แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก

ช่วงเวลาที่กลุ่มของปริญเสร็จสิ้นการตรวจเช็คสต็อกสินค้าและพูดคุยเรื่องธุรกิจกับผู้จัดการร้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกค้าในร้านเริ่มบางตาลง ณุดาในฐานะเลขาและคนสนิทที่เคลียร์งานเอกสารเรียบร้อยแล้ว จึงขอปลีกตัวเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับซึ่งแพรวยืนอยู่พอดี“แพรว...ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย ว่าเราจะมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้” ณุดาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้าง ร่างบางขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น“ตอนแรกที่เห็นแกแวบแรก ฉันแทบไม่แน่ใจเลยนะว่าใช่เพื่อนเก่าสมัยมัธยมหรือเปล่า เพราะตอนนี้แกดูโตขึ้นมาก”“ณุดาก็ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังสดใสเหมือนเดิม” แพรวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เป็นกันเอง“โหย จะไม่ให้สดใสได้ยังไงล่ะ ชีวิตช่วงนี้ของฉันดีมากเลยนะ หลังจากเรียนจบ ฉันโชคดีมากที่ได้เข้ามาทำงานเป็นเลขาที่บริษัทของพี่ปริญ ทำงานด้วยกันมาสี่ปีแล้ว แล้วตอนนี้เราก็คบกันเป็นแฟนมาได้สองปีแล้วด้วย” ณุดาพูดถึงแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มละมุนและแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ความภาคภูมิใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเธอ“พี่ปริญเขานิ่งๆขรึมๆ ดูเข้าถึงยากใช่ไหมล่ะ แต่จริงๆแล้วเขาใจดี แล้วก็ดูแลฉันดีมากเลยนะ แกเชื่อไหมว่าตั้งแต่คบกันม

วันหยุดสุดสัปดาห์ร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลแพรวเลือกมานั่งมุมสงบติดกระจกเพื่อทานมื้อเที่ยงง่ายๆคนเดียว เธอสวมชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสบายๆ กำลังก้มหน้าเลื่อนดูมือถืออย่างผ่อนคลายในขณะเดียวกัน ประตูกระจกของคาเฟ่ก็เปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของคู่รัก ปริญในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายตาพาณุดาที่แต่งตัวสวยสดใสในชุดเดรสลำลองเข้ามาด้านในวันนี้เป็นวันพิเศษ ทั้งวันเกิดณุดาและวันครบรอบที่คบกัน แม้ณุดาจะเป็นเลขาของนักบริหารหนุ่มผู้ร่ำรวย แต่เธอกลับชอบบรรยากาศคาเฟ่เรียบง่ายและเป็นกันเองมากกว่าร้านอาหารหรูหราอลังการณุดากวาดสายตาหาโต๊ะว่าง จนกระทั่งดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่คุ้นตากำลังนั่งทานอาหารอยู่ริมกระจก“อ๊ะ! นั่นมัน...” ณุดาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบสะกิดแขนแฟนหนุ่มทันที“พี่ปริญคะ ดูนั่นสิ แพรวใช่ไหมคะ โลกกลมอะไรขนาดนี้เนี่ย มาเจอกันที่คาเฟ่แถวนี้ได้ยังไง”ปริญชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่ณุดาชี้ไป และพบร่างของแพรวนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ความรู้สึกแปลกใจวูบขึ้นในอกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แม้แต่วันหยุดก็ยังมานั่งคาเฟ่เล็กๆคนเดียวโดยไม่มีทีท่าเหงา

เมื่อเข้ามานั่งลงที่โต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมภายในร้านอาหารญี่ปุ่น ณุดาและปริญก็หยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูทันที ในขณะที่แพรวเลือกที่จะนั่งสำรวมวางมือประสานกันไว้บนตักด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่การต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับแฟนเก่าก็ยังชวนให้รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยณุดาเงยหน้าขึ้นมาจากเล่มเมนูแล้วส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม“แพรวอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ดูเมนูก่อนสิ อยากกินอะไรสั่งเลยนะ วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง”แพรวรีบส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับยิ้มปฏิเสธอย่างเกรงใจ“ณุดาสั่งเถอะ ฉันกินได้ทั้งนั้น ไม่เรื่องมากหรอก”“เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจัดให้ตามใจฉันเลยนะ” ณุดาหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปเลือกรายการอาหารโปรดของตัวเองและเอ่ยสั่งพนักงานเสิร์ฟที่ยืนรอรับออร์เดอร์อยู่ข้างโต๊ะเมื่อณุดาสั่งเสร็จก็ส่งเมนูต่อให้กับปริญที่นั่งอยู่ข้างกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองรายการอาหารครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเมนูโปรดของตัวเองเพิ่มเติมอีกสองสามอย่างแต่ทว่า...ทันทีที่ปริญเอ่ยชื่อเมนูสุดท้ายออกมาจากปาก“แล้วก็...ขอแซลมอนซาชิมิเซตใหญ่ กับหัวปลาแซลมอนต้มซีอ