Se connecterการจากไปอย่างกะทันหันของน้ำอิง ทำให้ภาคินแทบไม่เหลือสภาพ จิตใจของเขาบอบซ้ำ ในหัวใจเขามีแต่เพียงน้ำอิงหญิงอันเป็นที่รัก ตลอด 7 วัน งานศพของน้ำอิง แขกในงานก็ได้แต่อดสงสารอย่างจับใจ ภาคินมีอาการเหม่อลอยตลอดเวลา เหมือนคนไม่มีสติ
“ลุงเสียใจด้วยนะ ภาคิน ลุงเข้าใจความรู้สึกหลานในเวลานี้ ที่เสียคนรักไป”
“ขอโทษนะคะ คุณภาคิน ที่พิมพ์ดูแลคุณน้ำอิงไม่ดี”
พิมพ์ขวัญกล่าวคำขอโทษด้วยอาการเสียงสั่นเครือ และแววตาผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักตลอดระยะหลายวัน แต่ได้ทั้งนภาและคุณหญิงประภาและประธานนาวินผลัดกัน ปลอบขวัญพิมพ์ขวัญ
ใบหน้าที่เหม่อลอยกลับเปลี่ยน แววคู่นั้นได้มองพิมพ์ขวัญ อย่างเคียดแค้น เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นสาเหตุที่ทำให้คนรักของเขาได้พบกับอุบัติเหตุ และไม่มีความผิดอะไรเลย เพราะไม่มีหลักฐานใดที่จะเอาผิด ทั้งกล้องวงจรปิด และพยานรอบข้าง ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจได้สอบปากคำ ไม่สามารถทำอะไรพิมพ์ขวัญได้เลย ทั้งๆ ที่เธอเป็นต้นเหตุทั้งหมด ที่ทำให้น้ำอิงเสียชีวิต
ครอบครัวประธานนาวินได้เดินทางมาร่วมงานศพ เพื่อแสดงความเสียใจ ซึ่งได้ทำให้ภาคินเกิดความไม่พอใจ และรู้สึกไม่ดีที่จะต้องได้เจอหน้าศัตรู แต่พยายามเก็บความรู้สึกไว้ข้างในใจตลอดเวลา ที่ครอบครัวประธานนาวินนั่งอยู่ในงาน
“พี่นาวินครับ หลานพิมพ์เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมเป็นห่วงความรู้สึกหลานครับ”
“พิมพ์ ยังคงเสียใจและตกใจมาก”
“คุณหญิงต้องพาพบหมอด้านสุขภาพจิต และนี่ต้องทานยาแก้เครียดทุกคืน เพื่อที่จะให้นอนหลับ”
ณ คฤหาสน์กรุงเทพฯของภาคิน หลังจากเสร็จงานศพของน้ำอิง เขายังคงเก็บตัวในห้องทำงานส่วนตัว และใช้เวลาเกือบทั้งวันและคืนไปกับการดื่มแอลกอฮอล์ และรำลึกย้อนหลังในช่วงเวลาที่เคยอยู่เคียงข้างกับหญิงอันเป็นที่รักยิ่ง ภาพในอดีตยังคงติดตราตรึงในหัวใจตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตด้วยกันตั้งแต่เรียนปริญญาโทเมืองนอกด้วยกัน และกลับมาทำงานที่เมืองไทย น้ำอิงไม่เคยห่างจากภาคินเลย ภาพถ่ายคู่ระหว่างภาคินกับน้ำอิง ยังคงวางบนโต๊ะทำงาน ความสว่างได้เปลี่ยนเป็นความมืดให้หัวใจของภาคิน
“น้ำอิง...ทำไมต้องมาจากผมไป”
“ผมจะอยู่ยังไง คุณคือที่สุดของหัวใจของผม...”
ภาคินใช้ชีวิตอย่างคนไม่มีความหวัง เหมือนคนที่กำลังตายทั้งเป็นและใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ สภาพร่างกาย รวมถึงใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลา มีหนวดเคราขึ้นบริเวณริมฝีปากและค้าง ตลอดระยะเวลา 1 เดือนสำหรับการจากไป ไม่มีใครที่สามารถติดต่อภาคินได้เลย
ข่าวสังคมเศรษฐกิจ ได้ลงข่าวท่านประธานนาวินได้เปิดสาขาขยายโรงงานผลิต ยางรถยนต์ เพื่อต้องการขยายการผลิตเป็นอีกแบรนด์เพื่อตอบโจทย์ฐานลูกค้าที่ต่างกันออกไป โดยในวันที่เปิดโรงงานได้พาครอบครัวไปร่วมเปิดโรงงานด้วย โดยสื่อได้ถ่ายภาพครอบครัว โดยเฉพาะพิมพ์ขวัญที่เข้ามาทำงานช่วยครอบครัว และได้ออกแบบโปรเจกต์นี้ เพื่อตอบโจทย์คนรุ่นใหม่ ที่สามารถเลือกความคุ้มค่าในผลิตภัณฑ์ และทางเลือกที่หลากหลายมากขึ้น
“โปรเจกต์นี้ ต้องยอมรับนะครับ ว่าได้ลูกสาวคนเล็กมาช่วยวางแผนการตลาดให้ เพื่อตอบโจทย์การตลาดที่เปลี่ยนไป”
“ใช่ค่ะ พิมพ์ตั้งใจกับโปรเจกต์นี้มากค่ะ พิมพ์คิดว่ายางรุ่นที่กำลังผลิตสู่ท้องตลาด จะเป็นทางเลือกสำหรับคนรุ่นใหม่ที่ทันสมัย แต่ยังคงความปลอดภัย และเกาะผิวถนนได้ดี”
หลังจากที่นักข่าวได้ลงข่าวการขยายโรงงานการผลิตยางรถยนต์ และโปรเจกต์ใหม่ลูกสาวคนสุดท้องของประธานนาวิน ได้มีสายตาคู่หนึ่งที่ได้จับจ้องมอง ภาคิน เขาได้อ่านข้อความสัมภาษณ์ของพิมพ์ขวัญ ยิ่งทำให้เกิดความเคียดแค้นต่อพิมพ์ขวัญขึ้น เป็นเท่าทวีคูณ เพราะเขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีความจริงใจ และไม่ความสำนึกต่อการจากไปของน้ำอิง
“ฮัลโหล คุณสมเจตน์”
“สวัสดีครับ ท่านประธานภาคิน”
“วันพุธนี้ ช่วยแจ้งบอร์ดบริษัทและทั้งผู้ถือหุ้นทั้งหมดให้ผมที ผมต้องการประชุมด่วนที่สุด”
“ได้ครับ”
คุณสมเจตน์ชายวัยกลางคนและเป็นคนเก่าคนแก่ทำงานตั้งแต่สมัยท่านประธานเกียรติศักดิ์ ตอนนี้ต้องเข้ารับตำแหน่งเลขาส่วนตัวแทนน้ำอิงและจัดแผนตารางการทำงานให้กับภาคิน และดูแลงานส่วนใหญ่ให้กับภาคิน ระหว่างที่ภาคินยังเศร้าโศกจากการสูญเสียผู้หญิงคนรักไป คุณสมเจตน์ได้ร่างจดหมายเรียนเชิญบอร์ดบริษัทและผู้ถือหุ้นให้รับทราบการประชุมด่วนที่สุด
“ไม่ทราบมาหาใครคะ”สาวใช้ประจำคฤหาสน์ได้วิ่งออกมายังหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เพื่อดูว่าเป็นใครมากดกริ่งเรียก“พิมพ์เอง ลำดวน”“คุณพิมพ์…คุณพิมพ์จริงๆ ด้วย”“เปิดประตูให้พิมพ์หน่อยจ้า”“ดะ ได้ค่ะ อุ้ย…นี้ลำดวนตื่นเต้นมากเลย ที่เห็นคุณพิมพ์กลับมา”“คุณแม่ และพี่นภาล่ะจ๊ะ”“คุณหญิงและคุณนภา พาคุณท่านไปพบแพทย์ ตามแพทย์นัดตรวจสุขภาพนะคะ”พิมพ์ขวัญและลำดวนได้เดินเข้าไปยังคฤหาสน์ เพื่อทำการอาบน้ำและทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เนื่องจากพิมพ์ขวัญไม่ได้มีเสื้อผ้าติดตัวทั้งไปและกลับตามข้อตกลงสัญญาของภาคิน“ใครมาเหรอลำดวน”“คุณพิมพ์ของป้า มาให้ป้ากอดทีให้ป้าหายคิดถึง”พิมพ์ขวัญได้เข้าโอบกอดป้านวลพรรณด้วยความคิดถึง และไม่ได้เจอกันตลอดระยะเวลา 3 ปี“คุณพิมพ์เป็นยังไงบ้างคะ ทางนั้นเขาดูแลคุณพิมพ์ดีไหมคะ”“ใจเย็นๆ ค่ะ ป้านวลพรรณ ทางนั้นเขาดูแลและเอาใจใส่พิมพ์เป็นอย่างดี เหมือนป้านวลพรรณที่ดูแลพิมพ์เองที่นี่เลยค่ะ”“ไหนๆ มาให้ป้าดูคุณพิมพ์ชัดๆ หน่อย ว่าแต่คุณพิมพ์ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะคะ”“ก็บอกแล้วว่าที่นั่นดูแลพิมพ์ดีมากๆ ทั้งป้าอุ่น สา คุณสมเจตน์และก็…”“และก็อะไรคะ คุณพิมพ์”“พิมพ์ยังไม่เล่าดีกว่า เดี๋ยวร
ภาคินได้นำผ้าชุบน้ำแล้วบิดให้หมาด มาเช็ดใบหน้าให้พิมพ์ขวัญอย่างเบามือที่สุด และทำการเช็ดคราบเลือดที่ริมฝีปากให้พิมพ์ขวัญ“เจ็บไหมครับ”“ไม่เจ็บมากเท่าไรค่ะ”“แหม ครั้งก่อนคุณณิชาก็มาใส่ร้ายคุณพิมพ์ ครั้งนี้ก็มาทำร้ายคุณพิมพ์อีก”“คุณณิชา เขาไม่ชอบพิมพ์นะจ๊ะสา”“คุณพิมพ์ค่ะ ไม่ชอบกัน แต่ไม่ได้หมายความว่า จะมาทำร้ายหรือพูดจาไม่ดีต่อคนอื่นได้นะคะ”“จริงค่ะป้าอุ่น”ภาคินได้ใช้ลูกประคบใบหน้าให้พิมพ์ขวัญอย่างเบามือ โดยเฉพาะริมฝีปาก“ตอนนี้เริ่มเจ็บนิดหน่อยแล้วค่ะ”“ขอโทษนะครับ”“งั้นเดี๋ยวพิมพ์ของตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายสำหรับพิมพ์ขวัญที่ต้องอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ของภาคินที่แม่ริม พิมพ์ขวัญได้ตรงไปเปิดน้ำก๊อกให้ชโลมไปทั่วร่างกาย และคิดทบทวนช่วงเวลาที่ผ่านมาเมื่อก้าวเท้ามาอยู่ที่นี้ ได้พบและรู้จักผู้คนมากมายและมิตรภาพดี แต่ยังคงเฝ้าถามตัวเองตลอดเวลาว่า ภาคินเคยรู้สึกดีๆ กับตัวเธอเองบ้างหรือไม่ หรือยังเห็นแค่เธอเป็นแค่นางบำเรออยู่เท่านั้นพิมพ์ขวัญได้อาบน้ำและสวมชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยภาคินได้นั่งรอ พิมพ์ขวัญอยู่หน้าห้องน้ำ“ผม…ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้”“ใช่ค่ะ 3 ป
“จันทร์เพ็ญ ป้าอุ่นถามหน่อย คุณณิชาเขาโทรศัพท์มาหาคุณภาคินทุกวันเลยเหรอ ตั้งแต่คุณภาคินไปพักผ่อน”“ใช่จ้ะ คุณณิชาเธอติดต่อมาทุกวันเลย”พิมพ์ขวัญได้แจกจ่ายขนมและของฝากให้แม่บ้านและพ่อครัวในห้องครัวใหญ่ และได้ยินที่ป้าอุ่นได้สอบถามจันทร์เพ็ญ แต่เธอเองกลับเงียบและทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คุณพิมพ์สวยยังไม่พอ ยังใจดีอีกที่ซื้อของฝากมาฝากพวกเราได้ทาน”“ไม่ทั้งหมดหรอกจ้า จันทร์เพ็ญ คุณภาคินเขาซื้อมาฝากด้วยนะ แบ่งๆ กันทานนะจ๊ะ”หลังจากที่พิมพ์ขวัญได้แบ่งของฝากให้ทุกๆ คนแล้ว พิมพ์ขวัญได้เปิดกล่องสตรอว์เบอร์รีเพื่อนำมาคัดลูกและทำการตัดก้านออกส่วนภาคินได้ทำการเปิดอีเมลหลังจากที่ตัวเองได้หยุดพักผ่อนยาวไป 1สัปดาห์เต็ม ซึ่งอีเมลได้มีมากมายจากทุกบริษัทในเครือให้เขาได้จัดการมัน“คุณภาคินครับ”“ว่าอย่างไรครับคุณสมเจตน์”“คุณณิชาติดตามเข้ามาครับ”ภาคินหยุดนิ่งมองไปยังโทรศัพท์ก่อนที่จะบอกให้คุณสมเจตน์ต่อสายโทรศัพท์คุณณิชามายังที่โต๊ะทำงานของตนเอง“สวัสดีครับคุณณิชา”“คุณเหรอคะคินค่ะ ณิชาพยายามโทรศัพท์ติดต่อคุณอยู่หลายวันเลยนะคะ จิตใจคุณภาคินไม่คิดจะติดต่อกลับณิชาบ้างเลยเหรอคะ”“ผมต้องขอโทษด้วยนะคร
บรรยากาศเริ่มมืดหลังจากพระอาทิตย์ได้ตกดินไปแล้ว ทุกคนได้ขึ้นจากการเล่นน้ำ เพื่อไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุด เพื่อออกไปทานอาหารมื้อเย็นคุณสมเจตน์ได้สั่งหมูกระทะจากรีสอร์ทและอาหารมา 2-3 อย่าง และเบียร์ เพื่อมาร่วมกันรับประทานในมื้อเย็น ซึ่งทั้งหมดถูกจัดที่ลานกว้างของรีสอร์ท ที่จัดเตรียมให้กับลูกค้าไว้สังสรรค์กัน“คุณภาคินครับ อาหารถูกจัดเรียบร้อยแล้วครับ”“ขอบคุณมากครับ คุณสมเจตน์”“คุณพิมพ์เคยทานหมูกระทะไหมคะ”“พิมพ์ยอมรับเลยค่ะ ครั้งนี้ครั้งแรก”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวสาสอนเอง”“มาครับ…ตาเหลิม มาทานหมูกระทะด้วยกัน”“ขอบคุณมากครับ…เจ้านาย”ทุกคนได้ลงมือกันย่างหมูลงบนกระทะ พิมพ์ขวัญได้สังเกตวิธีการทำของสา ก็พอทำได้และเริ่มรับประทาน ชิ้นเนื้อหมูที่ตัวเองลองย่างกับน้ำจิ้มสูตรของทางรีสอร์ท“อืม….อร่อยมากๆ เลยนะสา”“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า”ทุกคนหัวเราะชอบใจในความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์ของพิมพ์ขวัญ ที่ได้ลองทานหมูกระทะให้ครั้งแรก ซึ่งพิมพ์ขวัญได้ชอบและติดใจในหมูกระทะครั้งนี้มากๆ“อร่อยใช่ไหมคะ คุณพิมพ์”“ใช่ค่ะ ป้าอุ่น”ภาคินได้ช่วยพิมพ์ขวัญย่างหมูกระทะ และคีบหมูกระทะที่ช่วยย่างให้กับพิมพ์ขวัญด้วยความเอาใจใส
ในรุ่งเช้าของวันที่ทุกคนจะต้องเดินทางออกจากหมู่บ้าน นอแล ผู้ใหญ่อินถา และคำตองได้เดินออกมาส่งทุกคนยังรถกระบะ ที่กำลังเตรียมลงจากดอย“พ่อจ๊ะ แม่จ๊ะ สาต้องไปแล้วนะจ๊ะ พ่อกับแม่ดูแลสุขภาพกันดีๆ ด้วยนะจ๊ะ”“เอ็งไปเถอะนังสา ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อกับแม่เอ็งหรอก ตั้งใจทำงานให้คุณภาคินเขาดีๆล่ะ”พ่อและแม่ สา ได้กอดสา เพื่อเป็นการร่ำลา ก่อนที่ทั้งหมดจะออกเดินทาง“ไม่ต้องเป็นห่วงสาหรอกจ้ะ ผู้ใหญ่สา มันเป็นเด็กดีและขยันมากๆ”“ฉันก็ฝากป้าอุ่นดูแลมันด้วยนะจ๊ะ”“ถ้าผู้ใหญ่มีอะไรให้ผมช่วยเหลือ ติดต่อผมได้ตลอดเลยนะครับ”“ขอบคุณ คุณภาคินมากๆ นะครับ”เมื่อรถยนต์ได้ค่อยแล่นออกไป สาได้มองกระจกหลังเพื่อมองพ่อและแม่ของตัวที่ยังคงยืนส่ง แล้วน้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความเป็นห่วงพ่อและแม่“สา ไม่ต้องร้องไห้ ถ้าว่างหรืออยากกลับมาเยี่ยมครอบครัวเมื่อไร บอกฉันได้นะ”นี่คือครั้งแรก ที่ภาคินได้ปลอบโยนสาด้วยความเป็นห่วง พิมพ์ขวัญได้หันไปยิ้มให้ภาคิน ที่เริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนรอบข้างได้มากขึ้น จากคนที่เย็นชามาโดยตลอดเมื่อรถยนต์ได้ขับมายังจุดหมายด้านล่าง ซึ่งเป็นจุดฝากจอดรถตู้ของภาคิน ทุกคนก็ได้ย้ายไปนั่งรถตู้ และตาเหลิมไ
เมื่ออาหารได้ทำเสร็จคำตอง สา และป้าอุ่นได้ยกมาเสิร์ฟให้ทุกคนได้รับประทานอาหารร่วมกัน“คุณภาคินนอนหลับสบายไหมครับ”“นอนหลับสบายมากเลยครับ แถมบรรยากาศดีมากเลยนะครับ”“ปกติบ้านพักรับรองแขก เวลาที่แขกมาพักที่นี่ จะชอบมากเลยนะครับ เพราะได้เห็นวิวที่สวยงาม และเห็นหมอกได้ชัดเจนที่สุด”“คุณพิมพ์ค่ะ แม่สาได้เตรียมชุดชาวเขาให้คุณพิมพ์ด้วยนะคะ เอาไปใส่ไปถ่ายรูปตอนไปไร่ชา เวลาถ่ายรูปออกมาจะสวยมากๆ เลยนะคะ”“จริงเหรอสา พิมพ์อยากลองใส่มานานแล้ว”หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ พิมพ์ขวัญได้กลับมาอาบน้ำ และสาได้นำชุดชาวเขา สีดำพร้อมเครื่องประดับเงินมาให้พิมพ์ขวัญได้สวมใส่ และได้ช่วยกันแต่งตัวให้พิมพ์ขวัญออกมาอย่างสวยงาม“คุณพิมพ์ แต่งชุดชาวเขาได้สวยงามมากๆ เลยนะคะ”“ขอบใจมากจ๊ะ…สา และน้าคำตองมากๆ ที่ช่วยกันแต่งตัวให้พิมพ์ และหาชุดน่ารักในพิมพ์ได้มีโอกาสได้สวมใส่”ภาคินได้ตามมาอาบน้ำ เพื่อที่จะพาพิมพ์ขวัญไปเที่ยวไร่ชา ได้เห็นพิมพ์ขวัญแต่งชุดชาวเขา ถึงกับยืนตะลึงในความงดงามพิมพ์ขวัญออกมารอภาคินที่บ้านผู้ใหญ่อินถา เพื่อเตรียมจะออกไปยังไร่ชา และมีเด็กในหมู่บ้านต่างพากันมาดูความงดงามของพิมพ์ขวัญในชุดชาวเขา“







