บทที่ 20

“ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นจนกว่าเธอจะจัดการตัวเอง” สายตาคมเข้มมองมุกรดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวรับรู้ถึงแววตาดูแคลนอยู่ในทีเพราะสภาพตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิดผมเผ้ามัดลวก ๆ หลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบออกจะกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิงเสียมากกว่า ใบหน้าขาวซีดไร้สีสัน เพราะไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใด ๆ สวมเสื้อยืดรัดรูปสีขาวแสนจะธรรมดาที่ซื้อมาจากตลาดนัดคลองถมแถวบ้าน กางเกงยีนเก่า ๆ ขาดวิ่นตามแฟชั่น

“ย้ำอีกครั้ง ฉันจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นจนกว่าจะได้รับทราบความจริงว่าพวกคุณจับตัวฉันมาด้วยสาเหตุใด ฉันต้องการกลับสถานทูต” มุกรดาเอ่ยเน้นประโยคสุดท้ายถึงความต้องการในเวลานี้

“ถ้าอยู่โรงแรมดี ๆ ไม่ออกมาเพ่นพ่านทั้งที่รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองไทยมันยังจะดีเสียกว่าเสี่ยงถูกจับไปขายทอดตลาด”

“เกินไปแล้วนะคุณ ถ้าฉันรู้ว่าจะถูกมาเฟียอย่างคุณจับตัวมา ฉันคงไม่ออกมาเดินเพ่นพ่านหรอก” มุกรดายอกย้อนเจ้าของเรือนร่างสูงร้อยแปดสิบห้า แถมมองค้อนอย่างเอาเรื่องไปหนึ่งกรุบ เรียวปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันแอบนึกหวาดหวั่นเมื่อต้องปะทะคารมกับเขา

กิริยาท่าทางของเขาไม่ได้ดูเป็นมิตรกับเธอเลย เกิดอาการตีบตันปวดแปล๊บในอก น้ำตาพานจะไหลเอาดื้อ ๆ รู้สึกเหมือนกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลแถมกำลังจะจมหายไปเสียบัดนั้น

“เธอคิดว่าที่นี่เป็นสรวงสวรรค์หรือไงมุกรดา ไม่บ้าก็โง่” เมื่อเจอสายตาคมเข้มคู่นั้นที่มองมาอย่างดูแคลนในความคิดความอ่านของเธอทำเอามุกรดาถึงกับควันออกหู ทำไมจะดูไม่ออกว่าเขาด่าเธอว่า โง่ ไม่คิดว่าคนเราจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ สายตาที่ดูอบอุ่นใจดี เป็นมิตรไม่ได้อยู่ในดวงตาคู่นั้นสักนิด

“ถึงฉันจะโง่ ใช่! โง่มากที่คืนนั้นฉันขอนอนกับคุณ” จู่ ๆ อะไรบางอย่างเข้าสิงทำให้มุกรดาโพล่งออกไปอย่างเหลืออดเกิดอาการน้อยอกน้อยใจบางอย่างเชิดหน้าน้อย ๆ อย่างถือดี

ประโยคนั่นทำเอาสองบอดีการ์ดต่างทำหน้างงงวย แอบส่งสายตาเป็นเชิงสงสัยในกิริยาท่าทางของบุคคลทั้งสองเหมือนจะรู้จักกันมาก่อน พวกเขาฟังภาษาไทยรู้เรื่องพอสมควรเนื่องจากโดนบังคับให้เรียนภาษาไทยถึงจะลืมไปบ้างเพราะไม่ค่อยได้ใช้แต่ก็พอเข้าใจ

ทั้งคู่แอบลอบกลืนน้ำลาย ส่วนซูเจียวหัวหน้าแม่บ้านยังคงนิ่งเฉยใบหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์หรือความรู้สึกใด ๆ ได้แต่ก้มหน้านิ่งท่าทางนอบน้อมเช่นเคย

“มุกรดา!” เสียงเข้มดุตวาดลั่น จ้องเขม็งหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตาคาดไม่ถึงว่าเธอจะเอาเรื่องนั้นมาพูดแถมต่อหน้าคนของเขาอีก ช่างกล้ามาก

“หรือไม่จริง นั่นสิฉันขอนอนกับคุณไปได้ยังไงกันนะ บทรักก็งั้น ๆ ไม่เห็นจะรู้สึกพิศวาสตรงไหน สงสัยตอนนั้นมันคงเป็นภาพลวงตา หรือไม่คุณก็แอบหยอดยาในแก้วเหล้าฉัน ทำให้ฉันหน้ามืดตามัวขอนอนกับคุณ”

“นี่เธอ!” หลี่จวิ้นหยางขบกรามแน่นร้องครางในลำคอเกิดอาการอึ้งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาฉกฉวยข้อมือบางกระชากร่างอรชร มืออีกข้างตวัดรอบเอวเข้ามาแนบชิด โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เสียจนดวงหน้าสวยเบือนหน้าหนี ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้มเป็นระลอก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามด้วยความประหม่าและหวาดหวั่น พยายามจะไม่ใส่ใจกับปฏิกิริยาของเขา

หึ ๆ เสียงหัวเราะของเขาช่างก่อกวนโสตประสาทของเธอเสียเหลือเกิน มุกรดาแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอช่างยากเย็น

เป็นบ้าอะไรนังมุก ผีห่าซาตานอะไรเข้าสิง เธอสบถในใจ

“บทรักก็งั้น ๆ” หลี่จวิ้นหยางโคลงศีรษะเล็กน้อยพลางยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีนิลกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างประเมิน

“ลองดูอีกสักรอบไหมล่ะ ฉันจะทำให้เธอลืมความรู้สึกคืนนั้นไปเลย รู้ไหมว่าจริง ๆ แล้วฉันชอบอะไรที่มันซาดิสม์ ใช้แส้ ใช้เชือก ใช้เทียน รับให้ได้ก็แล้วกัน แต่ที่แน่ ๆ เธอเองก็อ่อยฉันอย่ามาอ้างว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำไมฉันจะดูไม่ออกจริงไหม มิหนำซ้ำความเร่าร้อนในคืนนั้นเธอเองก็คงลืมไม่ลงเพราะมันเป็นครั้งแรกของเธอไม่ใช่เหรอ” มุกรดาตกตะลึงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าเขาจะเอ่ยประโยคนั้นอย่างไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด