LOGIN"เธอคือจำเลยที่เขาตีตราว่าฆาตกร และพันธนาการไว้ด้วยไฟแค้น" เมื่อภาคิน ปักใจเชื่อว่า พิมพ์ขวัญ คือต้นเหตุที่ทำให้คนรักของเขาต้องตาย 3 ปีที่เขาพยายามทรมานเธอด้วยความเร่าร้อน แต่ถูกความดีของเธอชนะ
View Moreแสงแดดแห่งรุ่งอรุณได้ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนสีครีมอ่อน หญิงสาวในวัย 23 ปี ได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและลุกจากที่นอนอันแสนนุ่ม วันนี้เป็นวันแรกที่พิมพ์ขวัญ จะต้องเข้าทำงานในฐานะพนักงานฝึกงาน ฝ่ายการตลาด ซึ่งตรงตามสาขาวิชาที่ได้เรียนจบมา แต่ด้วยความเป็นลูกสาวคนสุดท้องของท่านประธานนาวินเอง และเป็นบุตรสาวที่แสนรักและหวงแหนเป็นอย่างมาก จึงให้บุตรสาวเข้าทำงานในบริษัทของตนเอง ในฐานะพนักงานฝึกงานก่อน ในการเรียนรู้งานเบื้องต้น
“คุณพ่อคะ รอพิมพ์ทานข้าวเช้าทำไมคะ ทานก่อนลูกได้เลยนะคะ”
พิมพ์ขวัญได้เดินเข้ามาหอมแก้มพร้อมกอดผู้เป็นพ่ออย่างอ่อนโยน
“แล้วแม่ล่ะจ๊ะ”
คุณหญิงประภาถามลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน พิมพ์ขวัญได้เข้าไปหอมแก้มและสวมกอดผู้เป็นมารดาอย่างอ่อนโยนเช่นเดียวกัน กับผู้เป็นพ่อ
“พี่นภา ยังไม่ลงมาหรอค่ะ เมื่อคืนวานนี้หนูเห็นพี่กลับมา ค่อนข้างดึก ไม่แน่ใจว่าไม่สบายไหม”
“ไม่ต้องห่วงพี่เขาหรอกลูกพิมพ์ รีบทานข้าวต้มเถอะ เดี๋ยวหายร้อน คุณพ่อจะรอนานด้วย ส่วนพี่เขาเผื่อจะตื่นน่าจะสายๆ”
“ใครว่านภา จะตื่นสายคะ”
หญิงสาวร่างบอบบาง ก้าวลงเดินจากบันได กำลังเดินเข้ามาร่วมรับประทานอาหารเช้า ร่วมกับครอบครัว นภาเป็นผู้หญิงที่สวย ทันสมัย และมีความมั่นใจ ในตัวเองสูง
“เป็นยังไงบ้าง ยัยพิมพ์ ตื่นเต้นไหม สำหรับวันทำงานวันแรกของน้องสาวพี่”
“ตื่นเต้นสิคะ พี่นภา แต่หนูจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ”
ประธานนาวินได้ฟัง ก็แอบยิ้มปนขำเล็กน้อย พร้อมหันไปมองลูกสาวทั้งสองคน ซึ่งลูกสาวทั้งสองคนนี้ บุคลิกและนิสัยช่างแตกต่างกันมาก แต่คนที่น่าเป็นห่วงของผู้เป็นพ่อและแม่ก็คงเป็นพิมพ์ขวัญ เพราะมีนิสัยอ่อนโยน และเป็นคนโอบอ้อมอารี
เมื่อก้าวเข้าสู่บริษัทของผู้เป็นพ่อ บริษัทนาวิน กรุ๊ป เป็นบริษัทที่ผลิตยางรถยนต์และจัดจำหน่ายทั่วไปทั้งในไทยและส่งออกต่างประเทศด้วย
“พิมพ์ พ่อจะแนะนำคุณสายใจให้รู้จัก คุณสายใจเป็นหัวหน้าแผนกการตลาดของลูกนะ คุณสายใจรบกวนด้วย ช่วยสอนงานให้ยายพิมพ์ด้วยนะครับ เธอพึ่งจบใหม่ ยังไม่มีประสบการณ์มากพอ”
“ได้สิคะ ท่านประธาน ดิฉันจะตั้งใจสอนงานคุณพิมพ์ขวัญให้ดีที่สุดค่ะ”
“คุณพิมพ์ขวัญคะ เดี๋ยวสายใจจะพาไปยังแผนกเราก่อนนะคะ”
“คุณสายใจ เรียกพิมพ์ สั้นๆ ก็ได้นะคะ”
คุณสายใจเป็นหญิงวัยกลางคน แต่เป็นหัวหน้าแผนกที่ใจดี เมื่อรู้ว่าพิมพ์ขวัญจะเข้ามาทำงาน เธอได้จัดโต๊ะทำงานริมหน้าต่างที่สามารถมองวิวออกไปข้างนอก เพื่อพักสายตาและรีแล็กซ์ในเวลาที่เครียดจากงาน
“คุณพิมพ์นั่งทำงานที่โต๊ะตรงนี้นะคะ เดี๋ยวอีกสักครู่พี่จะพาไปรู้จักแผนกต่างๆ ที่เราจะต้องประสานงานนะคะ”
“ขอบคุณมากนะคะ คุณสายใจที่ดูแลพิมพ์”
“นี่…ทุกคน มารู้จักคุณพิมพ์กัน คุณพิมพ์จะมาช่วยงานที่แผนกเรานะจ๊ะ”
สายตาทุกคู่ในห้องแผนกการตลาดได้มองมาที่พิมพ์ขวัญด้วยความสนใจ และความตื่นเต้น เพราะไม่คิดว่าจะมีลูกสาวของท่านประธานบริษัทมาร่วมทำงานที่แผนกนี้
“คุณพิมพ์ขวัญ สวยมากๆ นะคะ”
นาตาชาหญิงสาววัยกันเคียงกับพิมพ์ขวัญกล่าวชื่นชมด้วยความตื่นเต้น และต้องเป็นบัดดี้ในการสอนงานกับพิมพ์ขวัญ
“คุณพิมพ์ นี่คือน้องนาตาชาที่จะมาช่วยสอนงานคุณพิมพ์นะคะ และเป็นบัดดี้กับคุณพิมพ์ในการทำงาน”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณนาตาชา พิมพ์ก็ดีใจนะคะ ที่ได้นาตาชามาช่วยสอนงานพิมพ์”
“ยินดีเช่นกันนะคะ คุณพิมพ์”
วันแรกในการเข้ามาทำงานของพิมพ์ขวัญ เป็นการทำงานที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น และการทำความเข้าใจงานที่ตัวเองต้องปฏิบัติงาน และต้องเยี่ยมชมแผนกที่จะต้องประสานงาน ทำให้สาวน้อยร่างบอบบางอย่างพิมพ์ขวัญถึงกับเหนื่อยไปบ้าง แต่ยังคงมีความมุ่งมั่นในการเรียนรู้งาน
เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะพิมพ์ขวัญดังขึ้นมา ซึ่งปลายสายเป็นใครไม่ต้องเดา
“ยัยพิมพ์...เป็นอย่างไรบ้าง ทำงานวันแรก สนุกไหมจ๊ะ”
“พี่นภา...น้องยังต้องเรียนรู้งานอีกเยอะเลยนะคะ พี่นภามีอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่จะโทรมาบอกเราว่า อีก 3 วัน คุณพ่อและคุณแม่จะพาพวกเราไปเรางาน แต่งงานของลูกชายที่เป็นเพื่อนสนิทของคุณพ่อ พี่ตื่นเต้นมาเลยนะ เพราะจะได้เจอคุณภาคิน”
“เขาเป็นใครหรอคะ คุณภาคิน”
“น้องยังคงไม่รู้จักล่ะซิ คุณภาคิน...เขาเป็นถึงท่านประธานบริษัทนำเข้ารถยนต์ และมีโรงแรมหลายแห่งในการบริหารงานภายใต้การดูแลของเขาเอง ซึ่งเข้ามาบริหารงานแทนท่านประธานเกียรติศักดิ์ ที่เสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งเมื่อ 2 ปี ก่อนที่เราจะเรียนจบไง ยายพิมพ์”
พิมพ์ขวัญแอบขำในสายสนทนา ระหว่างพี่น้องที่สนิท และในความลงรายละเอียดของพี่สาวของตน ที่จำรายละเอียดของท่านประธานภาคินได้
“เราไม่ต้องขำพี่เลย... ยัยพิมพ์ เดี๋ยวเราเจอจะตะลึงในความหล่อของคุณภาคิน”
บนตู้ในระหว่างทางกลับบ้าน พิมพ์ขวัญได้เผลอหลับระหว่างทาง ทำให้ผู้เป็นพ่ออดคิดไม่ได้ว่าวันนี้ลูกต้องเรียนรู้งานเยอะขนาดไหน แต่ยังทำให้อดภูมิใจในตัวลูกสาวทั้งสองคน โดยเฉพาะพิมพ์ขวัญแม้จะเจอปัญหาอะไรหรือเจอเรื่องหนักขนาดไหน ลูกสาวจะไม่เคยยอมแพ้หรือมาฟ้องพ่อ ซึ่งเป็นถึงประธานบริษัท
เมื่อรถตู้เข้าสู่คฤหาสน์ของท่านประธานนาวิน คุณหญิงประภายืนรอรับ อย่างยิ้มแย้มด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พร้อมก้าวเท้าเข้าไปทักทาย 3 คนพ่อลูกที่กำลังลงรถตู้
“เป็นอย่างไรกันบ้างจ๊ะ กลับบ้านกันมาเหนื่อยๆ วันนี้แม่ทำไข่พะโล้ ของชอบของทุกคนไว้ให้เลยนะ”
“คุณแม่คะ ไข่พะโล้ยัยพิมพ์เขาชอบมากนะคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น พิมพ์ขวัญได้เข้าไปสวมกอดคุณหญิงประภาอย่างอ่อนโยน พร้อมมองมายังผู้เป็นพ่อได้ยิ้มมามองทั้ง 2 แม่ลูก
“คุณหญิง เราเข้าไปทานข้าวเย็นกันดีกว่า ผมอยากทานไข่พะโล้ฝีมือคุณหญิงล่ะ”
ในระหว่างมื้อค่ำ นภาได้พูดขึ้นเรื่องงานแต่งของลูกชายที่เป็นเพื่อนสนิทของ คุณพ่อว่านานแล้วที่ไม่ได้เจอคุณอาเจริญศิลป์เลย ตั้งแต่หลังการผ่าตัดเข่า ที่ครอบครัวประธานนาวินได้ไปเยี่ยม เป็นเวลาเกือบ 5 ปีได้ นี่ถือว่าเป็นข่าวสำคัญมาก สำหรับกลุ่มไฮโซและเซเลบริตี้ ทายาทของกลุ่มนักธุรกิจจะได้มารวมตัวกันในงานแต่งลูกชายท่านเจ้าสัวเจริญศิลป์ในครั้งนี้
“คุณพ่อคะ คุณอาเจริญศิลป์ หลังจากผ่าตัดเข่ายังคงเดินถนัดขึ้นไหมคะ นภาไม่ได้เจอคุณอานานแล้ว”
“พ่อ พบก็ประมาณ 3 เดือนก่อนนี้ ยังคงเดินไม่ถนัดเท่าไร ก็ตามวัยนะลูก”
“คนอายุ 60 ปี ร่างกายไม่ได้แข็งแรงเท่าคนหนุ่ม คนสาวแล้ว ใช้เวลานานกว่าร่างกายจะดีขึ้น”
หลังรับประทานอาหารค่ำแล้วพิมพ์ขวัญได้หอบแฟ้มงานที่จะต้องเรียนรู้ มาศึกษาต่อด้วยความตั้งใจ เพราะนี้คืองานแรกของตนหลังจากเรียนจบมาจากเมืองนอก และหวังว่าจะได้ช่วยธุรกิจของครอบครัว และไม่ทำให้ผู้เป็นพ่อผิดหวัง จนตัวเองได้เผลอหลับด้วยความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน
“ไม่ทราบมาหาใครคะ”สาวใช้ประจำคฤหาสน์ได้วิ่งออกมายังหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เพื่อดูว่าเป็นใครมากดกริ่งเรียก“พิมพ์เอง ลำดวน”“คุณพิมพ์…คุณพิมพ์จริงๆ ด้วย”“เปิดประตูให้พิมพ์หน่อยจ้า”“ดะ ได้ค่ะ อุ้ย…นี้ลำดวนตื่นเต้นมากเลย ที่เห็นคุณพิมพ์กลับมา”“คุณแม่ และพี่นภาล่ะจ๊ะ”“คุณหญิงและคุณนภา พาคุณท่านไปพบแพทย์ ตามแพทย์นัดตรวจสุขภาพนะคะ”พิมพ์ขวัญและลำดวนได้เดินเข้าไปยังคฤหาสน์ เพื่อทำการอาบน้ำและทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เนื่องจากพิมพ์ขวัญไม่ได้มีเสื้อผ้าติดตัวทั้งไปและกลับตามข้อตกลงสัญญาของภาคิน“ใครมาเหรอลำดวน”“คุณพิมพ์ของป้า มาให้ป้ากอดทีให้ป้าหายคิดถึง”พิมพ์ขวัญได้เข้าโอบกอดป้านวลพรรณด้วยความคิดถึง และไม่ได้เจอกันตลอดระยะเวลา 3 ปี“คุณพิมพ์เป็นยังไงบ้างคะ ทางนั้นเขาดูแลคุณพิมพ์ดีไหมคะ”“ใจเย็นๆ ค่ะ ป้านวลพรรณ ทางนั้นเขาดูแลและเอาใจใส่พิมพ์เป็นอย่างดี เหมือนป้านวลพรรณที่ดูแลพิมพ์เองที่นี่เลยค่ะ”“ไหนๆ มาให้ป้าดูคุณพิมพ์ชัดๆ หน่อย ว่าแต่คุณพิมพ์ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะคะ”“ก็บอกแล้วว่าที่นั่นดูแลพิมพ์ดีมากๆ ทั้งป้าอุ่น สา คุณสมเจตน์และก็…”“และก็อะไรคะ คุณพิมพ์”“พิมพ์ยังไม่เล่าดีกว่า เดี๋ยวร
ภาคินได้นำผ้าชุบน้ำแล้วบิดให้หมาด มาเช็ดใบหน้าให้พิมพ์ขวัญอย่างเบามือที่สุด และทำการเช็ดคราบเลือดที่ริมฝีปากให้พิมพ์ขวัญ“เจ็บไหมครับ”“ไม่เจ็บมากเท่าไรค่ะ”“แหม ครั้งก่อนคุณณิชาก็มาใส่ร้ายคุณพิมพ์ ครั้งนี้ก็มาทำร้ายคุณพิมพ์อีก”“คุณณิชา เขาไม่ชอบพิมพ์นะจ๊ะสา”“คุณพิมพ์ค่ะ ไม่ชอบกัน แต่ไม่ได้หมายความว่า จะมาทำร้ายหรือพูดจาไม่ดีต่อคนอื่นได้นะคะ”“จริงค่ะป้าอุ่น”ภาคินได้ใช้ลูกประคบใบหน้าให้พิมพ์ขวัญอย่างเบามือ โดยเฉพาะริมฝีปาก“ตอนนี้เริ่มเจ็บนิดหน่อยแล้วค่ะ”“ขอโทษนะครับ”“งั้นเดี๋ยวพิมพ์ของตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายสำหรับพิมพ์ขวัญที่ต้องอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ของภาคินที่แม่ริม พิมพ์ขวัญได้ตรงไปเปิดน้ำก๊อกให้ชโลมไปทั่วร่างกาย และคิดทบทวนช่วงเวลาที่ผ่านมาเมื่อก้าวเท้ามาอยู่ที่นี้ ได้พบและรู้จักผู้คนมากมายและมิตรภาพดี แต่ยังคงเฝ้าถามตัวเองตลอดเวลาว่า ภาคินเคยรู้สึกดีๆ กับตัวเธอเองบ้างหรือไม่ หรือยังเห็นแค่เธอเป็นแค่นางบำเรออยู่เท่านั้นพิมพ์ขวัญได้อาบน้ำและสวมชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยภาคินได้นั่งรอ พิมพ์ขวัญอยู่หน้าห้องน้ำ“ผม…ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้”“ใช่ค่ะ 3 ป
“จันทร์เพ็ญ ป้าอุ่นถามหน่อย คุณณิชาเขาโทรศัพท์มาหาคุณภาคินทุกวันเลยเหรอ ตั้งแต่คุณภาคินไปพักผ่อน”“ใช่จ้ะ คุณณิชาเธอติดต่อมาทุกวันเลย”พิมพ์ขวัญได้แจกจ่ายขนมและของฝากให้แม่บ้านและพ่อครัวในห้องครัวใหญ่ และได้ยินที่ป้าอุ่นได้สอบถามจันทร์เพ็ญ แต่เธอเองกลับเงียบและทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คุณพิมพ์สวยยังไม่พอ ยังใจดีอีกที่ซื้อของฝากมาฝากพวกเราได้ทาน”“ไม่ทั้งหมดหรอกจ้า จันทร์เพ็ญ คุณภาคินเขาซื้อมาฝากด้วยนะ แบ่งๆ กันทานนะจ๊ะ”หลังจากที่พิมพ์ขวัญได้แบ่งของฝากให้ทุกๆ คนแล้ว พิมพ์ขวัญได้เปิดกล่องสตรอว์เบอร์รีเพื่อนำมาคัดลูกและทำการตัดก้านออกส่วนภาคินได้ทำการเปิดอีเมลหลังจากที่ตัวเองได้หยุดพักผ่อนยาวไป 1สัปดาห์เต็ม ซึ่งอีเมลได้มีมากมายจากทุกบริษัทในเครือให้เขาได้จัดการมัน“คุณภาคินครับ”“ว่าอย่างไรครับคุณสมเจตน์”“คุณณิชาติดตามเข้ามาครับ”ภาคินหยุดนิ่งมองไปยังโทรศัพท์ก่อนที่จะบอกให้คุณสมเจตน์ต่อสายโทรศัพท์คุณณิชามายังที่โต๊ะทำงานของตนเอง“สวัสดีครับคุณณิชา”“คุณเหรอคะคินค่ะ ณิชาพยายามโทรศัพท์ติดต่อคุณอยู่หลายวันเลยนะคะ จิตใจคุณภาคินไม่คิดจะติดต่อกลับณิชาบ้างเลยเหรอคะ”“ผมต้องขอโทษด้วยนะคร
บรรยากาศเริ่มมืดหลังจากพระอาทิตย์ได้ตกดินไปแล้ว ทุกคนได้ขึ้นจากการเล่นน้ำ เพื่อไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุด เพื่อออกไปทานอาหารมื้อเย็นคุณสมเจตน์ได้สั่งหมูกระทะจากรีสอร์ทและอาหารมา 2-3 อย่าง และเบียร์ เพื่อมาร่วมกันรับประทานในมื้อเย็น ซึ่งทั้งหมดถูกจัดที่ลานกว้างของรีสอร์ท ที่จัดเตรียมให้กับลูกค้าไว้สังสรรค์กัน“คุณภาคินครับ อาหารถูกจัดเรียบร้อยแล้วครับ”“ขอบคุณมากครับ คุณสมเจตน์”“คุณพิมพ์เคยทานหมูกระทะไหมคะ”“พิมพ์ยอมรับเลยค่ะ ครั้งนี้ครั้งแรก”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวสาสอนเอง”“มาครับ…ตาเหลิม มาทานหมูกระทะด้วยกัน”“ขอบคุณมากครับ…เจ้านาย”ทุกคนได้ลงมือกันย่างหมูลงบนกระทะ พิมพ์ขวัญได้สังเกตวิธีการทำของสา ก็พอทำได้และเริ่มรับประทาน ชิ้นเนื้อหมูที่ตัวเองลองย่างกับน้ำจิ้มสูตรของทางรีสอร์ท“อืม….อร่อยมากๆ เลยนะสา”“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า”ทุกคนหัวเราะชอบใจในความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์ของพิมพ์ขวัญ ที่ได้ลองทานหมูกระทะให้ครั้งแรก ซึ่งพิมพ์ขวัญได้ชอบและติดใจในหมูกระทะครั้งนี้มากๆ“อร่อยใช่ไหมคะ คุณพิมพ์”“ใช่ค่ะ ป้าอุ่น”ภาคินได้ช่วยพิมพ์ขวัญย่างหมูกระทะ และคีบหมูกระทะที่ช่วยย่างให้กับพิมพ์ขวัญด้วยความเอาใจใส