ตอนที่10.

ตอนที่10.

ชายหนุ่มกัดฟันพูดอย่างฉุนเฉียวที่เธอดึงดันพยายามจะไปให้ได้ มือหนาเอื้อมมากระชากแขนเล็กๆ นั้นอย่างแรง ทำให้ร่างบางเซมาปะทะร่างแกร่งเต็มที่ซึ่งเฌอปรางพยายามถอยห่างร่างแกร่งของเขาเพราะความร้อนที่มีมากมายในกายทำให้เธอนึกกลัวแต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่ได้แนบชิดกับเขา ในใจลึกๆ เธอรู้สึกว่าเขาจะช่วยให้หายจากอาการร้อนรุนแรงนี้ได้ ความคิดสับสนวุ่นวายวิ่งพล่านอยู่ในสมองจนไม่สามารถต่อต้านอ้อมแขนแข็งแรงที่ตวัดอุ้มเธอแนบอก

“ตามตัวสองคนนั้นมาให้ได้ ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นใคร มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน แล้วตรวจดูในงานว่ามีใครอีกบ้างที่ใช้ยานรกนี่!”

เขาหันมาสั่งเสียงกร้าวก่อนจะอุ้มร่างบางเดินเร็วๆ ไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่จะพาเขาไปยังห้องพักชั้นบนสุดซึ่งเป็นที่ที่เขาพัก ซึ่งทั้งชั้นออกแบบให้เป็นเสมือนบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งมีห้องครัวห้องน้ำและห้องออกกำลังกายรวมไปถึงสระว่ายน้ำขนาดย่อมมีทุกอย่างครบครันทันสมัย...

“ปรางเป็นอย่างไรบ้าง” นิโคลัสวางร่างบางลงบนเตียงนุ่มตบแก้มนวลที่แดงจัดเบาๆ เพื่อเรียกสติเธอ เฌอปรางปรือตามองเขาอย่างเลือนๆ ไป ห้องนอนใหญ่หรูหราโทนสีอบอุ่นไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย แต่กลับรู้สึกรุมร้อนรุนแรงจนต้องทึ้งเสื้อสูทตัวสวยออกจากกายและทำท่าจะกระชากชุดที่สวมใส่ออกด้วยหากนิโคลัสไม่ดึงมือเธอไว้เสียก่อน แต่เมื่อเขาสัมผัสกับข้อมือบางเท่านั้นเฌอปรางก็โผเขาหาเขาทันทีจนพากันล้มลงบนที่นอนเพราะไม่ทันตั้งตัว

“โอยร้อน ปรางรู้สึก... โอ ไม่ไหวแล้ว คุณนิโคลัสช่วยปรางด้วย”

“หยุดนะเฌอปราง ฉันบอกให้หยุด”

นิโคลัสดึงมือบางที่พยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาออก ดวงตากลมโตฉ่ำปรือริมฝีปากที่เขาได้ลิ้มชิมรสแล้วนั้นป่ายปัดไปตามใบหน้าของเขาอย่างเงอะงะ ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีไม่ใช่เพราะรังเกียจแต่เพราะกลัวใจตัวเองที่อาจจะทำอะไรที่มันเกินกว่าที่จะควบคุมได้

“ไม่ ปรางทรมาน ช่วยปรางด้วย... มันร้อนแปลกๆ ช่วยปรางด้วยค่ะ...”

เธอไม่ฟังซ้ำยังกระชากชุดสวยออกจากร่างจนขาดวิ่น ร่างขาวนวลกับทรวงสาวเต็มตึงอวบใหญ่ไหวระริกปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะรู้สึกหวั่นไหวและปรารถนาผู้หญิงเพียงแค่เห็นเธอเปลือยกายท่อนบน เฌอปรางทำให้เขาขาดการควบคุมตัวเองจนน่าโมโห...

“หยุดนะเฌอปราง หากเธอไม่อยากเสียใจ เธอไม่รู้หรอกว่าต้องเจอกับอะไร”

“ปรางไม่ไหวแล้ว... ช่วยปรางด้วยค่ะ... ได้โปรด...”

“เธอต้องอดทนเพราะเธอโดนวางยา เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกเฌอปราง”

นิโคลัสพยายามเตือนสติทั้งตัวเธอและเตือนตัวเองเพราะตอนนี้เขารู้สึกปวดหนึบไปทั้งกาย แรงเสียดสีที่ร่างบางเคลื่อนไหวอยู่บนกายยิ่งทำให้เขาเริ่มไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

“ไม่ๆ ได้โปรด ช่วยปราง... นะคะ คุณนิโคลัสขา..” เฌอปรางเอ่ยแผ่วพร่าดวงตาฉ่ำปรือเสียงหวานออดอ้อนยั่วยวนมือน้อยลูบไล้เปะปะไปทั้งกายแกร่งของเขา ยิ่งเพิ่มแรงกระตุ้นให้อารมณ์หนุ่มคุโชนมากขึ้น 

“แล้วเธอจะเสียใจ และจะมาโทษฉันไม่ได้นะเฌอปราง...”

แล้วในที่สุดนิโคลัสก็ทนไม่ไหวพลิกร่างบางให้อยู่ใต้ร่างแกร่งของตนทันที แล้วกระชากชุดที่งามออกจากร่างงามจนหมด ร่างงามเปลือยเปล่าขาวโพลนอยู่ตรงหน้านั้นงดงามจนเขาตะลึง แสงไฟในห้องขับผิวเนียนละเอียดให้ผุดผ่องเป็นยองโยน่าสัมผัส และเมื่อเรียวปากอิ่มเผยออย่างเชิญชวนความคิดต่างๆ ก็หยุดลง ตอนนี้เขาต้องการเธอจนแทบจะแตกระเบิด... อะไรก็คงไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว...

นิโคลัสกดริมฝีปากตนลงบนกลีบปากอวบอิ่มที่เผยออย่างเชิญชวนนั้นไม่เบานักแล้วบดขยี้ดูดเรียวปากอิ่มอย่างเมามัน ยิ่งเธอตอบสนองอย่างเต็มอกเต็มใจ เขาก็ลืมทุกอย่างไปสิ้น คิดถึงผิวเนื้อนุ่มนวลหอมกรุ่นจรุงใจของสาวน้อยผู้เร่าร้อนที่แอ่นกายเสนอให้เขาเชยชมอยู่ตรงหน้า

“โอ เธอสวยเหลือเกิน สาวน้อยของฉัน เฌอปราง... เธอต้องเป็นของฉันเท่านั้น...” ชายหนุ่มครางชิดแก้มใสที่แดงก่ำกดจมูกโด่งคมลงสูดกลิ่นแก้มสาวเจ้าเข้าปอดลึกๆ แล้วลากไล้ลิ้นร้อนผ่าวลงไปตามลำคอระหงที่ส่งเสียงครางแสนรัญจวนใจให้เขายิ่งลุ่มหลงในวังวนพิศวาส ที่มันเกิดจากความปรารถนาของเขาล้วนๆ ไม่ใช่ฤทธิ์ยากระตุ้นอารมณ์ใคร่เหมือนที่เธอดื่มกินเข้าไป

ในขณะที่เฌอปรางนั้นหลงลืมทุกอย่างเพราะฤทธิ์ยาและฤทธิ์พิศวาสที่กำลังโหมกระหน่ำ ซึ่งในชีวิตสาวน้อยวัยยี่สิบอย่างเธอไม่เคยได้ลองลิ้มหรือรู้จัก แต่บัดนี้เธอกำลังกระสันอยาก อยากสัมผัส อยากแนบชิดคลอเคล้ากับร่างแกร่งที่ร้อนไม่แพ้กันนั้นอย่างโหยหาและร้อนรน อยากระบายความรุ่มร้อนที่แผดเผาในกาย อยากให้เขาทำให้เธอหายทรมานจากอาการที่เป็นอยู่ อยากรู้จักสัมผัสที่มากกว่า จูบ... ทำไมเธอถึงได้รู้สึกร่านร้อนถึงเพียงนี้หนอ... เธอต้องห้ามเขาสิไม่ใช่แอ่นกายเข้าหาเขาแบบนี้...

“อา คุณนิโคลัส ย่ะ อย่า... อ๊ะ อืมมม...”

เฌอปรางครางกระเส่าห้ามเขาเสียงแหบพร่า ทั้งสับสนทั้งต่อต้านทั้งอยากลอง อยากรู้ เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาลงไปซุกไซ้ร่องอกอวบ มือร้อนของเขาก็เคล้นคลึงทรวงสาวที่อวบใหญ่เกินตัวอย่างเมามัน นิ้วแกร่งสะอาดสะอ้านสะกิดยอดอกสีชมพูเข้มอย่างหยอกเย้าและมันก็หดเกร็งไหวระริกรับสัมผัสของเขา ซ้ำเจ้าของมันก็แอ่นแผ่นหลังบางหยัดกายเหมือนเสนอให้เขาทำมากกว่านั้นอีกด้วย

นิโคลัสมองทรวงสาวอวบอิ่มอย่างพึงใจไม่คิดว่าสาวน้อยตัวบางจะซ่อนความมหึมาไว้จนล้นหลามขนาดนี้ เขาคิดว่าชุดที่เธอสวมใส่นั้นช่วยดันทรวงอกให้อวบอิ่ม แต่บัดนี้เขาประจักษ์ใจแล้วว่าเฌอปรางไม่จำเป็นต้องพึงพาอะไรมาดันให้หนาอกหน้าใจอวบอิ่มเต็มตึงจนล้น เพราะสิ่งที่เธอมีมันเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นมาและให้มาจนล้นหลามเลยทีเดียว

และเขาก็โชคดีเหลือเกินที่ได้เป็นคนสัมผัสมันในตอนนี้.. ชายหนุ่มคิดขณะจรดริมฝีปากครอบครองปาดไล้โลมเลียดื่มกินยอดทับทิมหวานอย่างหิวกระหาย แรงดูดดึงของริมฝีปากร้ายกาจทำให้เฌอปรางครางพลิ้วด้วยความเสียวซ่านจนยากจะบรรยาย มือเรียวจกลงบนบ่าแกร่งข้างหนึ่งและอีกข้างก็สอดเสยเรือนผมดกหนาของเขาพร้อมกับกดศีรษะทุยสวยลงชิดอกอวบของตนมากยิ่งขึ้นอย่างหลงลืมตัว

“เธอให้ความรู้สึกที่ดีมาก โอว... หวานเหลือเกินเฌอปราง...”

ชายหนุ่มครางกระเส่าอย่างถูกใจ ลูบไล้เรือนกายขาวละมุนอย่างหลงใหล กลิ่นสาบสาวผสมผสานกับกลิ่นกายชายและกลิ่นเพศรสคละคลุ้งไปทั้งห้องนอนกว้าง ร่างสาวเสียดส่ายพลิ้วไหวราวใบไม้ต้องลมเผยอปากครางครวญรัญจวนใจยิ่งทำให้เขาไม่อาจจะหักห้ามไฟสวาทที่โหมกระหน่ำได้มีแต่จะหลงเพริดไปในกระแสพิศวาสมากขึ้นๆ นิโคลัสเลื่อนริมฝีปากลงต่ำ ตัดใจจากทรวงอกหวานฉ่ำลากลิ้นร้อนรุ่มลงมายังสะดือสวยรัวลิ้นหยอกเย้าอย่างหลงใหล ในขณะที่เจ้าตัวครางกระเส่ามากขึ้นเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดดงดอกไม้ฉ่ำพราวด้วยหยาดน้ำหวานที่ล่อภมรตัวโตให้ดอมดมซุกไซ้ดื่มกิน สีเรื่อสดใสของดอกไม้ช่องามทำให้เขาตะลึงมองอย่างหลงใหลกลีบดอกไม้บริสุทธิ์ช่อนี้ช่างยั่วยวนให้ชายที่ไม่ชอบผูกมัดหรือเสน่หาสาวพรหมจรรย์ถึงกับนิ่งงัน ความคิดตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว สุดท้ายภู่ภมรเช่นนิโคลัสก็ยอมแพ้แรงเสน่หากับกลิ่นเพศรสที่เย้ายวน...