ตอนที่2.

ตอนที่2.

.

“โอย ตายแล้วมาสายๆ คุณดาต้องเล่นงานเราแน่ๆ”

สาวน้อยวัยยี่สิบเศษเดินแกมวิ่งกระหืดหระหอบไปตามถนนคอนกรีตซึ่งทอดตัวไปยังอาคารทรงสวยทันสมัยที่ผสมผสานความเป็นไทยไว้อย่างลงตัว ของโรงแรมสไตล์รีสอร์ตสุดหรูชื่อดัง คันทารี ฟ็อกซ์ โฮเทล แอนด์ รีสอร์ต เพราะเธอเป็นนักศึกษาฝึกงานของที่นี่เพราะในปีนี้เธอก็จะจบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงจากสถาบันพาณิชยการแห่งหนึ่ง นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันการฝึกงานก็จะสิ้นสุดลงแล้ว

ร่างเล็กบอบบางรีบเก็บสัมภาระที่มีเพียงแป้งเด็กกระป๋องเล็กๆ สำหรับใช้ทาใบหน้ากับลิปกลอสสำหรับบำรุงริมฝีปากอวบอิ่มค่อนข้างหนาของตนและเงินเพียงสี่สิบบาทในกระเป๋าสำหรับค่าเดินทางและซื้ออะไรกินนิดหน่อย เช่นลูกชิ้นทอดหรือน้ำอัดลมที่อยากจะกินแต่ส่วนใหญ่แล้วเธอไม่เคยซื้ออะไรพวกนั้นเลย เพราะเมื่อเลิกงานแล้วเธอก็ตรงกลับบ้านทันทีเพื่อทำกับข้าวให้มารดาขายตอนเย็นในตลาดนัดใกล้บ้าน

               “เธอมาสายอีกแล้วนะ เฌอปราง...”

เสียงเย็นๆ ของ พัชดา หัวหน้าฝ่ายบัญชีวัยสี่สิบดังขึ้นทำให้ร่างบอบบางของ เฌอปราง นักศึกษาฝึกงานวัยใสที่กำลังก้าวอย่างเร่งรีบไปยังหน้าลอบบี้ของรีสอร์ตเพื่อผ่านไปยังแผนกของตนต้องหยุดกึก ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนที่เรียกตน ใจดวงน้อยเต้นตึกๆ เพราะกลัวโดนภาคทัณฑ์จนทำให้การฝึกงานครั้งนี้เธออาจไม่ผ่าน

หญิงวัยสามสิบหกนามว่าพัชดานั้นมีใบหน้าและดวงตาเล็กเรียว จมูกเล็กรับกับริมฝีปากบาง แต่ผิวใบหน้านั้นขาวจนดูวอกเต็มไปด้วยฟ้าแดดเป็นปื้นๆ เต็มหน้า ซึ่งเกิดจากการที่เจ้าหล่อนสรรหาครีมต่างๆ มาทาใบหน้า ทั้งราคาแพงราคาถูก ยี่ห้อไหนที่ใครเขาบอกว่าดีพัชดาซื้อหามาทาจนผิวหน้าอ่อนบางนั้นคล้ำเสียไปไม่สามารถรักษาให้กลับมาขาวใสไร้ไฝฝ้าได้ มีแต่จะดำคล้ำมากไปกว่าเดิมซ้ำเมื่อโดนแดดใบหน้าที่แดงด้วยฝ้าหนานั้นก็จะแดงก่ำราวโดนไฟนาบและเปลี่ยนเป็นปื้นดำๆ ไปทั้งใบหน้า ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้นเธอก็มักจะลางานอยู่บ้านสักสามสี่วันเพื่อให้ใบหน้ากลับสู่สภาพปรกติ และพลอยทำให้งานในแผนกหยุดชะงักไปด้วย พอกลับมาทำงานพัชดาก็จะสั่งงานอย่างเอาแต่ใจตนเหมือนเดิม แต่เวลาที่เธอหยุดนั้นทั้งแผนกบัญชีที่แสนเครียดเคร่งจะรื่นเริงทำงานกันอย่างมีความสุขที่สุดเพราะไม่มีใครมาคอยจับผิดและคอยฟ้องผู้จัดการรีสอร์ตด้วยเรื่องไร้สาระจนเป็นเรื่องราวใหญ่โต

“คะ คือ...” เฌอปรางรู้สึกน้ำลายเหนียวหนึบลำคอแห้งผากขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าในรองเท้าคัตชูคู่งามใกล้เข้ามา

“ว้าย.. น้องหนูปรางของพี่ลิลลี่มาแล้วเหรอคะ มาๆ ค่ะ รีบมาช่วยพี่ถ่ายเอกสารการประชุมหน่อยค่า วันนี้เจ้านายใหญ่จะมาทุกอย่างต้องพร้อมภายในครึ่งชั่วโมงนี้”

เหมือนสวรรค์มาโปรดเมื่อเสียงที่ดัดจนหวานฟังดูแปร่งหูของ พี่ลิลลี่ หรือ วัชรินทร์ ผู้ที่ร่างเป็นชายใจเป็นหญิง พนักงานรุ่นพี่ในแผนกที่เฌอปรางรู้สึกวางใจและสนิทด้วยที่สุดร้องเรียกพร้อมกับร่างสูงโปร่งนั้นถลามารั้งตัวเธอเข้าไปในห้องถ่ายเอกสารท่ามกลางความไม่พอใจของพัชดาซึ่งมองตามร่างของทั้งสองตาขวาง หากไม่มีการประชุมใหญ่ครั้งนี้รับรองว่าเธอต้องเล่นงานเฌอปรางโทษฐานที่มาสายแน่ๆ

“ทำอะไรอยู่จ๊ะดาจ๋า”

เสียงค่อนข้างแหบของชายคนหนึ่งดังขึ้นพัชดารีบหันไปมองและยิ้มกว้างเมื่อพบว่า กรกฏ หนุ่มใหญ่ผู้ดำรงตำแหน่งระดับผู้อำนวยการหน่วยงานเกี่ยวกับการเลือกตั้งประจำจังหวัดนี้ ท่าทางภูมิฐานและคำพูดสุภาพอ่อนโยนทำให้หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบคนนี้เป็นคนเจ้าเสน่ห์ อีกทั้งตำแหน่งหน้าที่การงานซึ่งถือเป็นตำแหน่งระดับสูงทำให้ผู้หญิงหลายคนอยากจะเป็นอนุของเขา หรือแค่เกาะแกะพอได้เงินค่าเลี้ยงดู โดยเฉพาะพัชดาที่ไม่คิดจะเป็นแค่อนุหรือคู่ขา เธอต้องการมากกว่านั้นและต้องการเขี่ยภรรยาของกรกฏออกไปจากทางของเธอ เพื่อให้เธอกับลูกสาวซึ่งเกิดกับสามีเก่าจะได้สุขสบาย เพราะชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอไม่ได้สุขสบายเหมือนเช่นทุกวันนี้นักเธอค่อนข้างลำบากและพยายามทำทุกอย่างเพื่อถีบตัวเองมาอยู่เหนือคนอื่น เหยียบหัวคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการก็ไม่แคร์... 

“พี่เสือ.. มาหาดาถึงนี่เลย ดีใจจังเลยค่ะ” น้ำเสียงแข็งกระด้างที่พูดกับเฌอปรางเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานแล้วตรงรี่มาเกาะแขนของกรกฏอย่างออดอ้อน ท่าทางราวสาวน้อยริรักอย่างไรอย่างนั้นซึ่งมันขัดกับความเป็นจริง เพราะคนพนักงานในรีสอร์ตแห่งนี้รู้ดีว่าเธอเป็นอย่างไร และก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอากับนิสัยของพัชดา ในขณะที่กรกฏมองตามหลังเฌอปรางที่เขาเห็นไวๆ เมื่อครู่อย่างแสนเสียดาย เขาชอบเฌอปรางสาวน้อยหน้าใสที่สายตาผู้ชายดูออกว่าเธอมีเรือนร่างอวบอิ่มในส่วนที่ควรจะอวบบวกกับความสาวสดทำให้ใจหนุ่มใหญ่กระชุ่มกระชวย เฌอปรางเป็นเจ้าของรูปร่างที่ผู้ชายทุกคนต้องหลงใหล แต่เขาจำต้องเกาะหญิงสาวที่เหมือนขอนไม้ผุๆ อย่างพัชดาไปก่อนเพราะรู้ดีว่าเธอจะสามารถหาเงินให้เขาได้เท่าที่ต้องการเสมอ

ใครๆ ต่างก็รู้ว่าพัชดากับกรกฏลักลอบมีสัมพันธ์กันซึ่งคนในรีสอร์ตก็ไม่มีใครอยากพูดอะไร เพราะพัชดาเป็นคนชอบฟ้องเจ้านาย ลับหลังใครทำอะไรให้เธอไม่พอใจเธอมักจะฟ้อง ประกิต ผู้จัดการรีสอร์ตเสมอและเขาก็ต้องทำตามความต้องการของพัชดาเพราะพัชดาเคยแอบมีความสัมพันธ์กับประกิต และเอาเรื่องนี้เป็นข้อต่อรองว่าจะฟ้องนิโคลัสกับภรรยาของเขาหากประกิตไม่ทำตามความต้องการของตน ซึ่งประกิตนั้นกลัวภรรยามาก เพราะหากภรรยารู้เข้าเขาจะต้องถูกตัดออกจากกองมรดกของภรรยาที่ร่ำรวยกว่าอย่างแน่นอน ความคิดว่าไม่น่ายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลยนั้นก็รู้สึกสายไปแล้วเพราะพัชดามีหลักฐานต่างๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างกัน...

แน่นอนตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบัญชีก็ได้มาเพราะพัชดาบังคับให้ประกิตแต่งตั้งตนเอง แต่คนอย่างพัชดามักใหญ่ใฝ่สูงไม่พอใจในสิ่งที่มีเมื่อพบเป้าหมายใหม่ก็พร้อมจะตีจากไปหาคนใหม่ที่ดีกว่า และกรกฏก็เข้ามาให้เธอโผไปหา หวังตำแหน่งคุณนาย ผอ. สำนักงานเกี่ยวกับการเลือกตั้งแห่งนั้นนั่นเอง

พัชดาเห็นกรกฏราวเทวดา หากเขาอยากได้อะไรพัชดาก็พร้อมจะหาให้ จากที่คิดว่าเขาจะเลี้ยงดูเธอกับลูกสาวได้ กลับกลายเป็นว่าเธอต้องคอยหยิบยื่นเงินให้เขาใช้ด้วย เพราะกรกฏบอกว่าจะสร้างอนาคตร่วมกัน เขากำลังจะสร้างเรือนหอไว้สำหรับเธอ หลังจากที่หย่าขาดกับภรรยาแล้วเขาจะแต่งงานกับเธอทันที เธอก็จะได้เป็นคุณนายข้าราชการใหญ่ พัชดาเกลียดผู้หญิงทุกคนที่กรกฏมอง โดยเฉพาะเฌอปรางเพราะท่าทางที่กรกฏแอบมองสาวน้อยคนนั้นแทบจะกลืนกินโดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ แต่คนที่เฝ้าหวงอยู่อย่างเธอนั้นรู้ดีและแอบคิดแผนร้ายในใจเงียบๆ เพื่อกำจัดเฌอปราง ...

“พี่จะมาบอกดาว่า เรือนหอของเราใกล้จะเสร็จแล้ว แต่สระว่ายน้ำน่ะพี่อยากได้กระเบื้องปูพื้นที่สวยๆ พี่เลยจะมาปรึกษาดาจ้ะ”

“เหรอคะ ดีค่ะดาเห็นด้วย ลูกแท็ตชอบว่ายน้ำ เดี๋ยวเราไปคุยกันในห้องทำงานของดานะคะ” พัชดาแสร้งทำเสียงตื่นเต้นดีใจ และแอบคาดหวังว่าเขาจะรักเธอเพียงคนเดียวและเลิกมองผู้หญิงคนอื่นๆ

“จ้ะที่รัก” กรกฏลอบยิ้มสมใจเมื่อเขากำลังจะได้เงินอีกก้อนไปบำเรอสาวน้อยหน้าใสที่เขาแอบติดพัน และนำไปเล่นการพนันซึ่งเขาจะไปคาสิโนกับเพื่อนๆ ที่กำลังจะเดินทางไปกัมพูชามะรืนนี้ โดยที่พัชดายังคงหน้ามืดตามัวหลงคิดว่าทุกอย่างที่เขาทำนั้น เพื่อเธอ...

นังโง่เอ๊ย... คนที่ทิ้งผัวมาหาผู้ชายใหม่ ใครเขาจะเอามาเป็นเมียจริงๆ วะ เพราะแกหาเงินให้ฉันใช้ได้หรอกนะฉันถึงทนคบผู้หญิงบ้าผู้ชายหน้าฝ้าเต็มหน้าอย่างเธอ... กรกฏคิดในใจอย่างสมเพชพัชดา