บทที่ 7

“ผมไม่ได้ขอคบคุณเพราะหวังเคลมคุณนะ แต่ที่จริงผมก็หวังมาตลอดนั่นแหละ...” / เพี้ยะ!

“โอ้ย! อย่าเพิ่งทุบสิคุณ ฟังก่อน แต่มันไม่ใช่เหตุผลนี้แน่ที่ผมอยากคบกับคุณ ไม่รู้สิผมพยายามจะมีอะไรกับผู้หญิงมากมายตอนที่อยู่อิตาลีแต่หน้าคุณลอยมากวนจนผมหมดอารมณ์กับคนอื่นทุกครั้ง ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา อยากจะเห็นหน้าคุณ อยากแกล้งให้คุณด่าผม อยากเห็นคุณยิ้มคุณทำหน้าโมโหอารมณ์เสียหัวเราะต่อหน้าผม ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของผมมันคืออะไร มันเรียกว่าชอบหรืออะไรกันแน่เพราะผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครแม้แต่กับนิชา ผมอยากมั่นใจในความรู้สึกนี้... คุณช่วยผมทีได้ไหม”

อดัมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกคำออกมาจากความรู้สึกของเขาจริง ๆ ที่เอาแต่คิดถึงเธอตลอดเวลาจนอยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอเผื่อมันจะทำให้ความรู้สึกนี้หายไปสักที

“...” พระพายนิ่งงันฟังคำพูดของเขาด้วยความรู้สึกที่แบ่งออกเป็นสองฝั่ง

“ว่าไงพระพาย คุณเองก็คิดไม่ต่างจากผมไม่ใช่เหรอ ถ้าเอาแต่เงียบผมจะสรุปเองว่าคุณตกลงแล้วนะ” อดัมเชยคางเธอขึ้นมา มองดูใบหน้านวลแดงระเรื่อตรงหน้าที่ในเวลานี้ช่างน่ารักเหลือเกิน

พระพายเองก็เอาแต่นิ่งเงียบก่อนจะพยายามหลบตาเขาเพราะไม่กล้าที่จะตอบเขาว่าอย่างไร จะตอบตกลงไปตรง ๆ ก็อาย จะปฏิเสธก็ไม่อยากทำเพราะใจที่เอนเอียงไปรักเขามานาน หากมีโอกาสเธอก็อยากจะใกล้ชิดกับเขาแม้จะรู้ว่ามันเสี่ยงที่จะเจ็บแค่ไหนก็ตาม

อดัมยิ้มออกมาเบา ๆ ด้วยความพอใจที่เห็นหญิงสาวตรงหน้าเงียบงันเป็นการตอบรับกราย ๆ ร่างสูงจึงค่อย ๆ โน้มตัวลงไปจูบลงที่หน้าผากมน

“ตกลงว่าเราคบกันแล้วนะ” อดัมบอกร่างบางเสียงนุ่มแต่พระพายกลับเอาแต่หลบสายตาอยู่อย่างนั้น

“เอ้ นี่ผมมีแฟนเป็นคนใบ้รึเปล่า” อดัมเย้าแหย่เธออย่างอารมณ์ดีพระพายจึงตีแขนเขาเบา ๆ

“ไม่ใช่แฟนซะหน่อย” พระพายพูดออกมาเบา ๆ

“คนคบกันไม่ใช่แฟนจะเรียกอะไรล่ะคุณ หรือว่า...จะข้ามขั้นเลย~” อดัมกระซิบข้างหูเธอแล้วกดจูบลงที่หลังใบหูของเธอทำเอาพระพายสะท้านจนขนลุกไปทั้งตัว

“อื้อ! คุณทำไมชอบทำรุ่มร่ามกับฉันนะ” พระพายถอยหลังผละให้พ้นจากคนหื่นในทันที

“ฮ่า ๆ ๆ โอเคผมขอโทษครับ แต่คุณก็เตรียมทำตัวให้ชินเถอะนะเพราะผมจะแทะโลมคุณอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าคุณจะยอมให้ผมกิน”

“ไหนบอกว่าไม่ได้ขอคบเพราะหวังทำเรื่องแบบนั้นกับฉันไงคะ ฉันเชื่อใจอะไรคุณได้บ้างรึเปล่า” พระพายจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง คนหื่นเอาแต่แทะโลมคอยหาโอกาสจะกินเธออยู่เรื่อย

“โธ่ที่รัก ผู้ชายที่ไหนก็อยากกินแฟนตัวเองทั้งนั้นแหละ...” / เพี้ยะ!

“โอ้ย! เจ็บนะคุณ” อดัมร้องเสียงดังเพราะพระพายฟาดมือลงมาที่แขนเขาอีกแล้ว มีหวังต่อไปนี้เขาคงตัวช้ำทุกวันแน่ ผู้หญิงอะไรเอะอะฟาด เอะอะฟาด แถมมือยังโคตรหนัก

“กลับไปได้แล้วค่ะ” พระพายไม่รู้จะทำตัวอย่างไรหรือคุยอะไรกับเขาในตอนนี้ดี เพราะกำลังทำตัวไม่ถูกเธอจึงเลือกที่จะบอกให้เขากลับไป

“ไล่จังเลยพระพาย ไม่เอาผมไม่กลับ จะอยู่นี่ล่ะ ยังชา ๆ อยู่เลยเนี่ย ไม่เชื่อจับดูสิ ผมว่ามันไม่ตอบสนองมือคุณชัวร์” อดัมหาเรื่องจะอยู่ต่อเพราะยังอยากอยู่ใกล้เธอ อยากแกล้งให้เธองอลเขาเรื่อย ๆ

ไม่รู้ว่าความรู้สึกเขาเปลี่ยนไปเมื่อไหร่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะหน้าด้านอยู่ต่อเพราะอยากจะเคลมเธอ แต่ดูตอนนี้สิเขาแค่อยากจะอยู่ใกล้ ๆ เธอเท่านั้น ส่วนเรื่องหาเศษหาเลยกับร่างบางก็ขอแค่เป็นกำไรก็แล้วกัน สงสัยเขาคงต้องเลิกหลอกตัวเองแล้วยอมรับความจริงแล้วสินะว่ากำลังรู้สึกพิเศษกับเธอ และผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลกับใจเขาแค่ไหน

“อดัม” พระพายมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่องอีกครั้งอดัมจึงยอมเธอแต่โดยดี

“โอเค ๆ ถ้างั้นเอากางเกงมาให้ผมก่อนสิ หรือว่าคุณจะให้ผมเดินแกว่งออกไปเหรอครับ” พระพายได้ยินดังนั้นจึงรีบหยิบกางเกงที่ม้วนรวมกับกางเกงชั้นในให้เขาแล้วรีบเดินออกมานอกห้องนอนทันทีเพราะกลัวเขาจะหน้าด้านลุกขึ้นมาใส่กางเกงโชว์เธออีก

“ไปกินข้าวกัน” อดัมแต่งตัวและจัดการกับร่างกายเรียบร้อยเดินออกมานั่งข้างเธอที่โซฟาแล้วเอ่ยชวนหญิงสาว

“หิวเหรอคะ”

“นิดหน่อยครับ ใกล้จะเย็นแล้วด้วยผมอยากพาคุณไปหาอะไรกินข้างนอก” อดัมยิ้มตอบเธอด้วยความอารมณ์ดี

“ไม่เอาค่ะ ไปกับคุณได้เป็นข่าวพอดี” พระพายส่ายหน้าตอบ

“ทำไม คุณกับผมคบกันแล้วถ้าเป็นข่าวแล้วมันจะยังไง” อดัมถามเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ นี่เธอกลัวที่จะมีใครรู้ว่ากำลังคบกับเขาอย่างนั้นเหรอ ทำไมวะพระพายใคร ๆ ก็อยากจะเป็นข่าวกับเขาทั้งนั้น

“ก็...ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา เกิดคุณแค่มาหลอกฉัน มันจะได้... / สรุปคุณไม่เชื่อใจผม แล้วก็กลัวคนอื่นรู้เรื่องของเรา โอเคพระพาย ถ้างั้นผมไม่กวนคุณแล้ว แล้วก็ลืมเรื่องที่ผมขอคุณคบซะ คิดซะว่าผมไม่ได้พูดอะไรออกไปก็แล้วกัน ผมกลับล่ะ” อดัมสะอึกทันทีที่ได้ฟังคำอธิบายของหญิงสาวจึงตอบออกไปด้วยความโกรธแล้วรีบผลุนผลันออกจากห้องไปทันที

“คุณ คุณ! คนบ้างี่เง่าจริง ๆ เลย” พระพายตะโกนเรียกแต่อดัมกลับออกจากห้องไปแล้ว พระพายทิ้งตัวลงที่โซฟาพลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้

อดัมเดินออกมาด้วยความรู้สึกอารมณ์เสียที่พระพายกลัวคนอื่นจะรู้ว่าเขากับเธอคบกันแล้วก็มานั่งรอให้หญิงสาวง้อที่ล็อบบี้คอนโด

...พระพายนะพระพาย ยัยตัวแสบ สาว ๆ คนไหนก็อยากขึ้นเตียงกับฉันแต่เธอกลับกลัวคนอื่นรู้เรื่องของเรา คอยดูเถอะได้เป็นเมียเมื่อไหร่จะเอาให้สลบทุกคืนเลย อ่าส์! ทำไมยังไม่มาง้ออีกวะ!

อดัมนั่งหงุดหงิดคอยชะเง้อมองหาพระพายสลับกับจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์เผื่อว่าเธอจะโทรหรือส่งข้อความมาง้อ แต่รอแล้วรอเล่าเกือบชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววของเธอ ทำให้คนที่เกิดมาไม่เคยต้องรอให้ผู้หญิงมาง้อถึงกับหมดความอดทน

“ทำไมไม่สนใจผม นี่ผมเป็นแฟนคุณนะพระพาย!” อดัมถือวิสาสะเปิดประตูห้องเธอเข้ามาแล้วโพล่งขึ้นมาเสียงดังจนพระพายตกใจที่เขายังอยู่ในคอนโดของเธอ ส่วนอดัมก็ยิ่งหงุดหงิดปนน้อยใจที่หญิงสาวไม่สนใจเขาแถมยังนอนดูทีวีสบายใจ

“นี่คุณจะเข้าห้องคนอื่นทำไมไม่เคาะประตู แล้วทำไมยังไม่กลับคะ” พระพายถามกลับด้วยความสงสัยแต่ก็แอบยิ้มในใจที่เขายังไม่กลับ

“ทำไมจะเข้ามาไม่ได้ คุณเป็นแฟนผมแล้วนะอย่าลืม” อดัมตอบอย่างเอาแต่ใจ แล้วเดินไปปิดทีวีที่หญิงสาวกำลังดูซีรีย์เกาหลีด้วยความหงุดหงิด

“ปิดทำไมคะ เปิดเดี๋ยวนี้เลยนะ” พระพายขัดใจที่เขาปิดทีวีเพราะกำลังถึงตอนที่พระเอกของเรื่องกำลังถอดเสื้อที่สำคัญพระเอกเรื่องนี้หล่อมากและหุ่นล่ำอีกด้วย

“จะดูมันทำไมไอ้พวกพระเอกเกาหลีพวกนี้ แฟนคุณหล่อล่ำกว่าอีก สนใจผมเดี๋ยวนี้พระพาย”

“เฮ้อ! อย่ามาวางอำนาจนะคะ” พระพายถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

“ทำไมคุณไม่ง้อผม” อดัมไม่สนใจคำพูดของเธอ แต่วนกลับมาถามคำถามเดิมเหมือนเด็กไม่มีผิด

“ให้ง้อเรื่องอะไรคะ คุณเพิ่งจะขอคบฉันเองนะ มันเร็วไปไหมถ้าเราจะเปิดตัวให้คนรู้จัก คุณอาจจะชินที่มีข่าวกับผู้หญิงมากมายแต่กับฉันมันไม่ใช่นะ ไหนจะแฟนคลับคุณอีก อีกอย่างคุณเพิ่งอกหักมาแถมนิสัยยังเจ้าชู้อีก มันก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอที่ฉันจะมีสิทธิ์ที่จะยังไม่ไว้ใจคุณ” พระพายพูดออกมด้วยน้ำเสียงจริงจังให้อดัมคิดตาม

“แต่คำพูดของคุณมันทำร้ายจิตใจผมมาก เกิดมาผมยังไม่เคยขอคบใครเลยนะพระพาย มันพิสูจน์ความจริงใจกับคุณไม่ได้เลยรึไง” อดัมยังคงไม่ยอมแพ้ด้วยนิสัยที่เป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด

“ถ้างั้นฉันขอโทษนะคะ ที่พูดจาแย่ ๆ แบบนั้น แต่คุณช่วยคิดถึงมุมของฉันด้วยได้ไหมคะ เราศึกษาใจกันสองคนก่อนได้ไหม ให้มั่นใจก่อนแล้วค่อยบอกให้ทุกคนรับรู้เรื่องของเรา” พระพายถามด้วยน้ำเสียงอ่อน พลางมองเขาอย่างขอร้อง ด้านอดัมเองก็คิดตามที่เธอพูดก่อนจะพยักหน้าตกลงในที่สุด

“โอเค แต่อย่านานนะคุณ ผมไม่ชอบหลบ ๆ ซ่อน ๆ” อดัมพยักหน้าตอบแล้วเดินมาหาเธอก่อนจะก้มลงจุ๊บแก้มเธอแรง ๆ

“นี่! หาเศษหาเลยอีกแล้วนะ!” พระพายมองเขาแล้วดุออกไปแต่กลับทำให้อดัมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แค่ได้หอมเธอนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ทำให้เขาลืมความโกรธเมื่อครู่ไปได้หมด

“ก็คุณไม่ยอมลวนลามผมบ้างผมก็เลยต้องเสียสละเป็นฝ่ายทำอยู่ฝ่ายเดียวนี่ไง ลวนลามผมบ้างสิผมจะได้กระชุ่มกระชวยบ้าง”

“ฉันไม่ใช่คุณนะคะ นี่เอามืออกไปเลยนะจะโอบอะไรขนาดนั้น”

“โถ่คุณก็ผมอยู่ใกล้ผู้หญิงสวย ๆ ตัวหอม ๆ แบบนี้ใครจะอดใจไหวล่ะครับ คุณไม่อยากให้ผมทำคุณคุณก็ทำผมสิ ผมจะนั่งนิ่ง ๆ ให้คุณลวนลามด้วยความเต็มใจเลย ยิ่งถ้าคุณ...ปล้ำเลยผมก็ยิ่งเต็มใจ~”