chapter 4

จะมีช่วงที่ปิยาพัชรทำงานแล้วนี่แหละ กัญญาพัชรถึงได้ปล่อยน้องน้อยไปไหนมาไหนได้บ้าง แต่ก็ยังต้องบอกกล่าวให้เรียบร้อย ถ้าขืนรู้ว่าแอบทำอะไรลับหลังละก็ โหย...ไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา แค่คิดก็หนาวเข้าไปทั้งแผ่นหลัง...การลงโทษด้วยสายตาที่มองราวกับไม่มีตัวตน ไม่พูดไม่จาทำหูทวนลม แค่นั้นแหละแม่เพื่อนรักที่ต้องการทั้งความรักและความอบอุ่นก็ร้องไห้จนตัวคลอนและรีบเอ่ยปากขอโทษ พร้อมให้สัญญาว่าจะไม่ทำความผิดอีกแล้ว

“บ้าแล้วแก ถ้าพี่มัดหวายจับได้ ฉันจะมายืนสวยเลิศต่อหน้าแกหรือไงยะ ยัยนี่ถามอะไรแปลกๆ ”

“อ้าว...ก็แล้วแกเสือกมาช้าทำไมล่ะ ปกติเห็นเป็นคุณนายผู้ตรงต่อเวลานี่หว่า?” จันฑีราทำเมินหน้าหนี สองมือเล็กเรียวยกขึ้นกอดอก แต่สายตากลับเหล่ลงมองปิยาพัชรพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“โอ๊ะ!! แปลกแฮะ นอกจากวันนี้คุณจันฑีราเพื่อนข้าพเจ้าจะแต่งตัวสวยแล้ว เพื่อนสาวแสนสวยของข้าพเจ้ายังได้ไปหัดเรียนวิชางอนมาด้วยเหรอนี่ โอ๋ๆ แต่ช้าแต่ไม่งอนเค้าน้า...” มือเล็กเรียวยกขึ้นสะบัดไปมาต่อหน้าเพื่อนสาว โดยไม่รู้ว่าอากัปกิริยาและท่าทางการพูดของเธอนั้นได้ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มอีกคนที่ยืนมองด้วยรอยยิ้มและความสนใจ

เสียดายว่าสาวน้อยเสียงหวานถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องสว่างอยู่ แต่ด้วยเพราะร่างที่หันข้างให้เลยทำให้ได้เห็นเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งของใบหน้า ถึงจะเป็นเพียงแค่นั้นก็ทำให้ใจฟารฮานหวั่นไหวได้ไม่น้อยเหมือนกัน

ความน่ารักและสดใสที่ได้เห็น เสียงยามพูดจาเสียงเหมือนกับนกไนติงเกลที่ร่ำลือนักว่าหวานใสจับใจ ที่จะเสียดายอีกอย่างก็คือว่างานเลี้ยงคืนนี้จัดแบบให้ทุกคนสวมใส่หน้ากาก เดี๋ยวพอเข้าไปในงานแล้วแม่สาวน้อยก็ต้องสวมใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าสวยๆ เอาไว้

“คนสวยจ๋าไม่งอนเค้าน้า ความจริงตัวเองน่ะต้องคอยปลอบใจเค้ามากกว่า รู้ไหมว่ากว่าที่เค้าจะมาถึงที่นี่ได้นะ เค้า...” น้ำตาอุ่นร้อนเอ่อล้นคลอเบ้าแล้วไหลลงอาบสองแก้มอย่างรวดเร็วราวกับสั่งได้ แต่ดวงตากลับพราวระยับเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของคนที่ให้เธอง้อเมื่อครู่ ดวงตากลมโตของจันฑีราเบิกกว้าง และไม่เพียงแค่นั้นปากอวบอิ่มอ้าออกจนช้างเกือบเข้าไปนอนพักอยู่ได้แล้ว

ปิยาพัชรพยายามกลั้นหัวเราะจนท้องแข็งที่จะไม่หลุดอาการเศร้าออกมาให้ได้เห็น แล้วรีบเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นแต่พลิ้วไหว “เค้าน่ะเกือบขับรถมาไม่ถึงงานแล้วนะ มัน...มันเกยขึ้นไปหมุนติ้วๆ บนฟุตบาท เหลือแค่นี้” มือเรียวยกขึ้นมาทำระยะระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วก้อยประมาณสองเซ็น ใบหน้าสวยซีดเผือด ถึงแม้เหตุการณ์จะผ่านพ้นมาแล้วและได้รับการช่วยเหลือจนรอดปลอดภัย และเมื่อต้องมาเล่าด้วยต้องการแกล้งเพื่อนก็จริง แต่หัวใจดวงน้อยก็อดที่จะสั่นขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน

ร่างบอบบางขยับเอนเข้าหาเพื่อนรักอย่างต้องการให้ปลอบโยนเอาใจ “เค้างี้กลัวจนตัวสั่นเลยรู้ไหมจันตี นี่ถ้าไม่มีสองหนุ่มนั่นเข้าไปช่วย ป่านนี้เค้ายังไม่ได้มาหาตัวเองเลยนะ”

“โอ๋ๆ ... ไม่เอานะมัดหมี่คนสวย เค้าไม่งอนตัวเองก็ได้ ตัวเองก็อย่างร้องนะ เดี๋ยวเค้าร้องตาม” มือเล็กเรียวยกขึ้นลูบแผ่นหลังเพื่อนรักอย่างปลอบประโลม พร้อมทำเสียงราวกับเป็นแม่ตัวน้อยปลอบลูกน้อย ทำให้ปิยาพัชรกลั้นหัวเราะไม่อยู่เผลอปล่อยเสียงหวานออกมาเสียยกใหญ่ เลยโดยจันฑีราประทุษร้ายด้วยขนมทองหยิกไปหนึ่งที

“โอ๊ย!! เจ็บนะจันตี ตัวเองมาหยิกเค้าทำไม เดี๋ยวเค้าฟ้องพี่มัดหวายให้ทำโทษที่กล้าทำร้ายน้องสาวสุดที่รัก” มือเล็กยกขึ้นลูบแขนตรงที่ถูกหยิกป้อยๆ ริมฝีปากขบเม้ม และแก้มข้างหนึ่งป่องออกมา

“ก็เอาซิยะ หนอยคนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง แต่แกน่ะเล่นเอาเรื่องร้ายมาเล่าเหมือนเป็นเรื่องสนุก แล้วยังตีสีหน้าท่าทางเหมือนลิงหลอกเจ้าอีก ดูซิถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพี่มัดหวายใคร้...ใครกันแน่ที่จะโดนลงโทษ ฮึ...” สองแขนเล็กเรียวยกขึ้นกอดอก ดวงตามองเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย ถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง

“ว้าย!! ไม่นะจันตี ถ้าตัวเองเอาเรื่องไปฟ้อง มีหวังพี่มัดหวายไม่ให้เค้าไปไหนมาไหนคนเดียวอีกล่ะซิ ทีนี้นะแกก็จะหมดเพื่อนเที่ยวด้วย”

แทนที่คนถูกว่าจะสำนึกว่าเพื่อนเป็นห่วง กลับไถหาเอาประโยชน์เข้าหาตัวเองซะงั้น ทำเอาจันฑีราถึงกับยกมือจับท้องกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง

“แก...แกนี่มันจริงๆ เลยยัยมัดหมี่ แถไปได้ทุกทางซิน่า เอาเถอะเรื่องมันแล้วไปแล้ว ทีหลังก็หัดโทรมาบอกซะมั่งนะ ไม่ใช่ปล่อยให้เขาเป็นห่วงอยู่แบบนี้ นังบ้า...”

“คร้าบ...คุณแม่คนที่สอง น้องหนูมัดหมี่จะจำไว้คร้าบ...จะไม่ยอมให้แบตเตอรี่โทรศัพท์หมดอีกแล้วครับป๋ม” ศีรษะทุยได้รูปขยับแนบชิดบ่ากว้างและถูไถเบาๆ อย่างออดอ้อนและประจบประแจง

“งั้นเข้าไปในงานกันเถอะ ป่านนี้งานคงใกล้เริ่มแล้วมั้ง ได้ยินเสียงนังเก้งกวางวี้ดว้ายมาจากในงานว่าเจ้าชายฟารฮานมาถึงแล้วเหมือนกัน รู้สึกว่าจะพร้อมๆ แกมั้ง”

“เหรอ...ช่างเถอะ เขาจะมาเร็วหรือช้าไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันนี่หว่า? ไม่ได้สนใจเจ้าชงเจ้าชายนั่นสักหน่อย แกก็รู้ว่าฉันสนใจอยู่อย่างเดียวคือจะได้รางวัลหรือเปล่าเท่านั้นเอง สร้อยคอทองคำหนักยี่สิบบาทนั่นไง” ปิยาพัชรพูดตรงๆ แต่ก็รู้อยู่หรอกนะว่าไอ้คนดวงไม่ดีอย่างเธอน่ะหรือจะมีสิทธิ์ได้ สงสัยชาติหน้าตอนบ่ายๆ ละมั้งถึงจะได้

“เอาน่า แกจะเดือดร้อนไปทำไม ถึงไม่ได้ของชิ้นใหญ่ แต่ฉันได้ข่าวใหม่มานะว่าใครที่ไม่ได้รางวัลอะไร ให้เก็บหางบัตรเอาไว้ หลังงานเลิกให้ไปรับรางวัลปลอบใจที่แผนกบุคคลละแก” มือเล็กเรียวเกาะเกี่ยวนิ้วเรียวยาวของเพื่อนรักเดินตามกันเข้าไปในห้องบอลลูมที่จัดงาน