جميع فصول : الفصل -الفصل 6

3 ปีต่อมา“มาถึงแล้วค่ะ พี่คิวอยู่ไหนคะ” เสียงหวานพูดเจื้อยแจ้วมาตามสาย“ข้างเต๊นท์ที่เดิมเลยจ้ะ”“โอเค เดี๋ยวเจอกันค่ะ”วชิรวิษหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายหลังจากที่เขามาถึงที่มหาวิทยาลัยไม่นาน วันนี้เขามาคนเดียวเพราะบิดามารดาของเขาเสียชีวิตหมดแล้ว จึงมีเพียงเพื่อนๆเท่านั้นที่มาแสดงความยินดี“มาแล้วค่า” หทัยชนกส่งเสียงสดใสทักทายมาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ปีนี้เด็กสาวอายุ 15 ปี เธอเติบโตขึ้นพร้อมกับการรับผิดชอบที่มากขึ้นเพราะเธอเริ่มรับงานในบทบาทที่โตขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง“ไง”“สวัสดีครับพี่นุ”“จบโทด้วยอายุเท่านี้ ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย”“กว่าจะจบก็สาหัสเหมือนกันนะครับ”อนุชิตไม่ตอบอะไร เขายิ้มให้หนุ่มรุ่นน้องด้วยสีหน้าและแววตาภาคภูมิใจ น้อยคนนักที่จะได้รู้จักกับเด็กหนุ่มที่เก่งแบบนี้หลังจากพูดคุยกันไม่นาน คนอื่นๆก็ทยอยมาถึง หทัยชนกเป็นตากล้องมือสมัครเล่นให้กับพวกเขา เพื่อถ่ายรูปในโทรศัพท์ และมีตากล้องที่วชิรวิษจ้างมาคอยถ่ายรูปให้อย่างมืออาชีพ“วันนี้เฟิร์นมาด้วยไหม พี่จัดเลี้ยงที่บ้าน” ใบหน้าหล่อเหลาที่วันนี้ดูดีเป็นพิเศษหันไปถามเด็กสาวด้วยใจหวังให้ไปร่วมกินเลี้ยงด้วยกัน เพราะคราวก่อนเด็กสาวก็ไม

ที่บ้านของหทัยชนก หลังจากพนักงานจัดโต๊ะและข้าวของสำหรับกินเลี้ยงเสร็จก็ทยอยนั่งพัก โดยมีอนุชิตและกลุ่มเพื่อนๆของเขาลองเสียงและปรับจูนเสียงเครื่องดนตรีอยู่ในมุมหนึ่งของงานไม่นานรถตู้ก็ขับมาจอดบริเวณที่จอดรถพร้อมกับรถของวชิรวิษ ร่างของหทัยชนกกับวชิรวิษลงจากรถมาก่อน ตามหลังด้วยผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวอย่างน้ำฝน และปิดท้ายด้วยแก้ว คนขับรถประจำบ้าน“พี่ฝนเอาช่อดอกไม้แห้งไปเก็บที่ห้องแฟนคลับได้เลยนะคะ ช่อดอกไม้สดเดี๋ยวเฟิร์นมาจัดใส่แจกัน พวกของขวัญเดี๋ยวเฟิร์นแกะเองค่ะ ส่วนช่อดอกไม้เงินเดี๋ยวเฟิร์นเอาไปไว้ในห้องนอนค่ะ” หญิงสาวบอกหลังจากที่ช่วยกันขนช่อดอกไม้กับของขวัญทั้งหมดเข้ามาไว้ในบ้าน“ห้องแฟนคลับ?” เสียงทุ้มพูดทวนประโยคด้วยความไม่แน่ใจ“ค่ะ ข้างๆห้องทำงานของเฟิร์นมีห้องแฟนคลับอยู่ เอาไว้เก็บดอกไม้กับของขวัญที่แฟนคลับให้มาค่ะ”“อ๋อ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ไปดูได้นะคะ เดี๋ยวเฟิร์นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”“ไม่รอถ่ายรูปก่อนเหรอเฟิร์น พี่ว่ารอถ่ายรูปก่อนดีกว่านะ” น้ำฝนรีบเบรกหญิงสาว หล่อนคิดว่าอาจจะต้องถ่ายรูปอีก“ไม่เป็นไรค่ะ เฟิร์นยังไม่ได้ลบเครื่องสำอาง เฟิร์นไปนะ เหนีย

เมื่อขึ้นมาถึงบริเวณที่นัดรวมตัวกัน หทัยชนกก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าจำนวนคนเยอะกว่าที่เธอคิด ซึ่งมองคร่าวๆแล้วน่าจะต้องใช้รถตู้หลายคันเลยทีเดียว“กำลังคิดว่าทำไมพี่ใช้รถตู้ใช่ไหม”“ค่ะ”“เพราะรถตู้จะนั่งสบายกว่ารถทัวร์ เราใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมง การใช้รถตู้จะไม่เหนื่อยเท่านั่งรถทัวร์น่ะ”“แต่ดูแล้วคนเยอะนะคะ น่าจะต้องใช้หลายคันเลย”“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ เพราะสัมภาระของแต่ละคนที่ไปที่เดียวกัน จะถูกเอาไปรวมไว้ที่รถคันเดียวเลยหรืออาจจะไม่เกิน 3 คัน จะได้ไม่ต้องมาเผื่อที่สำหรับจัดเก็บสัมภาระ ทำให้ไม่ต้องนั่งเบียดกันไง”“แล้วใช้รถกี่คันคะ”“ไม่เกิน 30 คัน รวมพวกรถขนสัมภาระกับข้าวของอื่นๆที่เอาไปด้วย พี่คิดว่าประมาณ 5 คัน”“เยอะเหมือนกันนะคะ”“ไปเถอะจ้ะ”วชิรวิษยิ้มเอ็นดู เมื่อเห็นหทัยชนกมีอาการตกใจที่ได้ทราบจำนวนรถ ก่อนจะจับมือเล็กของหญิงสาวแล้วเดินไปรวมตัวกับเลขาส่วนตัวของเขา“ครบหรือยัง”“ครับ กำลังทยอยเอาของขึ้นรถ แล้วเดี๋ยวนับจำนวนคนของแต่ละคันก็พร้อมออกเดินทางครับ”“อืม”“นายเอารถไปเองเลยเหรอครับ”“อืม วันนี้ไม่ไว้ใจให้คนอื่นขับ”“ครับผม”“อ้อ เฟิร์น นี่ดิน หรือดนัย เล