ตอนที่3

ไพลินจับจ้องไปยังศิลาที่เอาแต่มองตามว่านดาวอย่างไม่ลดละ หญิงสาวบีบมือแน่นเห็นชายหนุ่มให้ความสนใจผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองก็รู้สึกร้อนรุ่มด้วยความอิจฉา

“มองขนาดนี้กลัวว่านดาวจะหายไปเหรอคะ”

“พูดอะไรแบบนั้น พี่ก็แค่ดูแลว่านดาวในฐานะผู้ปกครอง ขืนพี่ไม่สนใจได้โดนพ่อกับแม่ดุให้แน่”

“พ่อแม่พี่ดูเอ็นดูว่านดาวจังเลยนะคะ ปกติคุณลุงกับคุณป้าก็ให้ทุนเด็กยากจนอยู่แล้วแต่ไม่เคยเห็นถึงขั้นรับมาเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านด้วยเลย หรือว่านดาวพิเศษมากกว่านั้น”

“ก็อย่างที่พี่เคยบอก พ่อของว่านดาวเคยช่วยชีวิตพ่อพี่ไว้ ตอนนี้พ่อของว่านดาวไม่อยู่แล้วพ่อพี่ก็เลยอยากจะตอบแทนให้ที่พึ่งพิงว่านดาวเท่านั้น ลินไปหาเพื่อนเถอะพี่ต้องไปทำงานต่อแล้ว”

“งั้นเย็นนี้พี่ศิลามารับลินได้มั้ย”

“ได้สิ พี่เองก็ต้องรับว่านดาวกลับด้วยเหมือนกัน งั้นไว้เจอกันนะ”

หญิงสาวโบกมือลามองชายหนุ่มด้วยความแคลงใจ ยังไม่ถึงครึ่งวันชื่อของว่านดาวจากปากศิลานั้นนับแทบไม่ถ้วน แล้วแบบนี้จะให้เธอไว้ใจได้ยังไง ไพลินไม่ได้รู้เรื่องหมั้นหมายในวัยเด็กของศิลาและว่านดาว ตอนนี้เธอแค่เข้าใจว่าว่านดาวเป็นเด็กที่บ้านนิธิราอุปการะไว้เพื่อตอบแทนบุญคุณก็เท่านั้น

ช่วงเย็นของวัน

“น้อง…เดี๋ยวก่อนสิ” หนุ่มนักศึกษาคนหนึ่งตะโกนเรียกว่านดาวที่กำลังเดินอยู่

"นี่ใช่ของน้องมั้ย พี่เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะในห้องสมุดตรงที่น้องนั่งน่ะ” ชายหนุ่มดังกล่าวยื่นกล่องปากกาออกมา ว่านดาวเห็นว่าเป็นของตัวเองก็รีบยื่นมือออกไปรับคืน

“ใช่ค่ะของฉันเอง ขอบคุณนะคะ”

“พี่ชื่ออารันนะเรียนสถาปัตย์ปี4 น้องชื่อว่านดาวใช่มั้ยพอดีพี่ได้ยินเพื่อนน้องเรียกตอนอยู่ห้องสมุดน่ะ เรียนสถาปัตย์เหมือนกันถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้นะ”

“อ่อ…ค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างงุนงง

“อืม งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ” ชายหนุ่มเผยยิ้มพยักหน้ารับพร้อมกับโบกมือลา ท่าทางของชายหนุ่มดูกระตือรือร้นนัก

การสนทนาระหว่างว่านดาวกับอารันนั้นถูกพบเห็นโดยศิลาจากที่ไกลๆ ดูเหมือนว่าที่ชายหนุ่มกังวลกับการเข้าสังคมของหญิงสาวนั้นจะสูญเปล่าแล้ว เพราะเท่าที่เห็นว่านดาวดูจะเข้ากับคนอื่นได้ง่าย ไม่ทันไรก็มีชายหนุ่มเข้ามาตีสนิทเธอแล้ว

“พี่ศิลามองอะไรอยู่เหรอคะ” ไพลินที่พึ่งมาถึงเห็นชายหนุ่มเอาแต่จ้องบางอย่างอยู่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มองหาเรานี่แหละ กลับกันเลยมั้ย”

“เดี๋ยวสิคะว่านดาวยังไม่มาเลย”

“ไม่ต้องรอหรอกว่านดาวน่าจะมีคนไปส่งแล้วล่ะ” ชายหนุ่มเผยยิ้มก่อนจะเดินนำไปขึ้นรถโดยมีไพลินเดินตามหลังไปติดๆ ว่านดาวมาถึงก็เห็นศิลาขับรถออกไปแล้ว หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจมองรถที่ขับออกไปด้วยความผิดหวัง

“ไม่อยากให้กลับด้วยก็น่าจะบอกตรงๆ ไม่เห็นต้องหักหน้ากันขนาดนี้เลย” หญิงสาวพึมพำตามหลัง ดูท่าศิลาจะไม่ชอบเธอเอามากจริงๆ

บ้านนิธิรา ช่วงค่ำของวัน

“กลับมาแล้วเหรอเจ้าลูกชายตัวดี ทำไมใจร้ายกับหนูว่านแบบนี้ แม่ว่าครั้งนี้ศิลาทำเกินไปนะ” แสงรวีดุให้ลูกชายทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สีหน้าของเธอแสดงความไม่พอใจต่อศิลาอยู่มาก

“เดี๋ยวสิครับผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ จะว่าให้ผมอย่างน้อยก็บอกเหตุผลผมหน่อยสิ”

“ไหนวันนี้บอกจะรับหนูว่านกลับมาด้วย แล้วทำไมแม่ถึงเห็นน้องกลับมาคนเดียวล่ะ”

“อ้าว! แล้วเพื่อนเธอไม่มาส่งเหรอครับ”

“เพื่อนที่ไหนกันไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ลำพังแค่น้องมาอยู่กับเราก็คิดมากพอแล้วศิลายังจะทำให้น้องลำบากใจมากขึ้นไปอีกทำไม ไม่ชอบอะไรน้องนักหนาแม่ก็ไม่เห็นว่าน้องจะทำอะไรให้ลูกไม่พอใจเลย หนำซ้ำยังอยู่แบบเจียมเนื้อเจียมตัวอีกต่างหาก”

“โอเคครับเอาเป็นว่าผมผิดเอง ตอนนี้ว่านดาวอยู่ไหนล่ะผมจะได้ไปขอโทษ”

“อยู่ในห้อง ถ้ารู้สึกผิดจริงๆ ก็ไปขอโทษน้อง แต่ถ้าไม่เต็มใจก็อย่าไป”

“ก็เต็มใจนี่แหละครับ งั้นผมขึ้นไปหาว่านดาวก่อนแล้วกัน” ศิลาตอบรับผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของว่านดาว ชายหนุ่มยืนอยู่สักครู่ก่อนจะเคาะประตูห้อง

“ใครคะ?”

“ฉันเอง ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย”

ว่านดาวที่กำลังนั่งทบทวนบทเรียนอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ พอรู้ว่าเป็นศิลาก็ลังเลใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะตอบตกลงให้ชายหนุ่มเข้ามาในห้องได้

“วันนี้เพื่อนเธอไม่ได้มาส่งเธอเหรอ”

“คุณศิลาหมายถึงเพื่อนคนไหนคะ”

“ก็เพื่อนผู้ชายที่เธอคุยยิ้มหวานด้วยเมื่อตอนเย็นไง”

“อ๋อ…คุณก็เลยคิดว่าฉันจะให้ผู้ชายที่พึ่งรู้จักกันมาส่งที่บ้านเหรอคะ”

“ไม่รู้สิ ก็ดูเธอคุยสนิทสนมกันดีนี่ มียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กันด้วย"

“คุณคงแยกไม่ออกสินะว่าอันไหนยิ้มเพราะสนิทกับยิ้มตามมารยาท”

"เอาเป็นว่าฉันขอโทษแล้วกัน แต่เธอมีเบอร์ฉันนี่ก็โทรให้ฉันกลับไปรับเธอก็ได้”

“คุณไม่ได้เต็มใจให้ฉันกลับด้วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แล้วทำไมฉันต้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากคุณด้วยล่ะ”

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง เดี๋ยวสิคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” ศิลาเดินไปคว้าแขนว่านดาวไว้เมื่อเห็นเธอกำลังจะเดินออกจากห้องนอนไป

“ปล่อยนะคุณศิลา”

“อะไรคือฉันไม่เต็มใจ เธอพูดให้มันเคลียร์หน่อยสิ”

“ก็มันจริงนี่ คุณเองก็ไม่ได้อยากรับส่งฉันไปมหาลัยอยู่แล้ว คุณแค่ฝืนใจทำเพราะแม่คุณสั่ง”

ศิลาก็ค่อยๆ เดินประชิดตัวเข้าใกล้ว่านดาวมากขึ้นจนหญิงสาวต้องเดินถอยหลังออกห่าง สุดท้ายก็ถูกชายหนุ่มต้อนจนมุมจนเธอต้องนั่งกลับไปที่เก้าอี้ตามเดิม มือทั้งสองข้างของศิลายันไว้ที่วางแขนเก้าอี้ ดวงตาคมเข้มจ้องไปที่ดวงตากลมโตของว่านดาวอย่างเคลือบแคลง

“เธอจำไว้นะว่านดาว ไม่มีใครบังคับฉันให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำได้ต่อให้เป็นพ่อเป็นแม่ฉันก็ตาม การที่ฉันรับส่งเธอไปกลับมหาลัย หรือรับผิดชอบเรื่องของเธอมันเป็นหน้าที่ที่ฉันต้องทำในฐานะผู้ปกครอง นั่นก็เท่ากับฉันทำด้วยความเต็มใจ อย่าเอาความผิดพลาดของฉันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวมาตัดสินฉัน”

หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะสบตาดุดันของศิลาด้วยซ้ำ แม้ภายนอกจะทำเป็นแข็งกระด้างแต่ภายในใจกลับหวาดกลัวในท่าทีเกรี้ยวกราดของศิลาเป็นอย่างมาก เวลาที่ชายหนุ่มเพ่งเล็งมาที่เธอนั้นมันทำให้เธอหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

“มองฉัน แล้วบอกมาว่าเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย”

ว่านดาวจำยอมต้องหันหน้าเข้าสบตาศิลาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขืนเธอไม่ทำตามมีหวังชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่ หญิงสาวค่อยๆ หันหน้ากลับมา เธอสบตาไปที่ดวงตาคมเข้มของศิลาอย่างหวาดกลัว ก่อนจะเม้มปากตอบรับชายหนุ่มด้วยความจำยอม

“เข้าใจแล้วค่ะ” ว่านดาวผลักอกศิลาออกห่างจนสุดแรงก่อนจะวิ่งออกจากห้องลงบันไดไป ความเกรี้ยวกราดและสายตาเฉียบคมดุดันของศิลานั้นเหมือนจะฆ่าเธอได้เลย การเผชิญหน้ากับชายหนุ่มครั้งนี้ทำหญิงสาวขนลุกไปหมด อยู่ต่อหน้าเขาครั้งหน้าคงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้เสียแล้ว ดูท่าเขาจะไม่ชอบเธอเอามากจริงๆ

1 เดือนต่อมา

ไพลินตามหาว่านดาวในช่วงพักเที่ยงของวัน พอเห็นว่านดาวกำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยก็เดินเข้าไปทักทาย เธอแค่อยากรู้จักหญิงสาวให้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

“ฉันนั่งด้วยได้มั้ย”

“อ่อ…นั่งสิคะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นคุณกินข้าวที่โรงอาหาร”

“ก็ครั้งแรกจริงๆ นั่นแหละ ปกติจะออกไปกินข้างนอกกับเพื่อนๆ น่ะ ครั้งหน้าว่านดาวก็ไปกินข้าวข้างนอกกับฉันบ้างสิ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันว่ากับข้าวที่โรงอาหารก็อร่อยดี”

“งั้นฉันคงต้องกินข้าวที่โรงอาหารบ้างแล้วล่ะ เย็นนี้พี่ศิลาจะมารับฉันไปดูหนัง…ว่านดาวไปด้วยกันนะ”

“อยากให้ฉันไปด้วยจริงๆ เหรอคะ?”

“จริงสิ ทำไมเหรอ”

“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันขอบายดีกว่าไม่ค่อยชอบดูหนังเท่าไหร่ ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย คุณกับคุณศิลาดูสนิทสนมกันมาก พวกคุณ…เป็นแฟนกันเหรอคะ” ว่านดาวถามออกไปตามตรง เธอเองจะได้วางตัวถูกว่าต้องทำตัวยังไงต่อ

“ก็ยังไม่ใช่หรอก พี่ศิลาชอบบอกว่าฉันยังเด็กอยู่ไว้ฉันเรียนจบค่อยว่ากันอีกที แต่คนอื่นก็มักบอกว่าเราเป็นแฟนกัน เวลามีคนพูดแบบนี้พี่ศิลาก็ไม่เคยปฏิเสธด้วย”

“งั้นก็แปลว่าอนาคตพวกคุณก็คงคบกันแน่นอน” ว่านดาวพยักหน้าเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้ว

“ก็หวังให้เป็นแบบนั้นนะ” หญิงสาวยิ้มรับอย่างตรงไปตรงมา เธอออกตัวเรื่องความสัมพันธ์กับศิลาชัดเจนขนาดนี้ก็หวังว่าว่านดาวจะเจียมความรู้สึกของตัวเอง อย่าได้คิดเกินเลยกับศิลาก็พอ

ช่วงเย็นของวัน

ว่านดาวเดินใจลอยครุ่นคิดถึงแต่เรื่องศิลากับไพลิน หญิงสาวไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือผิดหวังที่ชายหนุ่มมีคนในใจแล้ว แต่แค่รู้สึกว่าการปรากฏตัวของเธอเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง ถ้าไพลินรู้เรื่องการหมั้นหมายของเธอกับศิลาขึ้นมาไม่รู้ว่าหญิงสาวจะเคืองขุ่นต่อเธอมากแค่ไหน เธอไม่อยากต้องมีเรื่องลำบากใจเพิ่มเพราะที่เป็นอยู่ก็อึดอัดใจมากอยู่แล้ว ระหว่างที่เดินเหม่อคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นมือใหญ่ของศิลาก็คว้าตัวหญิงสาวเข้ามาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับเสียงตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์

“เดินไม่ดูทางบ้างหรือไงไม่เห็นเหรอจักรยานจะชนอยู่แล้ว”

ว่านดาวตกใจกับน้ำเสียงที่ดุดันของศิลานัก เธอพยายามผลักตัวชายหนุ่มให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล มิหนำซ้ำยังโอบตัวเธอไว้แน่นกว่าเดิมเสียอีก ความหวาดกลัวที่มีต่อชายหนุ่มก่อนหน้านี้ก็เพิ่มมากขึ้นไปกว่าเดิม สายตาที่จ้องมาที่เธอราวจะกินเลือดกินเนื้อเธอยังไงอย่างงั้น

“ปล่อยนะ!”

“ทำท่าอะไรของเธอเนี่ย รังเกียจฉันเหรอ” ศิลาเค้นเสียงถามหญิงสาวด้วยความข้องใจ เหตุใดท่าทีของว่านดาวในตอนนี้ถึงดูหวาดระแวงนัก แต่ไม่ทันได้คำตอบไพลินก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อนจนชายหนุ่มต้องยอมคลายมือที่โอบกอดว่านดาวออก

ไพลินก่อนหน้านี้ยืนแอบมองคนทั้งคู่อยู่ในอ้อมแขนกันด้วยความขุ่นเคือง เธอไม่รีรอที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง ไม่อยากให้ศิลาต้องใกล้ชิดสนิทสนมกับว่านดาวเกินกว่าที่เป็นอยู่