Novels by รตน.แก้วพลอยใส

“ฮัลโหล คุณสมเจตน์ รบกวนหาเครื่องเพชรที่เหมาะกับคุณพิมพ์ขวัญทั้งชุดให้ด้วยนะครับ ผมจำได้ว่ายังไม่ได้มีเครื่องเพชรสำหรับออกงานให้เธอเลย”“รับทราบครับ คุณภาคิน”หลังจากที่ภาคินโทรศัทพ์แจ้งคุณสมเจตน์ให้หาเครื่องเพชรให้พิมพ์ขวัญ เขาก็เดินกลับเข้าห้องนอนหลังจากที่เคลียร์งานแฟ้มเอกสารต่างๆ เสร็จสิ้นซึ่งช่วงเวลานั้นพิมพ์ขวัญได้นอนหลับ เพราะเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน ภาคินได้ตรงเข้าไปอาบน้ำและแช่น้ำอุ่นเพื่อเป็นการผ่อนคลาย และเขาได้มีช่วงเวลาที่ทบทวนเรื่องราวทั้งหมด นี้ก็ใช้เวลาอยู่ร่วมกับพิมพ์ขวัญมาเกือบจะ 2 ปี ครึ่งแล้ว และอีกไม่นานก็จะหมดสัญญาที่ได้ทำการตกลงกับเธอไว้แล้ว และไม่สามารถที่จะหาเหตุผลใดๆ มาเพื่อรั้งเธอให้อยู่ต่อ และเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมความแค้นที่มีต่างพิมพ์ขวัญได้จางหายไปภาคินได้ลุกจากอ่างอาบน้ำจากุซซี่ และทำการเช็ดตัวและใส่สวมชุดนอน เพื่อเข้านอนพักผ่อน แต่ก็ได้เดินมาจ้องมองพิมพ์ในขณะที่เธอกำลังนอนหลับพักผ่อน แล้วภาคินได้บรรจงจุมพิตอย่างแผ่วเบาไปที่หน้าผากของพิมพ์ขวัญก่อนที่ตนจะขึ้นเตียง เพื่อหลับพักผ่อนต่อไปทั้งสองได้นอนอิงแอบซึ่งกันแล้วกันในห้วงราตรีแห่งรัตติกาล สัมผัสก

ช่วงนี้ทางเชียงใหม่ฝนจะตกค่อนข้างบ่อย ทำให้บรรยากาศเริ่มเย็นลง ต้นไม้และดอกไม้ที่ปลูกบริเวณคฤหาสน์เริ่มบานสะพรั่ง ต้นไม้เริ่มเขียวขจี นกน้อยเริ่มลงมาเกาะกินน้ำค้างบนใบไม้“ก๊อก…ก๊อก”“ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับ”“เข้ามาได้เลย คุณสมเจตน์”“ทางออฟฟิศข้างหน้าคฤหาสน์ ได้รับจดหมายเรียนเชิญจากเลขาท่านเจ้าสัวเจริญศิลป์มานะครับ ผมเลยนำมาให้นะครับ”“นั่งก่อนสิ...คุณสมเจตน์”พิมพ์ขวัญก้มหน้าทำงานเพื่อรีบเคลียร์งานที่ตกค้างมาหลายสัปดาห์ และต้องแปลรายละเอียดการประชุมเป็นภาษาอังกฤษอีกหลายบริษัทในเครือ“ท่านเจ้าสัวได้ส่งจดหมายมาเชิญ เราไปร่วมงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดของท่าน ในอาทิตย์หน้าที่คฤหาสน์ของท่านนะ”“งั้น…”“ใช่ คุณสมเจตน์”ภาคินได้ตอบคุณสมเจตน์โดยที่ไม่รอให้คุณสมเจตน์พูดจบ เพราะตนได้รู้ว่าคุณสมเจตน์จะถามเรื่องพิมพ์ขวัญ ว่าจะต้องเดินทางไปกรุงเทพฯ เช่นกัน“งั้นเดี๋ยวฝากคุณสมเจตน์ เรียกคุณมลฤดีเข้ามาตัดชุดสูทให้ผมกับชุดออกงานเลี้ยงให้พิมพ์ขวัญด้วยนะครับ”“ได้ครับ คุณภาคิน”“เดี๋ยวให้คนเตรียมเครื่องบินเจ็ทให้ผมด้วยนะครับ”หลังที่พิมพ์ขวัญทำงานไปได้สักพักหนึ่ง เธอได้ลุกขึ้นไปเพื่อชงกาแฟให้ภาคิน แต่ด้ว

รุ่งเช้าวันถัดมา พิมพ์ขวัญลุกขึ้นมาช่วงเวลา ตี 5 และลงจากเตียงนอน พร้อมแสงไฟสลัวของห้องนอนใหญ่ และเดินตรงไปเพื่ออาบน้ำ แต่เมื่อสังเกตร่างกายก็พบรอยแดงบนลำคอ และรอยซ้ำบนเนินอกจากฝีมือของภาคินเมื่อคืน ประกอบเสื้อผ้าที่ภาคินหามาให้ค่อนข้างเปิดเผยเนื้อตัว ทำให้ได้แต่ต้องเอาผมมาปิดบังไว้ แต่ก็ไม่สามารถปิดได้ทั้งหมดพิมพ์ขวัญลงมาทำอาหารเช้าตามปกติ เหมือนทุกวัน เมื่อลงมาชั้นล่าง ประตูห้องครัวใหญ่ได้เปิดไว้“คุณพิมพ์…ป้ามารอคุณพิมพ์ตั้งแต่ตอนตี 4 ครึ่ง ป้าเป็นห่วงคุณพิมพ์มากเลยนะคะ”“ป้าอุ่น พิมพ์ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้ป้าอุ่นต้องมาเป็นห่วงพิมพ์”“เมื่อคืนนี้ได้ยินเสียงคุณภาคินเสียงดังมาก ป้ารีบไล่พวกแม่บ้านลงคฤหาสน์กัน เกือบหมด”“ดีแล้วค่ะ ป้าอุ่น”“งั้นวันนี้เรามาทำโจ๊กไก่ฉีกดีไหมคะ คุณภาคินตื่นมาจะได้ทานอะไรร้อนๆ จะได้สร่างเมา”“คุณพิมพ์เป็นคนดีจริงๆ คุณภาคินทำร้ายคุณพิมพ์ขนาดนี้ คุณพิมพ์ยังคิดเผื่อถึงคุณภาคินอีก”“คุณเล็กนี้ก็ทำเกินไปจริงๆ”พิมพ์ขวัญได้ลงมือทำอาหารพร้อมกับป้าอุ่น และแม่บ้านก็เริ่มทยอยลงครัวเพื่อช่วยงานห้องครัวกันตามปกติ“นี่เกิดอะไรขึ้นกับคุณพิมพ์คะ ตรงคอทั้งแดง และเนื

เมื่อรถเก๋งของคุณากรได้แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ ป้าอุ่นได้ยืนรอรับพิมพ์ขวัญอย่างกังวลใจ ด้วยใบหน้าที่ไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น“พี่กร ขอบคุณมากนะคะ ที่สละเวลาพาพิมพ์ไปเที่ยวข้างนอก”“พี่ยินดีมากๆ ครับ น้องพิมพ์ไม่ต้องเกรงใจพี่เลย”“เอาไว้โอกาสหน้าเราไปเที่ยวกันใหม่นะครับ”พิมพ์ขวัญได้ลงจากรถเก๋งของคุณากร และรถเก๋งของคุณากรได้ค่อยแล่นออกจากตัวคฤหาสน์จากไป“คุณพิมพ์ไปเที่ยวข้างนอกเป็นยังไงบ้างคะ”“รู้สึกสบายใจขึ้นนะคะ ป้าอุ่น”“แล้วทานข้าวเย็นมาหรือยังค่ะ”“อ๋อ…พี่กรพาทานข้าวมาจากข้างนอกแล้วค่ะ”“แล้วคุณภาคินล่ะป้าอุ่น”“เอ่อ…คุณภาคินอยู่ในห้องทำงานค่ะ คุณภาคินแจ้งว่าถ้าคุณพิมพ์กลับมาแล้ว ให้รีบขึ้นไปพบทันทีค่ะ”“ได้ค่ะ เดี๋ยวพิมพ์ขอตัวไปพบคุณภาคินก่อนนะคะ”พิมพ์ขวัญได้เดินขึ้นชั้น 2 ของตัวคฤหาสน์ขึ้นไปยังห้องทำงาน ซึ่งตัวเองได้เตรียมใจไว้รอกับเหตุการณ์พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว“ก๊อก….ก๊อก”“พิมพ์เองนะคะ ขออนุญาตเข้าไปนะคะ”พิมพ์ขวัญได้เปิดประตูเข้าห้องทำงานเข้าไป หลังจากที่ตนได้เอ่ยปากขออนุญาตเข้าไป ทำให้ตนต้องตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า สภาพพื้นห้องเต็มไปด้วยกระดาษและ

พิมพ์ขวัญได้นั่งรถเก๋งออกเดินทางไปเที่ยวข้างนอกกับคุณากร ที่ใจกล้ามาขออนุญาตภาคิน พาพิมพ์ขวัญออกไปพักผ่อนข้างนอก โดยมีแรงสนับสนุนของณิชา ซึ่งตัวเองก็อยากใช้จังหวะนี้ได้อยู่สองต่อสองกับภาคิน“น้องพิมพ์อยากไปเที่ยวที่ไหนบ้างครับ บอกพี่ได้เลยนะครับ”“พิมพ์อยากไป ไหว้พระที่วัดพระธาตุดอยสุเทพนะคะ ไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนพี่กรไปมากไหมคะ”“ไม่ครับ พี่เต็มใจพาน้องพิมพ์ไปครับ”ระหว่างขึ้นดอยสุเทพเส้นทางที่คดเคี้ยวไปมาเต็มไปด้วย ธรรมชาติที่สวยงามเขียวขจีและสวยงามมาก บรรยากาศและสายหมอกบางๆ ของยามสาย“พิมพ์ตื่นเต้นมากเลยนะคะ พี่กร นี่คือครั้งแรกที่ได้ขึ้นมาวัดพระธาตุ”“พระธาตุดอยสุเทพสวยมากๆ นะครับน้องพิมพ์ ที่นั่นสามารถมองเห็นวิวเมืองเชียงใหม่ได้กว้างไกลมาก และยังมีพระธาตุสีทองที่บรรจุพระสารีริกธาตุ เป็นสถานที่สำคัญของเมืองเชียงใหม่”เมื่อถึงจุดหมายปลายทางแล้ว พิมพ์ขวัญได้ลงจากรถเก๋ง เพื่อชมบรรยากาศที่สวยงาม เมื่อเดินเข้ามาก็จะเจอ บันไดนาค 7 เศียร“น้องพิมพ์จะเดินบันไดขึ้นไป หรือจะนั่งรถรางไฟฟ้าดีครับ”“พิมพ์ขอนั่งรถรางไฟฟ้าดีกว่านะคะ”บรรยากาศผู้คนมาเที่ยวในวัดนี้มีทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ที่มา

รุ่งเช้าวันที่ภาคินได้ออกจากโรงพยาบาล หลังจากอาการดีขึ้นจากไข้หวัดใหญ่ คุณสมเจตน์ได้เข้ามารับเจ้านายของตน พร้อมทั้งทำเรื่องในการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมด“สวัสดีครับ คุณภาคินอาการดีขึ้นไหมครับ”“ครับคุณสมเจตน์ แล้วคุณสมเจตน์อาการเป็นยังไงบ้าง”“ผมได้พักผ่อนไปหลายวัน อาการดีขึ้นมากแล้วครับ”“สวัสดีครับคุณพิมพ์”“คุณสมเจตน์อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่แล้วครับ ผมต้องขอขอบคุณ คุณพิมพ์ด้วยนะครับ ที่ทำซุปให้ผมตอนผมไม่สบาย”“วันนี้ป้าอุ่นและสาไม่มาด้วยหรือคะ คุณสมเจตน์”“ป้าอุ่นและสา กำลังจัดเตรียมห้องให้คุณภาคินอยู่นะครับ และทำกับข้าวไว้รอคุณภาคินและคุณพิมพ์อยู่นะครับ”เมื่อรถตู้ได้แล่นเข้าตัวคฤหาสน์อย่างช้าๆ เสียงรถตู้ได้ดับเครื่องลง คุณสมเจตน์ได้เปิดประตูรถตู้ เพื่อเตรียมประคองภาคินลงจากรถ ก็ปรากฏว่าร่างสาวสวยได้เอาตัวมาเบียด ตัวคุณสมเจตน์ออก“คุณภาคิน เดี๋ยวณิชาประคองให้เองค่ะ”“ขอบคุณมากนะครับ แต่ผมว่าให้คุณสมเจตน์ประคองดีกว่านะครับ”“เดี๋ยวคุณณิชาหนัก ร่างกายของผมเอา”“แหม ณิชาทำได้ค่ะ”ณิชาได้เข้าประคองตัวภาคินขึ้นตึก ซึ่งขณะนั้นป้าอุ่นและสาได้ยืนรอภาคินอยู่เช่นกัน พิมพ์ขวัญได้ลงจากรถตู้