ตอนที่9.

ตอนที่9.

“ใช่ฉันสงสัยมัน ถามไอ้ชัยสิว่าครั้งล่าสุดเห็นไอ้ราเชนทร์อยู่ที่ไหนกับใคร เดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มสั่งการแล้วหันมามองไม้ด้วยแววตาที่เขารู้ดีว่าเจ้านายของเขาจะมีงานสำคัญให้ทำ

“บอกคนของเราดูแลความเรียบร้อยบริเวณรีสอร์ตให้เข้มงวด เพิ่มความปลอดภัยและดูแลจุดเสี่ยงให้ดี อย่าให้เกิดเหตุการณ์ที่ฉันไม่ชอบ และทำให้เงียบที่สุดแล้วก็บอกไอ้มิตรมาหาฉัน”

“ครับคุณนิค”

“ปล่อยฉันนะ พวกคุณเป็นใคร ปล่อยนะ” เฌอปรางร้องอย่างตกใจเมื่อแขนเรียวถูกกระชากลากถูจากชายผิวกร้านดำหน้าตาบ่งบอกยี่ห้อผู้ร้ายสองคนที่ฉุดกระชากร่างบอบบางของเธออย่างไม่ปราณี พร้อมกับอาการแปลกๆ ในร่างกายที่สลับร้อนสลับหนาวราวจะเป็นไข้ แต่ก็ไม่ใช่ ซึ่งทำให้เธอหวาดกลัวเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ยิ่งเห็นสายตาของพวกมันมองเธอด้วยแววหื่นกระหาย เฌอปรางอยากจะหายไปจากตรงนี้หากมีมนต์วิเศษ แล้วเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น...

               “นี่พวกแกจะทำอะไร” เสียงพูดภาษาไทยชัดเจนดังขึ้นซึ่งน้ำเสียงนี้เธอจำได้ติดหู เฌอปรางหันมามองเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ

“คุณนิโคลัส... ช่วยปรางด้วยค่ะ” เธอเอ่ยชื่อเขาอย่างยินดีและรู้สึกปลอดภัย

“ฉันถามว่าแกกำลังจะทำอะไร พนักงานของฉัน”

“เฮ้ย.. ไม่ใช่เรื่องของมึง อ๋อ.. มึงสินะไอ้นิโคลัสเจ้าของที่นี่ หน้าตาหล่อไม่เลวนี่หว่า แต่มึงอย่ามาสอดดีกว่า”

“ไม่สอดไม่ได้ เพราะมึงกำลังจะข่มเหงรังแกพนักงานของฟ็อกซ์” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเข้มพยายามระงับความโกรธที่วิ่งพล่านอยู่ในกายสรรพนามที่เรียกก็เปลี่ยนไปตามอารมณ์เมื่อชายอีกคนพูดจาอย่างที่น่ายิงทิ้งเสียนัก

เขาไม่อาจปล่อยให้เธอเจอเหตุการณ์ร้ายๆ ได้ นั่นคือเสียงเล็กๆ ที่ดังบอกเขาเมื่อพบว่าเฌอปรางกำลังโดนผู้ชายสองคนนี้กระชากลากถูและกำลังจะพาเธอขึ้นรถตู้ติดฟิล์มสีดำสนิทซึ่งจอดอยู่หลังลานจอดรถซึ่งเป็นส่วนของพนักงาน และบังเอิญที่เขาจอดรถคันโปรดไว้ที่นี่ด้วยเนื่องจากต้องการความสะดวกสบาย ทุกครั้งเขาก็จะชอบมาจอดรถที่นี่เพราะเขาจะได้ดูความเคลื่อนไหวของพนักงานไปด้วย เขากำลังจะเดินมาที่รถเพื่อจะออกไปตามหาคู่หมั้นจึงทำให้เจอคนทั้งสาม แม้จะกังวลเรื่องพิมพ์อักษรแต่สาวน้อยในชุดสีทองอร่ามและรอยจุมพิตตรึงใจก็ทำให้เขาลืมคู่หมั้นไปชั่วขณะ ทำให้ต้องมาอยู่ตรงนี้แทนที่จะไปตามหาพิมพ์อักษรไงล่ะ...

“มึงถอยไปดีกว่าไอ้หน้าหล่อ พวกกูจะพานังคนสวยนี่ไปขึ้นสวรรค์ฮ่าๆ”

“พวกมึงต่างหากที่ต้องถอย”

“มึงอย่ามายุ่งดีกว่า อีนี่เป็นเมียกู มึงถอยไปเดี๋ยวนี้!”

ชายอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าแววตาน่ารังเกียจ พลางรั้งแขนดำกร้านรัดร่างบอบบางเข้าไปใกล้แล้วโน้มใบหน้าลงมาชิดแก้มแดงก่ำของเฌอปรางซึ่งเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ

“ไม่จริง มันโกหก ปรางไม่รู้จักมัน ช่วยด้วยค่ะคุณนิโคลัส”

“อย่าตอแหล แหม.. อีนี่พอเจอผู้ชายหล่อเข้าหน่อยเผยนิสัยร่านเลยนะมึง”

“ไม่ใช่..” เฌอปรางพยายามดิ้นรนเพื่อให้พ้นจากชายสองคนที่รั้งรัดตัวเธอไว้ ทั้งความรุมร้อนในร่างกายที่เพิ่มขึ้นเธอรู้ถึงสัญญาณไม่ปลอดภัย เธอต้องไปให้ไกลจากคนพวกนี้

“ปล่อยเธอซะก่อนที่กูจะจัดการพวกมึง”

นิโคลัสตะคอกเสียงดังเมื่อเห็นท่าทางกักขฬะของพวกมัน อีกทั้งท่าทางแปลกๆ และใบหน้าที่แดงก่ำจนน่าตกใจของเฌอปรางทำให้เขารู้สึกถึงความยุ่งยากที่จะเกิดขึ้น

“แน่จริงมึงเข้ามาสิวะ” พวกมันทั้งสองประกาศกร้าวพร้อมกับชักปืนกระบอกเล็กและมีสั้นเงาวับออกมา 

“มันจะมากเกินไปแล้ว ที่นี่ที่ของกูพวกมึงแน่มากที่กล้าเข้ามาทำเรื่องชั่วๆ ที่นี่”

“ฮ่าๆ ที่ไหนๆ พวกกูก็กล้าโว้ย จัดการมันเลยมันมาคนเดียว”

แล้วชายทั้งสองคนก็พุ่งเข้าหานิโคลัสทันทีพร้อมด้วยปืนและมีดสั้นคมกริบ แต่พวกมันไม่รู้ว่าคนอย่างนิโคลัสไม่ใช่คนไร้เขี้ยวเล็บ แม้ไม่มีบอดีการ์ดเขาก็พร้อมที่จะต่อสู้จัดการกับคนที่คิดทำร้ายเขาได้อย่างง่ายดาย

พลักๆ โอ้ยยย อ้ากกก... เสียงหมัดหนักๆ เสยเข้าปลายคางของพวกมันพร้อมๆ กันตามด้วยเสียงร้องโอดโอยกับร่างของพวกมันที่กระเด็นไปกองกับพื้นอย่างหมดรูปกร่างกร้าวเมื่อครู่ โดยที่นิโคลัสไม่โดนแม้แต่ปลายมีดหรือปล่อยให้พวกมันได้ลั่นไก เพราะหากเสียงปืนดังขึ้นแน่นอน เรื่องมันจะยุ่งยากกว่านี้และงานเลี้ยงของพนักงานก็คงไม่สนุก

“โอย.. แม่งเอ้ย ไอ้ฝรั่งนี่หมัดหนักฉิบ... หนีเร็ว”

เมื่อตั้งท่าได้พวกมันก็วิ่งหนีไปทันทีเมื่อเห็นท่าทางคุกคามบวกกับดวงตากร้าวน่ากลัวของนิโคลัส

“เจ้านายครับ เป็นอะไรมากไหมครับ ต้องขอโทษที่พวกเรามาช้า”

“ไม่เป็นไร ฉันเองที่ต้องการมาคนเดียวพวกนายไม่ผิดหรอก”

เสียงคนของเขาดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายฉกรรจ์ในชุดดำสามคน และอีกสองคนวิ่งตามคนพวกนั้นไป นิโคลัสตอบลูกน้องแล้วตรงไปประคองร่างบางซึ่งทรุดนั่งอยู่กับพื้นลานจอดรถใบหน้าแดงจัด ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่ยังสวมเสื้อสูทที่เขาให้เธอใส่อยู่ ดีที่พวกนั้นไม่ได้เห็นผิวขาวๆ และร่างอรชรของเธอมากไปกว่านี้ แม้ในอารมณ์เช่นนี้เขายังมีแก่ใจนึกหวงแหนว่าใครจะได้เห็นร่างกายของเธอบ้าง นี่เขาเป็นอะไรไปนะ นิโคลัสต่อว่าตัวเองอยู่ในใจอย่างฉุนเฉียว 

“เป็นอย่างไรบ้างปราง นี่เธอเป็นอะไร...”

“ไม่รู้ค่ะ มันร้อนๆ อย่างไรไม่รู้ แล้วก็รู้สึก ทรมาน...”

สาวน้อยตอบพลางกอดตัวเองเบี่ยงกายหลบเขา เพราะแค่เขาเอื้อมมือมาแตะหน้าผากของเธออย่างแสดงความห่วงใยเธอก็รู้สึกร้อนวูบไปทั้งกาย และเหมือนมีอะไรหมุนวนอยู่ในท้องของตน ชายหนุ่มมองสาวน้อยตรงหน้าที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ตรงนี้ และยังรู้สึกหวั่นไหวในใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอทำให้เขาสนใจ เธอทำให้เขาลืมตัว เธอทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มและสุดท้าย เธอทำให้เขาต้องการอย่างแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยต้องการผู้หญิงคนไหนรุนแรงเท่านี้มาก่อน...

“เจ้านายครับ ผมวาเธอโดนวางยา... เอ่อ...”

คำบอกกล่าวของลูกน้องทำให้นิโคลัสมองเธออย่างพิจารณาและเห็นจริงดังว่า เธอโดนวางยาปลุกเซ็กซ์... แล้วเธอไปกินยานั่นมาจากไหนล่ะ หรือว่าพนักงานคนไหนนำยานี้มาใช้ในงานเลี้ยงเพื่อหวังเคลมสาวๆ พนักงานในรีสอร์ต 

“ไม่จริง... ปล่อยค่ะ ปรางจะกลับบ้าน”

เธอโดนหักหลัง... นั่นคือสิ่งที่เฌอปรางรู้ได้ในทันที หน้าที่ของเธอคือทำให้นิโคลัสสนใจไม่ใช่หรือ ไม่ใช่โดนวางยาเพื่อให้ผู้ชายสองคนนั้นทำร้าย...

เฌอปรางพยายามยันกายลุกขึ้นโดยไม่สนใจความช่วยเหลือจากเขาเพราะคิดอย่างเดียวคือไปจากที่นี่ เธอไม่ใช่คนฉลาดนักก็จริงแต่ก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าตนกินยาอะไรเข้าไปและตอนนี้มันกำลังออกฤทธิ์ เฌอปรางปัดมือหนาที่เอื้อมมารั้งให้ตนลุกขึ้นเบาๆ แต่มันก็ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจมาก

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ฉันจะจัดการเองหากไปสภาพนี้ไอ้พวกนั้นต้องย้อนกลับมาดักฉุดเธอไปปู้ยี่ปู้ยำโดยที่เธอยินยอมพร้อมใจด้วยอย่างยิ่งแน่ๆ”

“แต่ปรางจะกลับบ้าน”

“อวดดี จะเดินไม่ไหวยังอวดดีมานี่เลย ยายเด็กบ้า เธอทำให้ฉันเสียงานเสียการ”