บทที่ 12

รัชภาคย์กลายเป็นแขกประจำของครอบครัวปริมาไปเสียแล้วหลังจากที่ขอคบกับลูกสาวบ้านนี้ได้สำเร็จ ชายหนุ่มเข้ากับพ่อทองและแม่พิมได้เป็นอย่างดี และผู้ใหญ่ทั้งสองก็ไม่ขัดข้องที่รัชภาคย์จะคบหาดูใจกับปริมา ทางของเขาจึงเรียกได้ว่าสะดวกโยธิน รัชภาคย์สามารถเข้านอกออก ในบ้านของเธอได้อย่างไม่มีอุปสรรค

ทุกๆ เย็นเขาจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านของเธอ และปริมาจะเดินออกมาส่งเขาที่หน้าบ้านทุกครั้งเมื่อชายหนุ่มจะกลับ รัชภาคย์ชอบช่วงเวลานี้มากที่สุดเพราะเขามักจะถือโอกาสดึงร่างบางเข้าไปกอดและประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของเธอก่อนจะขึ้นรถเสมอ

เย็นวันหนึ่งรัชภาคย์บอกกับปริมาว่าจะพาเธอไปทานข้าวเย็นที่บ้านเพื่อพบพ่อแม่ของเขา ปริมาตกใจเล็กน้อยเพราะอดหวาดหวั่นไม่ได้ว่าผู้ใหญ่ฝั่งรัชภาคย์จะคิดอย่างไรกับลูกสาวชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอ

หญิงสาวเลือกแต่งตัวด้วยชุดเดรสลายดอกไม้พิมพ์บนผ้าชีฟองหวานพลิ้ว เสื้อเป็นคอวีกุนขอบสีน้ำตาลตัดกับชุด แขนตุ๊กตา ช่วงชายกระโปรงชุดต่อเป็นระบายสองชั้นทำให้สวยหวานและเรียบร้อยเหมาะกับการไปพบผู้ใหญ่

รัชภาคย์มองสาวคนรักอย่างพึงพอใจ เมื่อมารับปริมาที่บ้าน

“น่ารักมากครับที่รัก” เขาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

“พ่อกับแม่ของพี่กันต์จะว่าอย่างไรบ้างก็ไม่รู้นะคะ” ปริมาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พ่อกับแม่ของพี่คงใจดีมากๆ”

“แต่พ่อกับแม่พี่กันต์คงอยากได้สะใภ้ที่เพียบพร้อมกว่าปริม”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ พี่รักใครพ่อกับแม่พี่ก็ต้องรักด้วย” ชายหนุ่มเอื้อมมือหนามาบีบมือบางอย่างให้กำลังใจ

รถของรัชภาคย์แล่นมาจอดยังหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งใหญ่โตแทบจะเป็นคฤหาสน์ บ้านหลังนี้หญิงสาวจำได้ดีเพราะตอนที่เรียนอยู่รัชภูมิเคยพามาดูแต่  หญิงสาวปฏิเสธที่จะเข้าบ้านของเขาเพราะรู้ถึงความไม่เหมาะสม

ชายหนุ่มเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้

“เชิญครับ ไม่ต้องกลัวนะ” เขาก้มลงมากระซิบอย่างให้กำลังใจอีกครั้งก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน ปริมาเดินตามเข้าไปกับเขาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เมื่อไปถึงที่โต๊ะอาหารมีคนนั่งรออยู่แล้วสี่คน ทุกคนต่างหันมามองที่เธอเป็นตาเดียวกันอย่างสนใจทำให้หญิงสาวอดเกร็งไม่ได้

“ปริมครับนี่พ่อกับแม่ของผม” รัชภาคย์เอ่ยแนะนำรู้จัก ปริมายกมือไหว้บุพการีของคนรักอย่างหวาดหวั่น เพราะหญิงสาวไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะรู้สึกอย่างไรกับเธอ แต่สายตาที่มองอย่างเอ็นดูของผู้ใหญ่ทั้งสองก็ทำให้ปริมาหายใจสะดวกมากขึ้น

“คุณพ่อคุณแม่ครับนี่ปริมาแฟนผมครับ” ชายหนุ่มแนะนำหญิงสาวให้กับพ่อแม่ของเขาได้บ้าง คุณรัชดาผู้เป็นมารดาของรัชภาคย์กวาดตามองปริมาอย่างเพ่งพินิจอยู่ชั่วขณะหากแต่กิริยาและการวางตัวที่ดูเรียบร้อยก็ทำให้นางพอเบาใจลงได้บ้างเพราะถึงอย่างไรหัวอกผู้เป็นแม่ก็อดห่วงไม่ได้ว่าลูกชายจะได้ผู้หญิงที่ไม่ดีมาเป็นคู่ครอง

“ก้อง หนิง นี่ปริมแฟนพี่” เขาหันไปแนะนำกับอีกสองคน

‘ก้อง’ ชื่อนั้นทำให้ปริมาได้สติ ...ใช่สินะ... หญิงสาวบอกตัวเองเพราะมัวแต่ตื่นเต้นจนลืมไปว่าเธอจะได้พบเขาที่นี่

รัชภูมิมองปริมาอย่างตกตะลึง เขาแทบช๊อคที่เห็นได้เห็นหญิงสาวที่นี่ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอผู้หญิงน่ารักคนนี้ มันเป็นเวลามากกว่าห้าปีหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในวันนั้นเขาก็ไม่เคยได้เจอเธอเลย จนกระทั่งวันนี้ที่ได้เจอกันอีกครั้งแต่เธอมาปรากฏตัวในฐานะว่าที่พี่สะใภ้

“สวัสดีค่ะ” ปริมาตั้งสติได้ก่อนรีบยิ้มทักทายทั้งคู่อย่างเป็นธรรมชาติ  อติมายิ้มให้ตามมารยาทในขณะที่รัชภูมิยังคงนิ่งอยู่

“เป็นอะไรไปนายก้อง” รัชภาคย์ทักน้องชายและยกมือขึ้นวางบนไหล่หนาเบาๆ

“เปล่าครับ” เขารีบบอกเพื่อแก้เก้อทันที

“นึกว่าตะลึงในความน่ารักของว่าที่พี่สะใภ้” รัชภาคย์พูดอย่างภูมิใจ ในขณะที่รัชภูมิหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย เพราะพี่ชายของเขาพูดถูกทุกอย่าง ปริมาตอนนี้ทั้งสวย น่ารัก และน่าทะนุถนอม มีแต่เขาที่บ้า กล้าทิ้งเพชรแท้อย่างเธอได้ลงคอ ชายหนุ่มได้แต่นึกตัดพ้อตัวเองอยู่ในใจ

ปริมามองรัชภูมิและอติมาอย่างนิ่งเฉยเยือกเย็น หากเป็นเมื่อสองเดือนก่อนเธอคงจะตัวสั่นและคงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวถ้าได้เห็นภาพของคนที่เธอรักอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่เธอแบบนี้ แต่ในวันนี้หญิงสาวกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนอย่างที่คิดไว้ อาจเป็นเพราะว่าในตอนนี้หัวใจของเธอได้รับการเยียวยาแล้วจากความรักอันบริสุทธิ์ของรัชภาคย์ เธอหันไปมองชายหนุ่มคนรักแล้วยิ้มอย่างมีความสุข ปริมานึกขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสเธอได้เจอคนดีๆ อย่างเขา ถึงแม้ความตั้งใจแรกของเธอไม่ได้เป็นแบบนี้ก็ตาม

อาหารเย็นมื้อนั้นผ่านไปด้วยดี คนที่ยิ้มแก้มปริมากที่สุดเห็นจะเป็น   รัชภาคย์เพราะครอบครัวของเขาต้อนรับปริมาด้วยไมตรีจิตอันดี

หญิงสาวเดินออกมารอรัชภาคย์อยู่ที่หน้าบ้านหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ในขณะที่ชายหนุ่มอยู่คุยกับพ่อแม่ของเขาต่อสักพัก

“ปริม...” เสียงเรียกของใครคนหนึ่งที่ดังเธออยู่เบื้องหลังทำให้ร่างอรชร ค่อยๆ หันกลับไปมอง

“ก้อง”

“ตอนแรกที่พี่กันต์บอกว่าจะพาแฟนมาบ้าน ไม่คิดว่าจริงๆ ว่าจะเป็นปริม” เขาชวนคุยในขณะยืนกันตามลำพังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี