บทที่ 13

“โลกมันกลมจังเลยก้องว่าไปไหม”

“กลมจนน่าเจ็บใจ” เขาพูดหยันๆ ตัวเอง

“เจ็บใจอะไรเหรอ หรือว่ารังเกียจที่ปริมจะมาเป็นพี่สะใภ้” เธออดค่อน ขอดไม่ได้

“เปล่า ก้องแค่เจ็บใจตัวเองก็เท่านั้น”

“เจ็บทำไม เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าคิดมากเลย”

“ก้องดีใจนะ ที่ปริมไม่ได้เจ็บอย่างที่ก้องกังวล” ชายหนุ่มพูดจากใจจริง

“ปริมดีใจด้วยนะที่เห็นก้องมีความสุข”

“ปริมรู้ได้ยังไงว่าก้องมีความสุข”

“ก็ได้อยู่กับคนที่ก้องรัก ก้องก็ต้องมีความสุขไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็คงดีสิปริม” เขาพูดน้ำเสียงเหมือนประชดตัวเอง

“ก้องกำลังจะพูดอะไร”

“ก้องคงไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรแล้วในตอนนี้ นอกจากคำว่าขอโทษ”   เสียงเขาแหบลงเมื่อพูดประโยคนั้น

“ทั้งๆ ที่ก้องน่าจะพูดคำนี้กับปริมตั้งนานแล้วอย่างนั้นเหรอ” ปริมาพูดในสิ่งที่ค้างคาใจออกมาเหมือนกัน

“ก้องมันขี้ขลาดเกินไปเกินกว่าที่จะทนเห็นปริมเสียใจได้” เขาไม่อาจจะพูดอะไรได้มากกว่านี้ รัชภูมิรู้ดีว่าสถานะของตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างไร

“แล้วสิ่งที่ก้องทำล่ะ มันไม่มากเกินกว่าคำว่าเสียใจเหรอ” เธอพูดกับเขาอย่างเจ็บปวด เขาจะรู้บ้างไหมว่าการถูกหลอกให้รอคอยและการถูกคนรักทรยศหักหลังมันเจ็บปวดแค่ไหน

“ก้องขอโทษปริม ก้องขอโทษ ก้องเสียใจ” รัชภูมิได้แต่พร่ำขอโทษเขารู้ดีว่าปริมาต้องเจ็บปวดแค่ไหน

“มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะก้อง”

“ก้องรู้”

ปริมาอดเหยียดปากอย่างแสลงใจไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทีรู้สึกผิดของรัชภูมิ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงแสยะยิ้มอย่างสะใจและอดเย้ยหยันเขาไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกอะไรแล้วจริงๆ

อติมายืนแอบฟังการสนทนาของทั้งสองคนอยู่เงียบๆ ในที่สุดเธอก็ได้เห็นแล้วว่าเจ้าของหัวใจตัวจริงของรัชภูมิคือใคร เขารักผู้หญิงคนนี้มาตลอดถึงแม้เขาเลือกที่จะแต่งงานกับเธอแต่อติมาก็รู้ว่าเขายังมีใครคนหนึ่งอยู่ในหัวใจเขาตลอดเวลา เธอเป็นฝ่ายผิดเองสินะที่เข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างความรักของคนทั้งสอง ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่ารัชภูมิมีคนรักอยู่แล้วแต่เธอก็รักเขาเกินกว่าจะปล่อยเขาไปได้

“อุ๊ย!” ปริมาที่กำลังจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ใต้ซุ้มกระดังงาเกิดข้อเท้าพลิก โชคยังดีที่รัชภูมิประคองไว้ทันไม่เช่นนั้นหญิงสาวคงจะล้มไปกองอยู่ที่พื้นเป็นแน่

ภาพที่อติมาเห็นจึงเหมือนกับสามีของตัวเองกำลังประคองกอดอดีตคนรักไว้ในอ้อมแขน พิษรักแรงหึงแล่นพล่านขึ้นในกระแสโลหิตของเธอทันที

“ทำอะไรกันน่ะ!”

อติมาเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสองและแว้ดเสียงใส่ทันที มือบางเอื้อมไปกระชากแขนของรัชภูมิที่กำลังประคองปริมาอยู่ออกเต็มแรงอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสายตาตวัดไปยังปริมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อและประกาศอย่างชัดเจนว่าเกลียดชังเธอ

“หนิง!” รัชภูมิขึ้นเสียงสูงกับภรรยาอย่างไม่พอใจกริยาที่ผู้เป็นภรรยาแสดงออกอย่างไม่คิดจะไว้หน้าเขา

“เธออย่านึกนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นคนรักเก่าของก้อง” อติมายังไม่หยุดอาละวาด จิกด่าปริมาทันที

“รู้แล้วยังไงคะ” ปริมาตอบโต้กลับด้วยความใจเย็น

“เธอต้องการอะไรกันแน่ เป็นแฟนพี่กันต์แล้วมาให้ท่าก้องทำไม”

“อ้อ ดิฉันก็เพิ่งรู้ว่านี่คือการให้ท่า”

“นี่!” ยิ่งพูดอติมาก็ยิ่งโกรธเพราะเธอเกลียดท่าทางราวกับนางพญาของ ปริมาซะเหลือเกิน

“ระงับสติอารมณ์ของคุณลงสักนิดเถอะค่ะ” หญิงสาวพูดเหมือนสั่งสอน ก่อนจะหันไปบอกรัชภูมิ “ก้อง ช่วยพาคุณหนิงเข้าไปในบ้านเถอะ ปริมไม่อยากมีเรื่อง”

“ไม่ต้องทำมาเป็นวางท่าราวกับตัวเองเป็นผู้ดีหรอก เธอนึกเหรอว่าฉันไม่รู้กำพืดของเธอ จำไว้นะถ้าเธอคิดจะแย่งก้องล่ะก็ ได้เห็นดีกันแน่” อติมายังไม่ยอมหยุดอาละวาด

“ดิฉันก็รู้กำพืดของดิฉันดีค่ะ คงไม่ต้องให้ใครมาขุดคุ้ย ว่าแต่คุณสิคะ การศึกษาก็สูง ชาติตระกูลก็ดี แต่ทำไมถึงได้เต้นเร่าๆ เป็นเจ้าเข้าแบบนี้คะ”

อติมาแทบกรี๊ดกับคำพูดที่เย็นเยียบเป็นน้ำแข็งของปริมา

“แก!” อติมาชี้หน้าปริมามือไม้สั่น ชีพจรเต้นรัวอย่างโกรธจัด

“อย่ากรี๊ดนะคะ เพราะถ้าคุณกรี๊ดคุณจะกลายเป็นนางร้ายในสายตาของคนทั้งบ้านไปทันที” ปริมาเตือนสติ

ความเยือกเย็นของเธอสามารถสยบอติมาได้ประดุจดังสุภาษิตที่ว่าน้ำร้อนปลาเป็นน้ำเย็นปลาตาย ถ้าจะเปรียบไปตอนนี้ปริมาคือน้ำเย็นส่วนอติมาคือน้ำร้อน เพราะฉะนั้นคนที่ร้อนรุ่มก็คืออติมานั่นเอง

“ขอโทษนะปริม” รัชภูมิกล่าวคำขอโทษก่อนจะรีบดึงมือคนของเขาให้เข้าบ้านไปก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายมากไปกว่านั้น

ปริมามองตามแล้วส่ายหัว พร้อมกับระบายลมหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปนั่งบนม้าหินอ่อนใต้ต้นกระดังงาอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก และหลังจากนั้นอีกไม่ถึงสิบนาทีรัชภาคย์ก็เดินออกมาจากบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“รอนานมั้ยครับทูนหัว”

“ไม่นานค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยิ้มให้อย่างสดใสกลบเกลื่อนร่องรอยของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่อย่างแนบเนียน

“ไฟเขียวผ่านตลอด” รัชภาคย์นึกย้อนไปถึงตอนที่ถูกพ่อแม่ซักว่าปริมาเป็นใครมาจากไหน หลังจากที่เขาบอกว่าเธอเป็นเพียงลูกชาวบ้านธรรมดาแต่จบการศึกษาถึงระดับปริญญาโทบวกกับกิริยามารยาทที่ดูเรียบร้อยก็ทำให้คุณรัชดายิ้มออกบ้าง ส่วนคุณรมย์นั้นไม่ค่อยได้ออกความเห็นอะไรเพราะไว้ใจในตัวลูกชายคนโตมาตลอด