ตอนที่2

บริษัทนิธิรา ช่วงบ่ายของวัน

ศิลากำลังจดจ่อคร่ำเครียดอยู่กับงานพอเหลือบเห็นหญิงสาวคุ้นเคยเดินเข้ามาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม ใบหน้าตึงเครียดเมื่อสักครู่ก็คลายลงในทันที

“วันนี้ไม่ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเหรอถึงมาหาพี่ได้”

“ลินจะชวนพี่ศิลาออกไปเลือกซื้อของให้คุณพ่อค่ะ พรุ่งนี้วันเกิดคุณพ่อแล้วลินยังไม่รู้จะเอาอะไรเป็นของขวัญให้คุณพ่อเลย แต่ตอนที่ลินเดินเข้ามาดูหน้าพี่ศิลาไม่ค่อยจะอารมณ์ดีเลยนะคะ สงสัยลินต้องไปคนเดียวแล้ว” หญิงสาวเอ่ยหยอก เธอเห็นอยู่ว่าตอนเข้ามาในห้องเห็นใบหน้าตึงเครียดของชายหนุ่มก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มสดใสให้เธอ

“เวลาทำงานพี่ก็จริงจังแบบนี้แหละ งั้นรอพี่อีกแป๊บได้มั้ยเดี๋ยวพี่เคลียร์งานที่อยู่บนโต๊ะให้เสร็จก่อน ไม่เกินครึ่งชั่วโมง…พี่สัญญา”

“ได้ค่ะ งั้นลินไปหาคุณลุงก่อนนะคะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานศิลาตรงไปยังห้องทำงานของวราวิตร์แทน

หลังจากที่ไพลินออกไปได้ไม่นานก็มีสายโทรเข้ามาจากแสงรวี ศิลากดรับสายผู้เป็นแม่อย่างไม่รีรอ ทันทีที่แม่ของเขาเอ่ยถึงว่านดาวก็ทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

“นะศิลา เดี๋ยวแม่จะให้คนขับรถไปส่งหนูว่านที่บริษัท ลูกช่วยพาน้องไปเดินซื้อของหน่อยสิเผื่อน้องอยากได้อะไรเพิ่ม”

“เด็กคนนั้นทำอะไรเองไม่เป็นหรือไงครับ โตขนาดนี้แล้วยังต้องให้ผมช่วยเลือกของให้อีกเหรอ แม่ก็ให้แม่บ้านสักคนไปกับเธอสิ อีกอย่างวันนี้ผมนัดกับลินไว้แล้ว ถ้าพาว่านดาวไปด้วยแม่จะให้ผมแนะนำว่านดาวในฐานะอะไรครับ”

“อ้าวเหรอ งั้นก็ไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ว่านไปคนเดียวได้ค่ะ”

ไม่ทันที่แสงรวีจะได้พูดต่อก็มีเสียงของว่านดาวแทรกขึ้นมาในสาย หญิงสาวรู้ดีว่าศิลาไม่เต็มใจที่จะไปกับเธออยู่แล้วและเธอก็ไม่ได้ต้องการให้ชายหนุ่มไปกับเธอด้วย ศิลาพอได้ยินเสียงของว่านดาวก็รีบกล่าวตัดบทเพื่อจะวางสายเช่นกัน

“เห็นมั้ยครับว่าลูกสาวคนใหม่ของแม่เก่งแค่ไหน โตขนาดนี้ถ้าไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว แค่นี้นะครับผมต้องเคลียร์งานต่อ” ศิลารีบวางสายไปก่อนโดยไม่รอให้ผู้เป็นแม่ตอบรับ แสงรวีเห็นท่าทีที่ลูกชายแสดงออกต่อว่านดาวก็รู้สึกเห็นใจเหนื่อยใจเป็นอย่างมาก

“เอาอย่างนี้มั้ยเดี๋ยวป้าจะไปเป็นเพื่อนหนูเอง วันนี้พี่ศิลาเขางานยุ่งน่ะปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย”

“ไม่เป็นไรค่ะว่านไปคนเดียวได้จริงๆ วันนี้เพื่อนคุณป้าจะมาหาด้วยอย่าต้องยกเลิกนัดเพราะว่านเลยนะคะ”

“งั้นก็ได้ป้าตามใจหนูแล้วกัน อยากได้อะไรหนูก็ซื้อเลยนะไม่ต้องเกรงใจ” แสงรวียื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับหญิงสาว

“ไม่ต้องหรอกค่ะว่านมีของว่านอยู่” หญิงสาวรีบปฏิเสธ

“อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย เมื่อหนูเข้ามาอยู่ในบ้านนิธิราหนูก็คือคนของนิธิรา ลุงกับป้าก็รับปากพ่อหนูไว้แล้วว่าจะดูแลหนูเป็นอย่างดี หนูก็อย่าให้เสียความตั้งใจของพ่อหนูสิ เอาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่นะ วัยอย่างหนูควรได้แต่งตัวดีๆ ใช้ชีวิตดีๆ ถึงจะถูก”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ว่านดาวจำยอมรับน้ำใจนี้ไว้ เธอยกมือไหว้ขอบคุณแสงรวีอย่างรู้ความ เพื่อความสบายใจของผู้ใหญ่ได้แต่ยอมตามน้ำไปก่อน

ช่วงเย็นของวัน ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ระหว่างที่ศิลารอไพลินเลือกซื้อของอยู่นั้นก็เหลือบไปเห็นว่านดาวที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ร้านฝั่งตรงข้ามเช่นกัน ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะมาคนเดียวตามที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้จริงๆ สายตาจ้องอยู่ที่ว่านดาวอย่างไม่ลดละก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อไพลินสะกิดมาที่แขน

“มองอะไรอยู่คะ”

“ไม่มีอะไร” ศิลาละสายตาหันมายิ้มตอบ พอหันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็นว่านดาวแล้ว หลังจากที่ทั้งคู่เลือกซื้อของเสร็จก็พากันไปทานมื้อเย็น ต่อด้วยดูหนัง และใช้เวลาอยู่ด้วยกันอีกสักพักก่อนจะพากันกลับ

ศิลากลับมาถึงบ้านหลังจากที่ส่งไพลินกลับบ้านของเธอเรียบร้อย พอมาถึงก็เห็นผู้เป็นแม่กำลังออกจากบ้านด้วยท่าทีร้อนใจก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นี่ค่ำแล้วนะครับแม่จะไปไหนอีก”

“ศิลานะศิลา แม่โทรหาทำไมไม่รับเลย” แสงรวีตำหนิไปที่ลูกชาย

“ผมไปดูหนังก็เลยปิดเสียงไว้ แล้วตกลงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ”

“ก็หนูว่านนะสิถูกมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวเอาตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล แม่ก็เลยจะรีบไปโรงพยาบาลนี่แหละ”

“งั้นผมไปเองแม่รออยู่ที่บ้านดีกว่า”

“ก็ดีเหมือนกัน แล้วอย่าไปดุใส่น้องอีกล่ะ”

“รู้แล้วครับ” ชายหนุ่มรีบรับคำ เมื่อได้ข้อมูลว่าว่านดาวอยู่โรงพยาบาลไหนก็รีบขับรถตรงไปหาหญิงสาวทันที ชายหนุ่มรู้สึกผิดในใจเล็กน้อยเพราะถ้าวันนี้เขาไม่ปฏิเสธคำขอของผู้เป็นแม่บางทีว่านดาวอาจจะไม่ต้องเจออุบัติเหตุนี้ก็ได้

ศิลาใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล พอมาถึงก็เห็นว่านดาวนั่งรอเงียบๆ อยู่คนเดียว ภาพหญิงสาวที่เขาเห็นตอนนี้ช่างดูโดดเดี่ยวนัก ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาในใจชายหนุ่มอีกครั้ง ที่ข้อศอกและข้อเท้าของเธอถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล ดูท่าว่าหญิงสาวเองจะเจ็บอยู่ไม่น้อย

“เป็นอะไรมากมั้ย”

ว่านดาวแหงนหน้าขึ้นมองตามเสียงที่ได้ยิน น้ำเสียงที่เคยดุดันแข็งกระด้างของศิลานั้นวันนี้กลับเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลดูอบอุ่น ไหนจะสายตาเป็นประกายมองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยนนั้นอีก แทบจะเป็นคนละคนที่เธอได้เจอในตอนเมื่อวานเลย

“ข้อศอกถลอกและก็ขาเพลงนิดหน่อยค่ะ”

“ไหนว่าออกไปซื้อของ..แล้วของล่ะอยู่ไหน"

“ของในห้างมีแต่แพงๆ จะซื้อก็เสียดายเงิน ไว้ค่อยไปหาซื้อตามตลาดนัดดีกว่า” หญิงสาวตอบอย่างตรงไปตรงมา

"แล้วนี่ลุกไหวมั้ย”

“ไหวค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับพร้อมกับกัดฟันค่อยๆ ดีดตัวลุกขึ้น แต่ด้วยข้อเท้าแพลงจึงไม่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ ศิลาเมื่อเห็นหญิงสาวจะล้มก็รีบเข้ามาประคองไว้ในทันที

“เดินไม่ได้แล้วยังจะปากดีอีก” ทันทีที่พูดจบก็อุ้มตัวหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขน

“ไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ ตรงนั้นมีรถเข็นอยู่เดี๋ยวฉันนั่งรถเข็นเอาก็ได้”

“อย่าเรื่องมากได้มั้ย” ศิลาตำหนิไปที่ว่านดาวอีกครั้งรีบอุ้มหญิงสาวไปยังรถ ในใจก็นึกสงสัยว่าเหตุใดตัวหญิงสาวถึงได้เบาถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงเนื้อหนังที่ผอมแห้งของว่านดาวได้อย่างชัดเจน ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานนักก็กลับมาถึงบ้านนิธิรา

แสงรวีรออยู่ที่บ้านด้วยความกังวล พอเห็นศิลาอุ้มว่านดาวเข้ามาในบ้านก็รีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ถึงขั้นต้องอุ้มเช่นนี้ก็แปลว่าอาการบาดเจ็บคงหนักอยู่ไม่น้อย

“เจ็บหนักขนาดนี้เลยเหรอหนูว่าน”

“แค่ข้อเท้าแพลงค่ะไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“งั้นศิลาอุ้มน้องไปส่งที่ห้องน้องหน่อยสิ หรือจะให้แม่เป็นคนอุ้ม” แสงรวีเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นลูกชายขมวดคิ้วตั้งคำถาม

“ได้ครับ ก็อุ้มมาตั้งแต่โรงพยาบาลแล้วนี่” ชายหนุ่มเอ่ยประชด ยังไงก็ขัดคำสั่งผู้เป็นแม่ไม่ได้อยู่แล้ว

พอมาถึงห้องศิลาก็ค่อยๆ วางว่านดาวลงบนเตียงนอนด้วยความระมัดระวัง ว่านดาวนึกคิดในใจถ้าศิลาแสดงความอ่อนโยนกับเธอเหมือนเช่นตอนนี้คงจะเป็นเรื่องที่ดีมาก ไม่ใช่เอาแต่ตั้งแง่ว่าเธอมาอยู่ที่บ้านนิธิราก็เพื่อแค่หวังผลประโยชน์อย่างเดียว

“ขอบคุณค่ะ”

“ก็ยังดีที่รู้จักขอบคุณเป็นด้วย เธอก็พักผ่อนได้แล้ว”

“คุณศิลา? ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน แต่ฉันไม่ได้จะมาที่นี่เพื่อหวังอะไรจากครอบครัวคุณจริงๆ นะคะ ฉันอยากขอร้องคุณ ขอให้ฉันได้ตั้งหลักอยู่ที่บ้านคุณรอให้ทุกอย่างลงตัวก่อน ฉันสัญญาค่ะว่าจะออกจากบ้านคุณในทันที ฉันยอมรับว่านอกจากบ้านนิธิราแล้วก็ไม่มีที่อื่นให้ฉันได้พึ่งพิงจริงๆ ฉันให้แหวนประจำตระกูลคืนคุณตอนนี้เลยก็ได้ แต่ขอให้ฉันอยู่ที่บ้านหลังนี้ต่ออีกสักหน่อยได้มั้ยคะ”

แววตาใสซื่อแสดงความจริงใจของว่านดาวทำให้ศิลาโอนอ่อนลง ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะพูดแบบนั้นแต่สำหรับชายหนุ่มแล้วก็ยังรู้สึกไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี แต่เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ต่อจากนี้ก็ได้แต่จับตาดูหญิงสาวต่อไป ถ้าเธอทำให้เขาเห็นว่าการมาของเธอไม่ประสงค์ดีแม้แต่ครั้งเดียว เขาเองก็พร้อมจะไล่เธอออกจากบ้านนิธิราเช่นกัน

“เรื่องแหวนเธอเก็บไว้ก่อนเถอะ ฉันไม่อยากให้พ่อแม่ฉันต้องมาว่าฉันที่เอาแต่รังแกเธอ แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับเรื่องการหมั้นอยู่ดี เธอไม่ต้องคาดหวัง…เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจค่ะ ฉันเองก็ยังไม่อยากมีคู่หมั้นที่แก่เหมือนกัน” หญิงสาวหน้ามุ่ยพึมพำตอกกลับ

“เธอว่าอะไรนะ ใครแก่?”

“คุณหูแว่วแล้ว คุณให้ฉันพักผ่อนไม่ใช่เหรอก็ออกไปสิคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่คิดว่าคำพึมพำของเธอนั้นจะทำให้ชายหนุ่มหูดีได้ยินด้วย

ศิลาลงจากบันไดก็เห็นแสงรวีรออยู่ ชายหนุ่มรู้ดีว่าผู้เป็นแม่ยังคงมีเรื่องที่อยากจะคุยต่อ และก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของว่านดาวเช่นเคย

“เดือนหน้ามหาลัยก็เปิดเทอมแล้ว ศิลาช่วยจัดการเรื่องเรียนให้น้องหน่อยนะ แม่ได้ยินมาว่าน้องต้องออกจากมหาลัยเพราะพ่อป่วย ในเมื่อเรารับปากจะดูแลแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด แม่ยกให้ศิลาเป็นผู้ปกครองหนูว่านแล้วกัน เรียนที่เดียวกันกับหนูไพลินนี่แหละ ศิลาปกติไปรับหนูไพลินอยู่แล้วก็จะได้รับหนูว่านกลับบ้านด้วยเลย เดิมทีพรุ่งนี้งานวันเกิดคุณอำนาจพ่อกับแม่ตั้งใจจะพาหนูว่านไปงานบอกให้ทุกคนรู้ว่าหนูว่านเป็นเด็กที่ครอบครัวเรารับอุปการะแต่ก็มาเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน”

“ทำไมแม่ต้องให้ผมรับผิดชอบเด็กคนนั้นด้วยครับ”

“งั้นศิลาก็เลือกเอาว่าจะเป็นผู้ปกครองหรือเป็นคู่หมั้น เอาสักอย่างแม่จะได้บอกคนอื่นถูก”

“โอเคครับผมยอมแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องเรียนเดี๋ยวผมจัดการให้ ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยครับงั้นผมขอตัวก่อนแล้วกัน" ศิลาพยักหน้ารับด้วยความจำยอม ดูเหมือนว่าตอนนี้ชายหนุ่มจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงเลยแม้แต่น้อย

1 เดือนต่อมา ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

ไพลินนั่งสนทนาอยู่กับกลุ่มเพื่อนด้วยความเพลิดเพลินพอเห็นรถของศิลาขับเข้ามาจอดก็รีบลุกไปหาชายหนุ่มอย่างไม่รีรอ พอเห็นว่าว่านดาวลงจากรถมาพร้อมกับชายหนุ่มใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็คลายลงทันที เธอเองก็พอรู้เรื่องของว่านดาวมาบ้าง แต่พอเห็นว่าต่อไปข้างกายศิลาไม่ได้มีแค่เธออีกแล้วก็รู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“มาแล้วเหรอคะ” ไพลินฝืนยิ้มทักทายศิลาด้วยความสดใส หญิงสาวเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มไว้พร้อมกับหันไปยิ้มทักทายว่านดาวด้วยเช่นกัน

“ได้เจอตัวจริงกันสักทีนะ ลิน…นี่ว่านดาว เป็นลูกสาวอาบรรจงที่พี่เคยเล่าให้ฟัง ว่านดาวนี่ไพลิน เป็นลูกสาวของอาอำนาจน่ะ” ศิลาแนะนำคนทั้งคู่ให้รู้จักกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะว่านดาว พี่ศิลาบอกเราอายุเท่ากัน ต่อไปก็มาเป็นเพื่อนกันนะ ว่านดาวคงไม่ถือว่าฉันเป็นรุ่นพี่เพราะเรียนก่อนใช่มั้ย” ไพลินกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณไพลินเหมือนกันค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะพึ่งมาเรียนที่นี่อยากเดินสำรวจมหาลัยหน่อย”

หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะขอตัวเดินออกจากคนทั้งคู่ไป ว่านดาวเห็นท่าทีสนิทสนมของศิลากับไพลินก็พอเดาสถานะคนทั้งคู่ได้ ที่ชายหนุ่มปฏิเสธเรื่องหมั้นหมายกับเธอคงไม่ใช่แค่เพราะไม่ชอบเธออย่างเดียว แต่คงเป็นเพราะมีหญิงสาวในใจแล้วด้วยเหมือนกัน