ตอนที่8.

ตอนที่8.

เธอบอกเขาเบาๆ รู้สึกขัดเขินขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อรู้ตัวว่าตนตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างสาวที่มีเพียงผ้าบางแนบเนื้อขวางกั้นนั้นทำให้เธอสัมผัสกับร่างแกร่งของเขาอย่างถนัดถนี่และรู้สึกถึงอย่างที่เคลื่อนไหวเบาๆ ชิดหน้าท้องแบนราบที่ทำให้รู้สึกร้อนวูบๆ วาบๆ ราวมีอะไรหมุนวนอยู่ในท้องน้อย

แต่แทนที่จะได้เป็นอิสระจากอ้อมแขนแข็งแรงกลับกลายเป็นว่า เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น แล้วมือแกร่งของเขาก็สอดไซ้เข้ามาในพวงผมสลวยตรึงใบหน้าที่แหงนเงยของเธอไว้แล้วก้มลงมาอย่างรวดเร็ว เฌอปรางตะลึงงันและนิ่งอึ้งไปเมื่อริมฝีปากหนาอวบอิ่มของตนถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของชายหนุ่มที่เคยเห็นแต่จอภาพยนตร์และจอโทรทัศน์...

เขากำลังจูบเธออยู่... โอ... เป็นไปไม่ได้

สาวน้อยไร้เดียงสาคิดอย่างมึนงง สมองน้อยๆ เหมือนมีกลุ่มควันขาวๆ ลอยล่องอยู่เต็มไปหมด หูก็อื้ออึงไม่ได้ยินเสียงอะไร นอกจากเสียงหัวใจของตนที่เต้นตุบตับๆ ดังกึกก้องจนกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเสียงหัวใจของเธอ...

นิโคลัสครางในอกอย่างถูกใจกับความหวานละมุนจากเรียวปากสาวหวานฉ่ำ และไม่อาจจะหักห้ามใจกับเสน่ห์เย้ายวนของเธอได้ ลิ้นหนาดูดรัดพันเกี่ยวโรมรันอย่างเร่าร้อนหลอกล่อให้ลิ้นไร้เดียงสาตามติดหลงเพริดไปกับจุมพิตเร่าร้อนที่เขาเป็นคนเริ่ม ชายหนุ่มดูดริมฝีปากล่างอวบอิ่มอย่างเร้าใจ มือหนาเลื่อนไปบีบเคล้นสะโพกมนบดเบียดรั้งร่างงามให้แนบชิดมากขึ้นให้เธอได้สัมผัสกับร่างแกร่งที่ตื่นเร้าขึ้นมา เขาจูบเอาๆ เหมือนคนอดอยากไม่เคยได้สัมผัสผู้หญิงมาเป็นแรมปี

“อา...” เฌอปรางครางออกมาอย่างรัญจวนใจกับจุมพิตเร่าร้อนที่ได้พบเจอ แล้วรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อเขาผละออกไปอย่างแสนเสียดาย ริมฝีปากอวบอิ่มที่เธอเคยคิดว่ามันกว้างและหนาเกินไปไม่สวยเลยสักนิดนั้นบัดนี้บวมเจ่อแดงเรื่อจากพิษจุมพิตและมันก็หนาขึ้นกว่าเดิมและเย้ายวนมากกว่าเดิมหลายเท่านัก...

“บ้าที่สุด” นิโคลัสผละจากร่างบางทันทีเมื่อตัวตนที่แข็งแกร่งของเขาตื่นเร้า แข็งขึงอยู่ภายใต้กางเกงเนื้อดี ชายหนุ่มเสยผมอย่างพยายามระงับอารมณ์แล้วเดินห่างจากเธอไปที่มุมห้องแล้วรินน้ำสีอำพันลงในแก้วใบสวยแล้วยกขึ้นดื่มเพื่อระงับความพลุ่งพล่าน หรือมันจะยิ่งพุ่งมากกว่าเดิมก็ไม่รู้ได้ ในขณะที่เฌอปรางทรุดลงนั่งบนโซฟาตัวสวยดังเดิมหอบหายใจระรัวหลับตาพริ้มพิงพนักโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง...

ดวงตากลมโตลืมขึ้นช้าๆ กวาดตามองรอบกายอย่างหวั่นวิตก ทั้งรู้สึกอับอายเมื่อคิดว่าเธอกับเขาไม่ได้อยู่ลำพัง แต่เมื่อไม่พบบอดีการ์ดทั้งสองของเขาในห้องนี้เก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่ง อกแล้วค่อยๆ หยิบรองเท้าส้นสูงสามนิ้วที่เธอพยายามจะใส่มันขึ้นมาแล้วลุกขึ้นช้าๆ ทั้งยังเจ็บจี๊ดๆ ที่ข้อเท้าอยู่ก็ตาม เธอรู้แต่ว่าจะต้องรีบไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด...

“นั่นเธอจะไปไหน”

“เอ่อ.. คะ คือ...” นิโคลัสเสียงดังราวตวาด เฌอปรางหยุดกึก รู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเขา

“ฉันถามว่าเธอจะไปไหน” 

“ปรางเอ่อ ปรางจะเข้าไปในงานเลี้ยงแล้วค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้นิโคลัสมองแม่สาวน้อยตรงหน้าเต็มๆ ตาอีกครั้ง ความรู้สึกฉุนเฉียว โกรธและ หวงแหน... กระหน่ำอยู่ในอก ใช่เขาโกรธ หากเธอจะเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยชุดนี้เขาคงยอมไม่ได้ ผู้ชายคนอื่นจะไม่มีโอกาสได้เห็นเธอในชุดนี้แน่ๆ ให้ตายเถอะ เขาหวงแหนเธอ เขารู้สึกอย่างนั้นได้อย่างไรกัน ชายหนุ่มคิดอย่างพลุ่งพล่านหงุดหงิดใจอยู่คนเดียว ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรบึ้งตึงมองเธอตาขวางทำให้เฌอปรางรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาจับใจ...

“อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้เข้าไปในงานด้วยชุดนี้”

“แต่ปรางต้องไป...” พูดไปแล้วก็ต้องรีบหุบปากยืนนิ่งมองเขาตาโตด้วยความหวาดหวั่นเมื่อร่างสูงใหญ่นั้นเข้ามาประชิดตัวใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยริ้วแห่งโทสะ ซึ่งเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงโกรธ...

เฌอปรางรู้สึกมั่นใจเลยสักนิดเมื่อต้องเข้าไปในงานพร้อมๆ กับเจ้านายใหญ่ของทุกคน ณ ที่นี้ รองเท้าสูงสามนิ้วถูกเปลี่ยนเป็นรองเท้าส้นเตี้ยคู่สวยภายในเวลาไม่กี่นาทีแม้จะทำให้เดินได้สบายกว่าคู่ก่อนและข้อเท้าคลายความเจ็บลงเพราะเจลยาบรรเทาปวดที่เขาทาที่ข้อเท้าให้อย่างไม่รังเกียจ แต่เฌอปรางกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างที่สุดเมื่อเจอสายตาของทุกคนมองมายังเธอด้วยความสงสัยคลางแคลงใจ

เฌอปรางกระชับเสื้อสูทเนื้อดีที่เขาสั่งให้เธอใช้คลุมกายแน่นก้มหน้าอย่างไม่กล้าสู้สายตาใคร โดยเฉพาะสายตาขุ่นเคียดของพัชดาเมื่อเธอเดินมายังโต๊ะของพนักงานแผนกบัญชีเพราะพี่ลิลลี่ของเธอกำลังกวักมือเรียกอยู่ไวๆ

“เป็นไงมาไงน่ะน้องหนูปราง ถึงได้มาพร้อมกับเจ้านายใหญ่ได้ แล้วๆ ว้าย เสื้อสูทตัวนี้เป็นของเขาด้วยรึเปล่า” พี่ลิลลี่ถามเธออย่างตื่นเต้น พนักงานสาวๆ หลายคนต่างมารุมล้อมถามเธอด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน

“จริงด้วยน้องปรางว่าไงจ๊ะ ใช่รึเปล่า”

“แล้วไปพบคุณนิโคลัสเขาได้อย่างไร”

หลายคำถามต่างพรั่งพรูออกมาในขณะที่เฌอปรางได้แต่อ้ำอึ้ง หลบสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้ที่มองมาท่ามกลางความไม่พอใจของคุณพัชดา

“นี่พวกเธอกลับมานั่งที่แล้วสงบปากสงบคำสงวนท่าทีหน่อยนะยะ ไม่ใช่ระริกระรี้จะรู้แต่เรื่องผู้ชาย”

เสียงของพัชดาดังขึ้นทำให้สาวๆ ในแผนกบัญชีกลับมานั่งที่ของตนอย่างรวดเร็วแล้วหยุดคุยกัน บางคนก็แอบเบ้ปากอย่างสุดเซ็งเมื่อพัชดาเข้ามาขัดจังหวะการพูดคุยของพวกตน

ในขณะเดียวกันประธานใหญ่แห่งฟ็อกซ์ก็กล่าวเปิดงาน นิโคลัสขอบคุณพร้อมทั้งให้กำลังใจพนักงานทุกๆ ที่ทำงานด้วยความซื่อสัตย์และเสียสละเพื่อองค์กร ในปีนี้มีพนักงานดีเด่นจากทุกๆ แผนกถึงสามร้อยห้าสิบคนจากจำนวนพนักงานในรีสอร์ตทั้งหมดกว่าพันคน และหนึ่งในนั้นก็มีพี่ลิลลี่ด้วย ซึ่งเมื่อถึงคิวของเขาต้องขึ้นรับรางวัลทุกคนต่างก็ส่งเสียงแสดงความยินดีกับพี่ลิลลี่และพนักงานทุกคนด้วย...

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นพนักงานทุกคนก็ได้ปลดปล่อยความเครียดแล้วสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่สุดแสนอลังการ ซึ่งพวกเขาเคยแต่ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและจัดการความเรียบร้อยทุกอย่างให้กับผู้อื่นอยู่เสมอ แต่ในค่ำคืนนี้พวกเขาจะหยุดเป็นผู้ให้บริการ แต่จะเป็นผู้ที่สนุกกับงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อให้พวกตนซึ่งจะได้เป็นผู้รับบริการบ้าง โดยเป็นการบริการกันและกันด้วยความสนุกสนานและเป็นกันเอง อาหารแบบบุปเฟ่ต์สุดอลังการมีอาหารหลากหลายชนิดรสชาติเป็นเลิศอย่างที่เคยเสิร์ฟในงานจัดเลี้ยงต่างๆ ซึ่งทุกคนจะได้ลิ้มรสมัน เสียงดนตรีสนุกสนานเร้าใจพนักงานทุกคนต่างโชว์ลีลาเต้นเท้าไฟกันสุดเหวี่ยงมีการประชันกันเล็กๆ กลางฟอร์ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขทั้งผู้บริหารและพนักงานทุกๆ ระดับ

ในขณะที่ทุกคนต่างสนุกสนานกับงานเลี้ยงนิโคลัสกำลังเคร่งเครียดอยู่กับการติดต่อหาคู่หมั้นสาว แต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับ เขาเป็นห่วงพิมพ์อักษรมากเมื่อเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วเธอยังไม่มาถึงรีสอร์ต ซึ่งความเป็นจริงแล้วจากปั้มที่หญิงสาวแวะเติมน้ำมันนั้นอย่างช้าสุดมาถึงที่นี่ก็เพียงแค่สี่สิบนาทีเท่านั้น

“จักรว่าไงบ้าง”

“ไม่เจอนะครับ ระหว่างทางก็ไม่มีรถของคุณลูกศรอยู่เลย ไม่มีอุบัติเหตุระหว่างทางช่วงเวลาสี่สิบนาทีที่ผ่านมาด้วยครับ”

เสียงลูกน้องคนสนิทรายงานมาตามสายยิ่งทำให้ใจเขาร้อนเป็นไฟเพราะความเป็นห่วง อาจจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับพิมพ์อักษร แต่จากใครหรืออะไรล่ะ หรือว่าจะเป็นฝีมือของคู่แข่งทางธุรกิจของเขา หรือว่าจะเป็น...

“จักร ไอ้ชัยมันอยู่ไหน” เขาถามถึงลูกน้องอีกคนที่เขาให้ติดตามดูความเคลื่อนไหวของราเชนทร์คู่กันกับจักร

“อ๋อ.. คุณนิคครับผมจะบอกว่ามันลาป่วย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมันเกิดโดนรถเฉี่ยวจนรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งล้มจนขาหักครับ มันเพิ่งโทรฯ มาบอกผมเมื่อตอนเย็นนี้เอง ผมยุ่งๆ เลยลืมรายงานครับ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ...” นิโคลัสหลับตาลงพึมพำเบาๆ อย่างระงับความฉุนเฉียวใบหน้าตึงกระด้าง ไม้ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เจ้านายถึงกับนึกหวาดหวั่น

“ทำไมครับ หรือคุณนิคสงสัยไอ้ราเชนทร์”