Novels by รัตนา เลิศเสรี

พิมพ์ขวัญกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัว และนั่งลงบนเตียงนอนของตัวเอง พยายามที่ปลอบใจตัว ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่เพื่อไม่ต้องให้ครอบครัวตัวเองและบริษัทแย่ไปมากกว่านี้ ถ้าร่างกายของตนสามารถทำให้ คนอย่างประธานภาคินบรรเทาความเกลียดชังลงได้ ตนก็พร้อมที่จะเสียสละ สักพักพิมพ์ขวัญก็ปาดน้ำตาและค่อยๆ ตั้งสติ และเดินไปเพื่อล้างหน้า แต่ดวงตายังคงทิ้งร่องรอยจากการร้องไห้อย่างหนัก“ก๊อก…ก๊อก”“คุณพิมพ์ขวัญคะ คุณป้าอุ่นให้มาเชิญคุณพิมพ์ไปที่ห้องครัวค่ะ”“เดี๋ยวพิมพ์ตามไปคะ”พิมพ์ขวัญได้มองนาฬิกาที่ติดผนังห้อง ซึ่งเป็นช่วงเวลา 15.00 น. ซึ่งเป็นเวลาที่ต้องเตรียมตัวทำอาหารเย็นของคฤหาสน์แล้ว ซึ่งประธานภาคินเป็นที่ตรงต่อเวลามาก ถ้าไม่ติดงานหรือธุระของแต่ละวัน จะเป็นคนที่ทานข้าวตรงเวลา“ฮัลโหลครับ ป้าอุ่น ช่วยสอนรายละเอียดต่างๆ การดูแลผม เรื่องการทำอาหารให้คุณพิมพ์ขวัญด้วยนะครับ”“ยินดีค่ะ คุณภาคิน”ป้าอุ่นได้วางสายโทรศัพท์ที่เป็นสายตรงจากห้องทำงานส่วนตัวท่านประธานภาคิน มายังห้องครัว ในการแจ้งรายละเอียดต่างๆ การดูแลเรื่องส่วนตัวของท่านประธานภาคินรวมทั้งเรื่องอาหารการกิน“ป้าอุ่น ใครโทรมาอ่ะ”“คุณภาคินโทรมา….”“อ

พิมพ์ขวัญสลบไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมงเต็ม เพราะอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความตกใจที่โดนน้ำสาดและถูกด่าทอจากบัวผัน ป้าอุ่นได้เช็ดตัวให้พิมพ์ขวัญหลายรอบจนเธอได้ฟื้นขึ้น พิมพ์ขวัญค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา และพยายามเรียกสติตัวเอง“คุณพิมพ์ขวัญ ฟื้นแล้วหรอคะ”“ใช่ค่ะ ขอบคุณ คุณป้ามากนะคะ ที่ช่วยเช็ดตัวให้พิมพ์”“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าชื่อป้าอุ่นนะคะ เป็นหัวหน้าแม่บ้านที่คฤหาสน์นี้”“พอดีคุณภาคินช่วยอุ้ม คุณพิมพ์ขวัญตอนเป็นลมเข้ามาพักน่ะค่ะ”“คุณป้า เรียกพิมพ์อย่างเดียวก็ได้ค่ะ”พิมพ์ขวัญมองไปทั่วห้อง เพราะยังไม่ค่อยชินกับสถานที่ และบรรยากาศภายในห้อง“สวัสดีครับคุณพิมพ์ขวัญ อาการเป็นยังไงบ้างครับ ผมต้องขอโทษนะครับ ที่ไม่ได้ออกไปรับคุณพิมพ์ขวัญ พอดีผมต้องไปดูเอกสารให้ท่านประธานภาคินด่วนนะครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณสมเจตน์ พิมพ์เข้าใจค่ะ”“คุณพิมพ์ขวัญครับ ผมขอแนะนำที่พักนะครับ คือห้องนี้นะครับ ที่คุณพิมพ์ขวัญ พักอยู่ แต่เดี๋ยวเสื้อผ้าและชุดทำงาน ผมให้แม่บ้านนำมาให้อีกครั้ง”“ขอบคุณ คุณสมเจตน์มากนะคะ ที่เป็นธุระจัดการทุกอย่างให้พิมพ์” ห้องพิมพ์ขวัญเป็นห้องสีขาว มีหน้าต่างบานเลื่อน 2 บาน และผ้าม่านสีชมพูพื้นๆ

เช้ารุ่งขึ้นวันถัดมาบรรยากาศหลังฝนตกเมื่อคืน ทำให้ตัวเมืองเชียงใหม่ดูสดชื่น พิมพ์ขวัญได้ลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เพื่อออกเดินทางไปอำเภอแม่ริม ซึ่งพิมพ์ขวัญได้เดินผ่านตลาดเช้าแห่งหนึ่ง มีอาหารเช้าประจำท้องถิ่นขาย และผู้คนมาจับจ่ายตลาดเช้ามากมาย“คุณป้าคะ นี่คืออะไรคะ”“อ๋อ..นี่คือ ก๋วยจั๊บน้ำข้นจ้า”“ขอสักชามหนึ่งค่ะ”“ใส่เครื่องทุกอย่างไหมจ๊ะ”“ได้ค่ะ…”นี่คือครั้งแรกที่พิมพ์ขวัญได้ลองทานอาหารที่ตนเองไม่รู้จักมากก่อน ซึ่งเป็นอาหารที่แสนอร่อยมากๆ ส่วนมากคุณหญิงประภาเป็นคนทำอาหารเองเพื่อให้ลูกสาวทั้งสองได้ทานเอง พิมพ์ขวัญได้ชิมครั้งแรกถึงกับตะลึงถึงความอร่อยจนทำให้ลืมเวลาไปชั่วขณะหนึ่งว่าต้องเดินทางต่อ“หนูมาจากไหนจ๊ะ”“หนูมาจากกรุงเทพค่ะ กำลังจะเดินทางไปแม่ริมค่ะ”“ไม่ทราบว่าหนูจะไปท่าช้างเผือกยังไงคะ”“เดี๋ยวเรียกวินมอเตอร์ไซต์ไปส่งได้เลย เขารู้จักกันหมด”พิมพ์ขวัญได้ลองนั่งวินมอเตอร์ไซต์ครั้งแรกในชีวิตทำให้เธอรู้สึกกลัวนิดๆ ซึ่งวินมอเตอร์ไซต์ได้มาส่งพิมพ์ขวัญถึงที่หมาย“พี่คะ…หนูจะไปอำเภอแม่ริมค่ะ”“คันนั้นครับ รถโดยสารสีเหลืองกำลังจะออกพอดี”“พี่ผ่านที่นี่ไหมคะ หรือรู้จักที่นี่ไหมคะ”“อ

“สวัสดีครับคุณหญิง ผมมารับคุณพิมพ์ขวัญครับ และท่านประธานภาคินแจ้งเพิ่มเติมว่า ไม่ต้องเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไปนะครับ ทางท่านประธานภาคินได้เตรียมให้แล้วครับ และนี่เป็นชุดสำหรับเดินทางสำหรับคุณพิมพ์ขวัญ เพื่อความปลอดภัยสำหรับคุณพิมพ์ขวัญเอง”สมเจตน์ได้ยื่นชุดให้พิมพ์ขวัญเพื่อนำไปเปลี่ยน ซึ่งทั้งคุณหญิงประภาและนภาได้เห็นชุดที่สมเจตน์ส่งให้พิมพ์ขวัญแล้ว ก็รู้สึกสงสารพิมพ์ขวัญจับใจที่ต้องรับการโดนกดขี่ข่มเหง ซึ่งพิมพ์ขวัญรับชุดไปโดยไม่ปริปากและยอมทำตาม“ได้ค่ะ คุณสมเจตน์รอพิมพ์สักครู่นะคะ”“ครับผม”พิมพ์ขวัญได้เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดคอกลมสีดำ และกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน และรวบมัดผมไปไว้ข้างหลัง และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว แต่เมื่อสมเจตน์เห็นพิมพ์ขวัญแต่งตัว เสื้อยืดกางเกงยีนส์แล้ว ก็ยังมองเห็นถึงความสวยมากอยู่ดี ซึ่งจริงๆ แล้วพิมพ์ขวัญเป็นคนสวยมาก รูปร่างบอบบาง ผิวขาวอมชมพู ผมเป็นลอนยาวสีดำ ซึ่งทุกคนที่ยืนอยู่ ก็รู้สึกไม่ต่างกัน รวมทั้งสมเจตน์เองก็รู้สึกเป็นห่วง ที่ต้องขึ้นรถทัวร์ไปเชียงใหม่ตามลำพัง“คุณแม่คะ พิมพ์ไม่อยู่แล้ว ฝากดูแลคุณพ่อและดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ อย่าเครียดมาก พิมพ์เป็นห่วงคุณแม่และ

คุณสมเจตน์เป็นตัวแทนประธานภาคินเดินทางมายังคฤหาสน์ เพื่อนำเอกสารมาให้คุณหญิงประภาลงนามแทนท่านประธานนาวิน ซึ่งคุณหญิงได้นั่งรอที่ห้องรับแขกพร้อมทั้งนภาและพิมพ์ขวัญ“สวัสดีครับคุณหญิง ผมสมเจตน์เป็นตัวแทนท่านประธานภาคินครับ คือท่านประธานเดินทางไปเยอรมันเพื่อประชุมด่วนเมื่อคืนครับ”“เชิญนั่งก่อนสิ คุณสมเจตน์”“ขอบคุณมากครับ…ผมขออนุญาตยื่นเอกสารข้อเสนอสัญญาและข้อตกลงให้คุณหญิงได้อ่านข้อมูลก่อนนะครับ เพราะท่านประธานภาคินได้เน้นย้ำเรื่องข้อมูลสัญญา ถ้ายังไม่เข้าใจจุดไหน ผมขออนุญาตชี้แจงให้ครับ”คุณหญิงประภาได้อ่านข้อเสนอสัญญาที่ทางท่านประธานภาคินได้ยื่นมา มีการเปลี่ยนรายละเอียดจากเดิมการถือหุ้นได้เปลี่ยนจาก50%เป็น 70%ทั้งบริษัทแม่และรวมทั้งธุรกิจในเครือและโรงงาน และเป็นผู้ดูแลทั้งผลกำไรทั้งหมดของบริษัทรวมทั้งผลตอบแทนต่างๆ ที่สมควรได้รับ“คุณสมเจตน์ ทำไมข้อเสนอตกลงสัญญา ทำไมคุณภาคินได้ขยับหุ้น จากเดิม50%เป็น70% สัญญาดูเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าเดิมที่เคยเสนอกับสามีดิฉันนะคะ” “เรียนคุณหญิงครับ เนื่องจากทางธุรกิจหลักของบริษัทท่านประธานนาวินได้เสียหายหนักและกำลังฟ้องล้มละลาย ซึ่งทำให้ท่านประธานภาคินต

“สวัสดีค่ะคุณภาคิน พิมพ์ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่มาพบโดยไม่ได้นัดหมาย”“ไม่ทราบว่าคุณพิมพ์มีอะไรหรือเปล่าครับ ที่มาพบผมวันนี้”ภาคินได้พยายามฝืนใจที่จะต้องพยายามพูดดีด้วยกับพิมพ์ขวัญ แต่สายตาของเขากลับไม่แสดงออกถึงการเป็นมิตรต่อเธอเลย แต่พิมพ์ขวัญพยายามข่มใจต่อในการเจรจาในครั้งนี้ เพราะคิดว่าจะไม่มีโอกาสมากในการพบภาคิน“คุณภาคินคะ พิมพ์ได้อ่านเอกสารที่คุณภาคินเสนอข้อตกลงกับคุณพ่อแล้วนะคะ ซึ่งตอนนี้คุณพ่อป่วยหนัก และนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล พิมพ์เลยขอโอกาสในการเจรจาอีกครั้งในข้อเสนอที่คุณภาคินเสนอมา”“ครับ แล้วจะให้ผมทำยังไงต่อ เพราะคุณพ่อคุณได้ปฏิเสธโอกาสนั้นไปแล้ว ผมคงไม่สามารถเข้าไปช่วยอะไรได้”สายตาของภาคินตอนนี้ที่มองมายังพิมพ์มีแต่ความเย็นชา และไม่ได้ตั้งใจฟังที่พิมพ์ขวัญกำลังอธิบาย“งั้น…พิมพ์ขอโอกาสอีกครั้งที่จะขอพูดคุยกับคนในครอบครัวอีกครั้ง เพราะขอให้พวกเขาเห็นด้วยตามข้อเสอนที่คุณภาคินยื่นข้อเสนอมา” “แต่ตอนนี้ประธานนาวินยังคงนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แล้วใครจะมาทำข้อตกลงกับผม”“มีค่ะ คุณแม่พิมพ์ค่ะ ท่านเป็นรองประธานคณะกรรมการบริษัท และยังถือหุ้น 60% ท่านสามารถลงนามแทนคุณพ่อได้ค่ะพิ