บทที่ 1

บรรยากาศใน Espit ผับหรูชื่อดังของเมืองไทยในวันนี้บรรยากาศช่างเต็มไปด้วยความสุข สนุกสนาน เมื่อทุกคนในโต๊ะกำลังร่วมดื่มฉลองให้คู่รักคู่ใหม่ที่ทุกคนร่วมกันลุ้นให้ลงเอยกันมานานหลายปีอย่างนิชาเพื่อนรักของเธอกับภูวรินทร์แต่ท่ามกลางความสุขนั้นเธอกับพบว่าใครบางคนที่ร่วมแสดงความยินดีกับทั้งคู่กลับมีแววตาที่ปวดร้าวเจือปนอยู่ตลอดเวลา ผู้ชายที่เธอแอบเฝ้ามองเขามาเป็นเวลานานหลายปี ผู้ชายที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอเงียบ ๆ ตั้งแต่วันแรกที่เธอได้มองเสี้ยวหน้าเขาครั้งแรก ตั้งแต่วันนั้นหัวใจที่ไม่เคยรักใครก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

“แก~ มาเต้นกันชะนีน้อย” จูลี่เพื่อนสาวประเภทสองที่ออกไปยืนเต้นเดินกลับมาลากแขนเธอให้ออกไปสนุกด้วยกัน

“แกไปเต้นเถอะฉันขอนั่งตรงนี้ดีกว่า” พระพายปฏิเสธเพื่อนเพราะไม่อยากออกไปเต้นเท่าไหร่นัก อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้คอยมองดูเขามากกว่า อีกอย่างเวลาเขามาร่วมดื่มกับกลุ่มเพื่อนของเธอเธอไม่ค่อยกล้าแสดงออกนัก ทั้งที่จริงเธอเป็นคนร่าเริงสนุกสนานแต่เพราะอายเขาแม้ว่าเขาจะไม่เคยมองมาที่เธอเลยก็ตาม

“แหม จะนั่งมองเขาอีกนานไหมชะนี รุกเลยสิโอกาสนี้แหละตอนแบดกายของฉันกำลังช้ำทรวง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกแอบชอบเขา เอาเลยสิแก” จูลี่เอ่ยแซวเพื่อนเพราะสังเกตอาการเพื่อนมานานจนค่อนข้างแน่ใจว่าพระพายแอบชอบอดัม

“จะบ้าเหรอแก พูดอะไรก็ไม่รู้เพ้อเจ้อ” พระพายรีบปฏิเสธด้วยท่าทางร้อนรนเพราะกลัวเพื่อน ๆ จะรู้ว่าเธอแอบชอบเขา

“ไม่เพ้อย่ะชะนีฉันสังเกตอาการแกมานานแล้ว อ๊ะ! อย่าปฏิเสธไม่งั้นจูลี่คนสวยจะไปเรียกนังแน๊ตตี้กับคุณนิชามาช่วยกะเทาะความจริง บอกมาจะสารภาพกับฉันคนเดียวหรือจะให้ยัยสองคนนั้นมารู้ด้วย”

“ไม่เกี่ยวกับเขาซะหน่อยฉันแค่มึน ๆ ไม่อยากเต้นแค่นั้นเอง” พระพายยังคงปากแข็งไม่ยอมรับความจริงกับเพื่อน แม้ในใจจะใจเต้นแรงที่มีคนล่วงรู้ความลับของเธอแต่ก็ต้องพยายามฝืนทำตัวให้เป็นปกติ

“เฮ้อ! พระพายฉันเป็นเพื่อนแกมานานฉันรู้ดีว่าเพื่อนฉันชอบใคร ถึงฉันไม่พูดยัยสองคนนั้นก็รู้ เอาจริง ๆ ฉันว่าพวกฉันสามคนสังเกตอาการแกออกมานานแล้วด้วย ซ้ำแต่ที่ไม่มีใครพูดเพราะไม่อยากให้แกไปสุงสิงกับอดัมมากกว่า แกก็รู้อดัมอ่ะฟันแล้วทิ้งผู้หญิงมากี่คนแล้ว” จูลี่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้พระพายจะยังปากแข็งแต่เธอก็รู้ดีว่าเพื่อนเธอแอบรักอดัม

“ฉันรู้แก ฉันก็ไม่ได้ไปยุ่งกับเขานี่นา ไม่ต้องห่วงน่าวางใจได้เลย” พระพายยิ้มให้เพื่อน

“เปล่าไม่ได้กลัวแกจะไปยุ่งกับเขาหรอก แค่จะบอกว่าถ้าชอบเขาก็รุกซะ แต่ให้เตรียมใจในความสัมพันธ์แค่นั้นแหละ คนอย่างอดัมน่ะได้สักครั้งจะเป็นเกียรติในชีวิตเลยนะแก ฮ่า ๆ ๆ”

“เฮ้อ! แกนี่นะ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยฉันรู้ดีแก ขอบใจแกมากนะ” พระพายบอกเพื่อนอย่างไม่คิดที่จะปิดบังความรู้สึกอีกต่อไปเพราะต่อให้เธอปฏิเสธยังไงเพื่อนก็รู้ใจเธออยู่ดี

“อื้อ แล้วยังไงยะ ตกลงจะออกไปเต้นกับฉันไหม ผู้หล่อมากนะวันนี้” จูลี่ตัดบทก่อนจะชวนเพื่อนรักให้ออกไปสนุกกัน

“ไม่อ่ะแกไปเถอะ” พระพายยิ้มแล้วมองตามเพื่อนที่กำลังสนุกสนานกัน หันมาที่โต๊ะมุมซ้ายของเธอเป็นภูวรินทร์กับนิชาที่กำลังสวีทหวาน ด้านขวาฝั่งตรงข้ามเป็นดนัยที่กำลังคลอเคลียสาว ๆ ถัดมาคือธีระกับอดัมที่กำลังพูดคุยกัน แต่สายตาของเขากลับคอยเหลือบมามองนิชากับภูวรินทร์เป็นระยะ แล้วก็ตามด้วยการยกแก้วขึ้นดื่มเหล้าเพียว ๆ แก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั่งเพลงสุดท้ายจบลงทุกคนจึงกลับมารวมตัวกันที่โต๊ะเพราะถึงเวลาที่ผับจะปิด สภาพตอนนี้คือจูลี่กำลังประคองแน็ตตี้ให้ลุกขึ้นนั่งเพราะแน็ตตี้เมาสลบไปแล้ว ภูวรินทร์กับนิชากำลังจะกลับ ธีระกับดนัยก็กำลังรอเวลาที่จะพาสาว ๆ ขึ้นไปยังห้องพักด้านบนผับที่พวกเขามีไว้สำหรับพาสาว ๆ ไปขึ้นสวรรค์ ส่วนอดัมแม้จะไม่หมดสติเหมือนแน็ตตี้แต่ก็แทบจะประคองตัวไม่ไหว

“แก ฉันกลับก่อนนะ แกกลับกันได้ไหมเนี่ย” นิชาหันมาถามเพื่อน ๆ ที่มีสภาพเมามายด้วยความเป็นห่วง

“สบายมากแก ฉันไม่เมาเดี๋ยวกระเทยดูละชะนีพวกนี้เอง แกรีบไปนั่งโยกต่อเถอะ เมื่อกี้น่าจะยังโยกไม่สุด ฮ่า ๆ ๆ โยกเบา ๆ ล่ะเดี๋ยวปวดบั้นท้าย~” จูลี่บอกนิชาทำให้นิชาหน้าแดงด้วยความอับอายเพราะไม่คิดว่าจะมีใครสังเกตเห็น

“อีบ้า!” นิชาว่าเพื่อนได้เท่านั้นก็รีบเดินออกไปด้วยความอาย ทิ้งให้จูลี่กับพระพายที่ไม่ได้เมายืนหัวเราะนิชาด้วยความสนุกสนานก่อนจะมองภูวรินทร์ด้วยสายตาล้อเลียนแต่คนร่างสูงก็หาได้สะทกสะท้านไม่

“พี่ภูน่ะทีหลังให้จูลี่เต้นบนตักบ้างสิคะ จูลี่แรงดีนะ” จูลี่บอกภูวรินทร์พลางถลาร่างไปซบอกเขา

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ล่ะครับ ตักนี้พี่ให้เมียพี่นั่งเต้นได้คนเดียว” ภูวรินทร์ขำเบา ๆ แล้วบอกเธอด้วยความสนิท

“ใจร้าย”

“ว่าแต่กลับกันได้ใช่ไหมครับ ให้พี่ไปส่งไหม” ภูวิรนทร์ถามจูลี่กับพระพายด้วยความเป็นห่วงเพราะตอนนี้แน็ตตี้เมาจนฟุบหมดสติไปแล้ว ส่วนอดัมแม้จะไม่หมดสติเหมือนแน็ตตี้แต่ก็แทบจะประคองตัวไม่ไหว

“สบายมากค่ะ เห็นจูลี่บอบบางแบบนี้แต่ที่จริงจูลี่เป็นสาวแกร่งนะคะ” จูลี่บอกเขาอย่างคนอารมณ์ดี

“โอเคครับถ้างั้นพี่ขอตัวก่อนนะกลับกันดี ๆ ล่ะ” ภูวรินทร์เอ่ยลา ทั้งสองสาวจึงไหว้ลาเขาก่อนภูวรินทร์จะเดินแยกไป

“ป่ะชะนี เดี๋ยวฉันไปส่งแกกับอดัมก่อน” จูลี่หันมาพยักหน้าชวนพระพายด้วยท่าทางที่ออกจะมึนเล็กน้อย แต่สำหรับจูลี่แล้วแม้เธอจะใจเป็นหญิงแต่เมื่อเวลามาเที่ยวเธอจะทำหน้าที่คอยปกป้องเพื่อนไม่ต่างจากผู้ชายเสมอ เธอไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเมาเพราะเธอเป็นห่วงเพื่อนสาวของเธอทั้งสามคน ต่อให้ดึกแค่ไหนง่วงแค่ไหนหรือมีผู้ชายรออยู่แต่จูลี่จะทำหน้าที่ไปส่งเพื่อนที่มีสภาพเมามายก่อนทุกครั้งไป

“ฉันว่าฉันไปส่งอดัมก็ได้นะแก ฉันขับรถได้ฉันจิบไปนิดเดียว ยังไงฉันกับเขาก็ทางเดียวกัน แกจะได้ไม่เหนื่อยด้วยมันคนละทางเลย” พระพายบอกจูลี่ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก เพราะหากจูลี่ไปส่งเธอกับอดัมก่อนจูลี่จะต้องย้อนกลับมาทางเดิมเพื่อกลับบ้านซึ่งมันไกลกันมาก

“เอางั้นเหรอแก แล้วแกจะประคองอดัมไหวเหรอวะ” จูลี่ถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก หากพระพายต้องแบกร่างสูงใหญ่ของอดัมที่เมาจนประคองตัวเองแทบไม่ไหว พระพายเองถึงแม้จะรูปร่างสูงเพรียวแต่เมื่อเทียบกับอดัมแล้วเธอตัวเล็กอย่างกับลูกแมว

“แกก็ช่วยฉันประคองเขาไปที่รถก่อนไง พอถึงคอนโดเขาเดี๋ยวฉันให้รปภ. มาช่วย” พระพายบอกจูลี่ทำให้จูลี่พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะช่วยกันประคองแน็ตตี้ และตัดสินใจให้การ์ดของร้านช่วยประคองอดัมมาส่งที่รถของพระพาย

“ไหวแน่นะแก ถ้าไม่ไหวบอกฉันได้นะฉันไปส่งแกได้” ก่อนจะแยกกันจูลี่ก็ไม่วายที่จะหันมาถามพระพายด้วยความเป็นห่วง

“สบายมากแก แกไปเหอะเดี๋ยวเจอกัน” พระพายยิ้มให้เพื่อนก่อนจะแยกย้ายกัน หญิงสาวขึ้นมานั่งบนรถจัดการสตาร์ทรถแล้วหันมามองเสี้ยวหน้าหล่อคมเข้มของคนที่เมาหลับไป

พระพายจ้องมองไปตามใบหน้าของเขา คนที่ทำให้เธอใจเต้นแรงเสมอมาตลอดระยะเวลาหลายปี คนที่ทำให้คนสนุกสนานร่าเริงกลายเป็นคนที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง เจอเขาทีไรเธอต้องเอาแต่นั่งเงียบตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้อยู่กับเขาสองต่อสอง พระพายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลา

“อย่าเศร้านานนะคะ กลับมาเป็นคุณคนเดิมเถอะนะ” พระพายลูบแก้มสากที่มีไรเคราอ่อน ๆ ด้วยความรัก แล้วกระซิบบอกเขาเบา ๆ อยากให้เขารับรู้ยิ่งนักว่าเวลาเธอเห็นเขามองนิชาด้วยแววตาเศร้ามันยังมีอีกคนที่เศร้าและเจ็บมากกว่าเขาอยู่ตรงนี้