร์นกินได้หมดเลย”

“ครับผม งั้นรอสักครู่นะครับ”

หลังจากดนัยวางสายไป หญิงสาวก็วางโทรศัพท์ลงที่เดิม เธอหันมองใบหน้าหล่อเหลานิ่งจนเจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้น

“มีอะไรจะถามพี่”

“ทำไมไม่เรียกให้คุณดินเข้ามาล่ะคะ”

“แบบนี้สะดวกกว่า”

“เฟิร์นไปนั่งที่โซฟาดีไหมคะ เผื่อใครเข้ามาเห็น”

“ห้องพี่ไม่มีใครเข้ามาหรอก นอกจากดินกับคุณพร”

“เกรงใจคุณดินค่ะ”

“เดี๋ยวก็ชิน”

“.....”

หทัยชนกนิ่งไป จากการพูดคุยมันทำให้เธอรู้ว่าเขาเองก็เป็นคนเอาแต่ใจไม่น้อยเลย เพียงแต่คนเอาแต่ใจอย่างเขาตามใจเธอเท่านั้น แต่การคุยในวันนี้ทำให้เธอรู้ว่าหากเขาต้องการ ก็ห้ามขัดใจ

ไม่นานดนัยก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับของกินเล่นถุงใหญ่ 2 ถุง เขาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวแล้วเดินออกไป

“คุณดินไม่ได้ประชดเฟิร์นใช่ไหมคะ”

“พี่ว่าดินซื้อเผื่อตอนบ่าย พี่ประชุมบ่าย คงกลัวว่าเฟิร์นจะไม่มีอะไรกินน่ะสิ”

“หืม เป็นเลขาที่รอบคอบจังเลยนะคะ”

“ดินถึงเป็นทั้งเลขาทั้งผู้ช่วยของพี่ไง”

“ค่ะ เฟิร์นไปกินขนมได้หรือยังคะ”

“ไปสิ”

หญิงสาวขยับตัว ตั้งใจจะลุกออกจากแกร่ง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเอวคอดเล็กถูกโอบกอดเอาไว้แน่น หญิงสาวเตรียมจะถามว่าเขาจะทำอะไร ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ริมฝีปากเล็กถูกแนบจุมพิตเบาๆ

ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ถึงเขาและเธอจะกอดกันหรือนั่งตักกัน แต่มันก็เพียงแค่นั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำมากกว่าการโอบกอดเธอ

“ของหวานพี่น่ะ”

“.....”

“ถ้าไม่ลุกพี่กินต่อนะ”

หทัยชนกหน้าเหวอ หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา เธอมองเขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ

“ว่าไงคะ”

“ทำไมถึงจูบเฟิร์น”

“ก็เฟิร์นเป็นคนรักของพี่”

“ไม่ใช่ค่ะ ความหมายคือ ทำไมอยู่ๆถึงนึกจะจูบเฟิร์น เราอยู่ด้วยกันตั้งกี่คืน พี่ทำแค่โอบกอดเฟิร์นเท่านั้น”

“พี่ให้เวลาเฟิร์นค่อยๆปรับตัว ทั้งชีวิตเฟิร์นนอกจากในการแสดงบทบาท เฟิร์นแทบไม่ได้ใกล้ชิดกับผู้ชายเลยไม่ใช่เหรอ ในทำนองใกล้ชิดน่ะ”

“ก็ใช่ค่ะ”

“ก็ตามนั้นแหละจ้ะ กินขนมไปก่อนนะ พี่อ่านเอกสารก่อน แล้วเดี๋ยวเรากินมื้อเที่ยงด้วยกัน”

“ค่ะ”

“อ้อ อีกสักชั่วโมงเฟิร์นโทรบอกดินด้วยว่าจะกินอะไร เดี๋ยวดินไปซื้อมาให้”

“รับทราบค่ะ”

หญิงสาวตอบรับเขา แต่ดวงตาของเธอกำลังจ้องขนม และมือเล็กก็เอื้อมไปหยิบถุงขนมมาแกะ ชายหนุ่มมองแล้วยิ้มเอ็นดู เขาก้มหน้าจัดการงานของตัวเองต่อจนกระทั่งรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลากว่าชั่วโมง และก็ใกล้เวลาอาหารกลางวัน

“หืม ป่านนี้แล้วเหรอ หิวหรือยังคะ”

“เฟิร์นยังไม่ได้หยุดกินเลยนะคะ”

“งั้นจะกินอะไร พี่จะให้ดินซื้อมาไว้ก่อน แล้วเฟิร์นหิวตอนไหนค่อยกิน”

“.....ที่นี่มีอาหารโรงอาหารไหมคะ”

“มีสิคะ”

“ไปกินไหมคะ”

“ไม่กลัวคนเหรอคะ”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นก็ไปจ้ะ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาหยิบกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ขึ้นมาถือ แล้วเดินมาหยุดรอหญิงสาวที่หันไปหยิบกระเป๋าสะหายใบเล็กขึ้นพาดบ่า ก่อนจะพากันเดินออกจากห้องไป