บทที่ 21

“ไอ้บ้า พูดอะไร ปล่อยสิคุณ” มุกรดาดิ้นฮึดฮัดในอ้อมแขนแกร่ง กลิ่นน้ำหอมของเขายังก่อกวนในโพรงจมูกทำให้ตัวเธอยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่พานอยากหาอะไรมาทุ่มใส่ หรือกางกรงเล็บข่วนใบหน้านั่นเสีย

“ปล่อยสิคุณ” กรามเล็กสบกันจนเป็นสันนูนพยายามดิ้นให้หลุดออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งรัด

“ว่าไงลองดูไหม” เขาเลิกคิ้วเหยียดยิ้ม

“ละ...ลอง...อะไร” มุกรดาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

“เมื่อกี้ยังทำเก่งอยู่เลย” หลี่จวิ้นหยางหรี่ตามองหญิงสาวในอ้อมกอดพลางเบ้ปากยิ้มหยันอยู่ในทีจะว่าไปเขารู้สึกหมั่นไส้เธอยิ่งนัก ผู้หญิงอะไรต่อปากต่อคำเก่งแถมดื้อเสียด้วย เถียงคำไม่ตกฟาก ยอกย้อนเอาเรื่อง

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้หญิงสาวในอ้อมกอดได้อุทธรณ์ใด ๆ เขากลับยกร่างอรชรแบกเธอขึ้นบ่า เดินตรงปรี่เข้าไปในห้องนอนทันทีอย่างไม่ลังเล มุกรดาดิ้นไม่หยุดสองมือกำแน่นทุบแผ่นหลังของชายหนุ่มเป็นพัลวัน

“นี่คุณ ปล่อยฉันลง ไอ้มาเฟียแสนร้ายกาจ”

เสียงปิดประตูเสียงดังปัง!!! ทำเอาบอดีการ์ดทั้งสองถึงกับแอบถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เมื่อสักครู่พวกเขาต่างรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่คิดว่าหญิงสาวชาวไทยคนนี้จะถึงกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้านายตนโดยไม่เกรงกลัว

“ผู้หญิงคนนั้นจะโดนอะไรหรือเปล่าวะ นายน่าจะโกรธมาก” แดนนี่เอ่ยขึ้น

“เรื่องของเจ้านาย” ชุนไห่เอ่ยขึ้นพลางตบไหล่ของแดนนี่ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น แดนนี่เกาหัวแกรก ๆ เกิดอาการมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ที่รู้แน่ ๆ เจ้านายกับผู้หญิงคนนั้นเคยมีสัมพันธ์สวาทต่อกัน พลางหันมาทางหัวหน้าแม่บ้านที่ยังยืนนิ่งเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ

“คิดว่าไงคุณซูเจียว” หญิงวัยกลางคนไม่ตอบพลางปรายตามองแดนนี่เล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินตามชุนไห่ไปอีกคน

“อ้าว คุณแม่บ้าน” แดนนี่ส่ายหัวเดินตามออกไป

หลี่จวิ้นหยางแบกมุกรดาเดินตรงปรี่เข้าไปในห้องนอน พร้อมกับโยนร่างอรชรลงบนเตียงอย่างไม่แรงมากนัก เมื่อตั้งตัวได้มุกรดาจึงพยายามคลานหนีหมายจะลงจากเตียงเพื่อตั้งหลัก แต่ด้วยความรวดเร็วของชายหนุ่มมือหนาจับยึดข้อเท้าเล็กพร้อมกับลากเข้ามา เขาปีนป่ายขึ้นมาคร่อมร่างอรชรเพื่อกำราบให้สยบอยู่ใต้อาณัติ จุดประสงค์เพียงแค่ขู่

“เอาสิ พูดดี ๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง” เสียงเข้มขู่อย่างไม่จริงจังมากนัก เขาทราบว่าไม่ควรปฏิบัติกับสุภาพสตรีแบบไม่ให้เกียรติเช่นนี้ แต่สำหรับมุกรดาเธอปรามาสเขาเกินไป เขารับไม่ได้กับคำว่า

บทรักก็งั้น ๆ ผู้หญิงที่ผ่านมือเขาต่างสยบให้กับบทรักบนเตียงของเขากันทั้งนั้น

ดวงตาคู่สวยมีแววหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัดแต่มุกรดาพยายามกลบเกลื่อนความกลัว ความสับสนในหัวใจ ยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ภาพกิจกรรมเร่าร้อนก็ค่อยวนเวียนก่อกวนให้หงุดหงิดหัวใจมิใช่น้อย แต่กระนั้นความเป็นสุภาพบุรุษของเขาได้มลายหายสิ้นนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป

“ปล่อยสิ”

“ปล่อยเหรอ ชอบไม่ใช่เหรอ ชอบความเร่าร้อนที่ฉันให้เธอเมื่อหนึ่งปีก่อน เธออ่อยฉัน ฉันรู้”

“ใครอ่อยคุณมิทราบ ไม่มีทาง” มุกรดาร้องเสียงหลงทีเดียวเมื่อเจอประโยคจี้จุด

ใครอ่อย ก็แค่ขอนอนด้วยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์พาไปหรอกย่ะ แต่ถึงมันจะจริงแค่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ เธอแอบเถียงในใจแบบข้าง ๆ คู ๆ

ใบหน้าสวยใสไร้สีสันพยายามเบือนหน้าหนีเมื่อหลี่จวิ้นหยางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จมูกแทบจะชนกัน

“ว่าไง อย่าบอกว่าไม่จริงนะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเบ้ปากยิ้มเล็กน้อยพลางโยกเอียงศีรษะเป็นเชิงให้เธอรู้ว่าเขาคิดถูก

“ไม่มีทาง” มุกรดาเอ่ยเสียงอ่อน

เสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอมาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาโฉบเข้ามาใกล้มากขึ้นโดยไม่ทันให้หญิงสาวใต้อาณัติได้ตั้งตัว ริมฝีปากหนาวนเวียนคลอเคลียไม่ห่างเสมือนแกล้งมากกว่าพิศวาส ลมหายใจเป่ารดผิวเนียนยิ่งกระตุ้นผิวแก้มซับสีเลือดมากขึ้น

ตัวหอมจัง บ้าแล้วยัยมุกเธอกำลังโดนเขาคุกคามอยู่นะ เธอแอบคิด