เล่ห์ร้ายพรางใจประธานทมิฬ

แสงแดดแห่งรุ่งอรุณได้ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนสีครีมอ่อน หญิงสาวในวัย 23 ปี ได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและลุกจากที่นอนอันแสนนุ่ม วันนี้เป็นวันแรกที่พิมพ์ขวัญ จะต้องเข้าทำงานในฐานะพนักงานฝึกงาน ฝ่ายการตลาด ซึ่งตรงตามสาขาวิชาที่ได้เรียนจบมา แต่ด้วยความเป็นลูกสาวคนสุดท้องของท่านประธานนาวินเอง และเป็นบุตรสาวที่แสนรักและหวงแหนเป็นอย่างมาก จึงให้บุตรสาวเข้าทำงานในบริษัทของตนเอง ในฐานะพนักงานฝึกงานก่อน ในการเรียนรู้งานเบื้องต้น“คุณพ่อคะ รอพิมพ์ทานข้าวเช้าทำไมคะ ทานก่อนลูกได้เลยนะคะ”พิมพ์ขวัญได้เดินเข้ามาหอมแก้มพร้อมกอดผู้เป็นพ่ออย่างอ่อนโยน“แล้วแม่ล่ะจ๊ะ”คุณหญิงประภาถามลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน พิมพ์ขวัญได้เข้าไปหอมแก้มและสวมกอดผู้เป็นมารดาอย่างอ่อนโยนเช่นเดียวกัน กับผู้เป็นพ่อ“พี่นภา ยังไม่ลงมาหรอค่ะ เมื่อคืนวานนี้หนูเห็นพี่กลับมา ค่อนข้างดึก ไม่แน่ใจว่าไม่สบายไหม”“ไม่ต้องห่วงพี่เขาหรอกลูกพิมพ์ รีบทานข้าวต้มเถอะ เดี๋ยวหายร้อน คุณพ่อจะรอนานด้วย ส่วนพี่เขาเผื่อจะตื่นน่าจะสายๆ” “ใครว่านภา จะตื่นสายคะ”หญิงสาวร่างบอบบาง ก้าวลงเดินจากบันได กำลังเดินเข้ามาร่วมรับประทานอาหารเช้า ร่วมกับครอบคร

การจากไปอย่างกะทันหันของน้ำอิง ทำให้ภาคินแทบไม่เหลือสภาพ จิตใจของเขาบอบซ้ำ ในหัวใจเขามีแต่เพียงน้ำอิงหญิงอันเป็นที่รัก ตลอด 7 วัน งานศพของน้ำอิง แขกในงานก็ได้แต่อดสงสารอย่างจับใจ ภาคินมีอาการเหม่อลอยตลอดเวลา เหมือนคนไม่มีสติ“ลุงเสียใจด้วยนะ ภาคิน ลุงเข้าใจความรู้สึกหลานในเวลานี้ ที่เสียคนรักไป”“ขอโทษนะคะ คุณภาคิน ที่พิมพ์ดูแลคุณน้ำอิงไม่ดี”พิมพ์ขวัญกล่าวคำขอโทษด้วยอาการเสียงสั่นเครือ และแววตาผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักตลอดระยะหลายวัน แต่ได้ทั้งนภาและคุณหญิงประภาและประธานนาวินผลัดกัน ปลอบขวัญพิมพ์ขวัญใบหน้าที่เหม่อลอยกลับเปลี่ยน แววคู่นั้นได้มองพิมพ์ขวัญ อย่างเคียดแค้น เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นสาเหตุที่ทำให้คนรักของเขาได้พบกับอุบัติเหตุ และไม่มีความผิดอะไรเลย เพราะไม่มีหลักฐานใดที่จะเอาผิด ทั้งกล้องวงจรปิด และพยานรอบข้าง ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจได้สอบปากคำ ไม่สามารถทำอะไรพิมพ์ขวัญได้เลย ทั้งๆ ที่เธอเป็นต้นเหตุทั้งหมด ที่ทำให้น้ำอิงเสียชีวิตครอบครัวประธานนาวินได้เดินทางมาร่วมงานศพ เพื่อแสดงความเสียใจ ซึ่งได้ทำให้ภาคินเกิดความไม่พอใจ และรู้สึกไม่ดีที่จะต้องได้เจอหน้าศัตรู แต่พยายาม

หลังจากที่ประธานนาวินออกจากโรงพยาบาล ได้ให้เลขาโทรนัด เข้าพบท่านเจ้าสัวเจริญศิลป์ทันที“สวัสดีครับพี่นาวิน ผมทราบว่าพี่ไม่สบาย แต่ผมพึ่งเดินทางกลับจากเซี่ยงไฮ้ ว่าอีกสัก 2-3 วัน จะไปเยี่ยมอาการพี่”“อาการคนแก่นะ เป็นนั้นเป็นนี่ ตามประสาคนอายุมากแล้ว”“วันนี้พี่มา เพื่อที่จะปรึกษาเรื่องปัญหาบริษัทของพี่”“ครับ พี่นาวิน ผมพอจะทราบข่าวมาบ้าง ผมต้องขอพูดตามตรง ตอนนี้ที่บริษัทที่พี่เจอ คือ การความขาดความน่าเชื่อถือในการทำธุรกิจรวมทั้งในและต่างประเทศ และการขาดสภาพคล่องทางด้านการเงิน”“ใช่แล้ว เจริญศิลป์ ซึ่งพี่ได้พยายามที่จะแก้ไขปัญหาด้วยตัวพี่เองแล้ว”“ตอนนี้พี่ได้ลองเจรจากับกลุ่มการค้าร่วมแล้ว แต่ยังดูไม่เป็นผล และบริษัทที่เคยส่งส่วนประกอบยางให้เรา ตอนนี้ก็ไม่สามารถส่งให้เราได้ เนื่องจากสภาพคล่องทางด้านการเงินของบริษัท”“ครับพี่นาวิน ผมคิดว่าพี่ลองคุณกับท่านประธานภาคินดูไหมครับ เขาเป็นคนหนุ่มที่ฉลาดเรื่องการทำธุรกิจ และยังอยู่ในธุรกิจอุตสาหกรรมยานยนต์ขนาดใหญ่ เบอร์ต้นของเมืองไทย” “พี่ว่าก็ดีนะ”“งั้นเดี๋ยวผมให้เลขาผม โทรนัดท่านประธานภาคินให้ครับ”พิมพ์ขวัญได้เข้าตรวจโรงงานผลิตยางรถยนต์ เ

“สวัสดีครับ ผมสมเจตน์นะครับ ผมเป็นเลขาของคุณภาคินนะครับ ผมจะโทรมาสอบถามว่าท่านประธานนาวิน ว่างหรือสะดวกเซ็นสัญญาเมื่อไรครับ”“เดี๋ยวขออนุญาต เรียนสอบถามท่านประธานก่อนนะคะ แล้วขออนุญาตติดต่อกลับเพื่อแจ้งอีกครั้งนะคะ”“ได้ครับ”หลังวางสายโทรศัพท์ของสมเจตน์แล้ว เลขาของท่านประธานนาวินก็ได้เข้าไปแจ้งให้ท่านประธานนาวินรับทราบว่า เรื่องการเซ็นสัญญาการลงทุนร่วมกัน ทางท่านประธานภาคินได้ประสานงานมาขอนัดหมาย วันเซ็นสัญญา“แจ้งกลับทางท่านประธานภาคินได้เลย วันศุกร์ทางเราสามารถประชุมและเซ็นสัญญาร่วมกัน ผมฝากเรียนแจ้งทางประธานภาคินด้วยครับ”“ได้ค่ะ จะติดต่อกลับเพื่อเรียนแจ้งคุณสมเจตน์อีกครั้งค่ะ”เลขาของท่านประธานนาวินหลังจากที่แจ้งความคืบหน้าการเซ็นสัญญา ให้ท่านประธานนาวินรับทราบก็รีบติดต่อกลับ สมเจตน์ทันที“คุณภาคินครับ ทางนั้นนัดหมายวันเซ็นสัญญามาแล้วครับ”“ดีมาก คุณสมเจตน์” ภาคิน ยิ้มอย่างคนมีชัยชนะ และได้ตั้งตารอคอยวันที่จะได้แก้แค้นให้กับน้ำอิงอย่างสาสม ที่พรากคนที่เป็นที่รักของตนเองไปผู้ชายร่างสูงได้ก้าวเท้าเดินเข้ามาสู่บริษัทของท่านประธานนาวิน ภาคินได้เดินทางมาพร้อมสมเจตน์และผู้ช่วยอีก 2 ค

“สวัสดีค่ะคุณภาคิน พิมพ์ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่มาพบโดยไม่ได้นัดหมาย”“ไม่ทราบว่าคุณพิมพ์มีอะไรหรือเปล่าครับ ที่มาพบผมวันนี้”ภาคินได้พยายามฝืนใจที่จะต้องพยายามพูดดีด้วยกับพิมพ์ขวัญ แต่สายตาของเขากลับไม่แสดงออกถึงการเป็นมิตรต่อเธอเลย แต่พิมพ์ขวัญพยายามข่มใจต่อในการเจรจาในครั้งนี้ เพราะคิดว่าจะไม่มีโอกาสมากในการพบภาคิน“คุณภาคินคะ พิมพ์ได้อ่านเอกสารที่คุณภาคินเสนอข้อตกลงกับคุณพ่อแล้วนะคะ ซึ่งตอนนี้คุณพ่อป่วยหนัก และนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล พิมพ์เลยขอโอกาสในการเจรจาอีกครั้งในข้อเสนอที่คุณภาคินเสนอมา”“ครับ แล้วจะให้ผมทำยังไงต่อ เพราะคุณพ่อคุณได้ปฏิเสธโอกาสนั้นไปแล้ว ผมคงไม่สามารถเข้าไปช่วยอะไรได้”สายตาของภาคินตอนนี้ที่มองมายังพิมพ์มีแต่ความเย็นชา และไม่ได้ตั้งใจฟังที่พิมพ์ขวัญกำลังอธิบาย“งั้น…พิมพ์ขอโอกาสอีกครั้งที่จะขอพูดคุยกับคนในครอบครัวอีกครั้ง เพราะขอให้พวกเขาเห็นด้วยตามข้อเสอนที่คุณภาคินยื่นข้อเสนอมา” “แต่ตอนนี้ประธานนาวินยังคงนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แล้วใครจะมาทำข้อตกลงกับผม”“มีค่ะ คุณแม่พิมพ์ค่ะ ท่านเป็นรองประธานคณะกรรมการบริษัท และยังถือหุ้น 60% ท่านสามารถลงนามแทนคุณพ่อได้ค่ะพิ