บทที่ 14

คืนนั้น...

รัชภูมินอนไม่หลับหลังจากที่ได้เจอปริมาอีกครั้ง เขาลุกขึ้นจากเตียงและหันมามองอติมาที่หลับไปแล้วอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องอย่างพยายามให้เกิดเสียงเบาที่สุดเพื่อออกไปเดินเล่นหน้าบ้าน

ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามดึก ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง…

...เสียงเพลงที่แว่วดังมาจากหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนในตอนเที่ยงดึงดูดให้นักเรียนชายหญิงห้องต่างๆ ที่กำลังอยู่ในช่วงพัก มุ่งกรูกันไปมุงเพื่อให้ได้จับจองพื้นที่บริเวณด้านหน้าเวที บนเวทีตอนนี้วงดนตรีประจำโรงเรียนกำลังเล่นคอนเสิร์ตอย่างสนุกสนาน

ฐิติพรนักเรียนสาวชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกกำลังจูงมือปริมาเพื่อนรักแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อไปให้ถึงขอบเวทีเช่นเดียวกับนักเรียนคนอื่นๆ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันและเป็นเด็กเรียนทั้งคู่ ทั้งปริมาและฐิติพรต่างเป็นคนเรียนเก่งอันดับต้นๆ ของห้อง ถึงแม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนสนิทกันแต่ก็มีบุคลิกและนิสัยที่ต่างกันคนละขั้ว

ปริมานั้นเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย ไม่ค่อยพูด แต่ทว่ากลับมีความอ่อนหวาน น่ารัก สดใสและมีเสน่ห์ต่อผู้ที่ได้สนทนาด้วย ในขณะที่ฐิติพรเป็นคนมั่นใจใจตัวเอง ตรงไปตรงมา โผงผางแต่จริงใจ และรักเพื่อนโดยเฉพาะปริมามาก ความแตกต่างอย่างสุดขั้วของทั้งสองคนกลับเป็นส่วนเติมเต็มซึ่งกันและกันทำให้ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนรักและสนิทกันมาก

“จะรีบไปไหนยัยแก้ม” ปริมาอดบ่นไม่ได้เมื่อรู้สึกว่าข้อมือของตัวเองกำลังถูกเพื่อนสาวฉุดลากอย่างแรง

“ก็รีบไปดูดนตรีไงยะ” เด็กสาวหันมาตอบ “เธออย่ามาแกล้งทำไก๋หน่อยเลย เธอไม่รู้หรือไงว่าวันนี้นายจีพระเอกของเธอเขาเล่นดนตรีด้วย”

ปริมาหน้าแดงที่โดนเพื่อนล้อออกมาตรงๆ จีหรือจีรวัฒน์หนุ่มนักดนตรีประจำวงของโรงเรียนซึ่งเป็นนักเรียนอีกห้องหนึ่งที่นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ยังเล่นดนตรีและกีฬาเก่ง การเรียนก็อยู่ในอันดับต้นๆ ของโรงเรียน ปริมาแอบปลื้มเขาตั้งแต่มาเข้าเรียนมอสี่ที่นี่ใหม่ๆ และผู้ที่ได้ล่วงรู้ความในใจของเธอเป็นคนแรกก็คือฐิติพรนั่นเอง ทั้งนี้เป็นเพราะความช่างสังเกตของฐิติพรเองที่เห็นว่าปริมาแอบมองหนุ่มคนนี้อยู่บ่อยๆ ในยามที่เขาเดินผ่านหน้าห้องของเธอ

ในที่สุดฐิติพรก็ลากปริมามาจนถึงเวทีการแสดงจนได้ แต่เนื่องจากเพื่อนนักเรียนมากมายที่มาถึงหน้าเวทีก่อน จึงทำให้ทั้งสองคนได้แต่ชะเง้อมองอยู่บริเวณด้านนอกเท่านั้น

เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงผ่านเครื่องขยายเสียงดังกระหึ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“กรี๊ด…กรี๊ดดดด”

ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ที่ต่างพากันคลั่งไคล้หนุ่มนักดนตรีวงนี้ทั้งวงเพราะแต่ละคนมีบุคลิกและหน้าตาดีที่จัดได้ว่าเป็นอันดับต้นๆ ของโรงเรียน

…ก่อนท้องฟ้าจะสดใส            ก่อนความอบอุ่นของไอแดด

ก่อนดอกไม้จะผลิบาน            ก่อนความฝันอันแสนหวาน

ในใจไม่เคยมีผู้ใด        จนความรักเธอเข้ามา

ทำให้ดวงตาฉันเห็นความสดใส     ข้างกายไม่เคยมีผู้ใด

จนความรักเธอเมตตา            เป็นพลังให้ฉันสู้ต่อไป

บนโลกที่โหดร้ายเหลือเกิน

ก่อนดวงดาวจะเต็มฟ้า            ก่อนชีวิตจะรู้คุณค่า

ก่อนสิ้นศรัทธาจากหัวใจ ก่อนที่คนอย่างฉันจะหมดไฟ

ในใจไม่เคยมีผู้ใด                จนความรักเธอเข้ามา

ทำให้ดวงตาฉันเห็นความสดใส     ข้างกายไม่เคยมีผู้ใด

จนความรักเธอเมตตา            เป็นพลังให้ฉันสู้ต่อไป

บนโลกที่โหดร้าย เหลือเกิน

ทั้งวิญญาณและหัวใจ             ให้เธอครอบครอง

ทั้งชีวิตให้สัญญา                จะอยู่ จะสู้เพื่อเธอ

ในใจไม่เคยมีผู้ใด                จนความรักเธอเข้ามา

ทำให้ดวงตาฉันเห็นความสดใส     ข้างกายไม่เคยมีผู้ใด

จนความรักเธอเมตตา            เป็นพลังให้ฉันสู้ต่อไป

บนโลกที่โหดร้าย เหลือเกิน…

                                        เพลง ก่อน ศิลปิน โมเดิร์นด็อก    

เพลงนี้คือเพลงของนักร้องดังคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเพลงโปรดของปริมา ถึงแม้จะเก่าไปบ้างแต่ฟังกี่ครั้งก็ยังเพราะและมีความหมายที่ดีเสมอ เด็กสาวพยายามชะเง้อมองคนที่กำลังร้องเพลงอยู่บนเวที เพราะเสียงร้องเปลี่ยนไปจากคนเดิมที่เคยร้องเป็นประจำ แล้วปริมาก็ยิ้มแก้มแทบปริเพราะคนที่ร้องเพลงนี้ไม่ใช่นักร้องนำเหมือนเช่นทุกเพลง แต่กลับเป็นจีรวัฒน์ มือกีตาร์ประจำวงคนที่เธอแอบปลื้มเป็นคนร้อง

จุดสีแดงแต้มขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของปริมาอย่างอัตโนมัติ ความรู้สึกปลาบปลื้มล้นทะลักขึ้นมาในหัวใจดวงน้อยทันที เพราะเพลงที่เธอชอบถูกร้องโดยคนที่เธอแอบชอบ มันจะมีอะไรน่าปลื้มไปมากกว่านี้

ปริมาไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินเสียงเขาเพราะปกติจีรวัฒน์จะทำหน้าที่เป็นมือกีตาร์ประจำวงเท่านั้น แต่วันนี้เหมือนโชคเข้าข้างเมื่อเขาเป็นคนร้องเพลงโปรดของเธอ

“ตัวเล็กแค่นี้มองเห็นเหรอ”

เสียงของใครคนหนึ่งที่พูดแว่วๆ อยู่ข้างหลังทำเอาอาการปลื้มปีติของ  ปริมาต้องหยุดชะงักลงทันที เด็กสาวหันไปมองเห็นต้นเสียง เห็นรัชภูมิเพื่อนชายที่อยู่ห้องเดียวกันกำลังกอดอกมองดูเธออย่างไม่วางตา

“นายสูงตายล่ะ”

ปริมาตอบโต้ทันที ปกติเธอก็ไม่ค่อยจะมีปากเสียงกับใครแต่กับรัชภูมิเป็นกรณียกเว้น เพราะทั้งคู่มักมีเรื่องถกเถียงกัน เรียกได้ว่าทุกครั้งที่คุยกันก็ว่าได้ แต่แทนที่จะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญ เด็กสาวกลับรู้สึกว่าสนุกไม่น้อยที่ได้ต่อปากต่อคำกับเขาผู้นี้