Share

3

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-15 09:58:04

ส่วนตัวเขา แม้จะเป็นถึงเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่ ก็ได้รับเพียงคำทักทายตามมารยาท

ในที่สุดเซียวจิ้งเหยียนจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี เมื่อรู้ว่านางกำลังเดินทางเข้าเมืองหลวง เขาจึงปลอมตัวเป็นขอทาน และจัดฉากให้คนของตนแสร้งเป็นอันธพาล

เดิมทีเขาเพียงหวังให้นางยื่นมือช่วยสักครั้ง ไม่คิดเลยว่าจะได้เป็นคนรับใช้ติดตามนางในทันที

ห้าปีที่ข้าเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง เจ้ากลับไม่เคยสนใจ

วันนี้ข้าเป็นเพียงขอทาน เจ้ากลับยอมให้ติดตาม

เซียวจิ้งเหยียนหัวเราะในลำคอ

เยว่ซินเอ๋ย หากรู้ความจริง เจ้าคงอยากหักขาข้าจริง ๆ กระมัง

เขาเงยหน้ามองแผ่นหลังของสตรีบนหลังม้า แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงได้อยู่ข้างกายนาง ต่อให้ต้องเป็นบ่าวรับใช้ไปตลอดชีวิต เขาก็ยินดี

ทว่าเมื่อเห็นนางหยุดม้าในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เซียวจิ้งเหยียนก็ชะงัก

“นายหญิง มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ”

เยว่ซินหันมามองเขา

“ข้าจะไปพบคนผู้หนึ่ง เจ้ารออยู่ตรงนี้”

“ขอรับ” อาเหยียนรับคำ ก่อนถอยไปยืนรอข้างกำแพง เยว่ซินจึงเดินหายเข้าไปในตรอกซึ่งมีทางแยกทอดลึกเข้าไปด้านใน

ไม่นานนัก สตรีในชุดผ้าไหมสีครามอ่อนก็เดินออกมาแทน

เรือนผมที่เคยรวบอย่างจอมยุทธ์ถูกเกล้าเป็นมวยเรียบร้อย ปักปิ่นหยกขาวเรียบง่าย บนใบหน้ามีเครื่องประทินโฉมแต้มให้ผิวดูซีดเซียวกว่าปกติเล็กน้อย

ท่วงท่าที่เคยองอาจกลับนุ่มนวลขึ้น แม้ใบหน้ายังคงงดงามเช่นเดิม แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนละคน

อาเหยียนมองนางอย่างประหลาดใจ

“นายหญิง...”

“ต่อจากนี้ อย่าเรียกข้าเช่นนั้น”

“แล้วจะให้ข้าน้อยเรียกว่าอะไรขอรับ”

เยว่ซินสบตาเขานิ่ง

“ฮูหยิน”

ชายหนุ่มชะงัก

“ฮูหยินหรือขอรับ”

“ใช่”

“แต่ท่านยังมิได้...”

“เจ้ามีปัญหาหรือ”

“ไม่มีขอรับ!” อาเหยียนรีบก้มหน้า

เยว่ซินมองเขาอีกครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

“ข้ากำลังจะกลับจวนสกุลเฉิน ในฐานะหลินหว่านชิง ฮูหยินเอกของจวนนี้”

อาเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เขารู้ว่าหลินเยว่ซินมีพี่สาวฝาแฝด แต่ไม่คิดว่านางจะเลือกใช้วิธีนี้

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

“เข้าใจจริงหรือ”

“เข้าใจว่าต่อหน้าผู้อื่น ข้าน้อยต้องเรียกท่านว่าฮูหยิน และไม่พูดสิ่งที่ไม่ควรพูด”

เยว่ซินพยักหน้า

“ดี”

“แต่ฮูหยินขอรับ”

“อะไรอีก”

“หากมีคนถามว่าข้าน้อยเป็นใคร”

“เจ้าก็บอกว่าเป็นบ่าวที่ข้ารับไว้ระหว่างเดินทางกลับจวน”

“ขอรับ!” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง

“ข้าน้อยจะรับใช้ฮูหยินให้ดีที่สุด”

เยว่ซินมองเขาอย่างระแวงเล็กน้อย บุรุษผู้นี้รับบทบ่าวได้คล่องแคล่วเกินไปแล้ว แต่เวลานี้นางไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น นางต้องรีบไปหาหลานทั้งสาม

ณ จวนสกุลเฉิน เสียงร้องไห้ของเฉินซูเม่ยยังคงดังไม่ขาดสาย

เฉินจื่อเฟิงถูกบ่าวชายกดลงกับพื้น ใบหน้าบวมช้ำ เลือดไหลจากมุมปาก

ซูม่านอิงยืนมองด้วยสีหน้าเย็นชา

“ยังไม่ยอมขอโทษอวี้หลันอีกหรือ”

“ข้าไม่ผิด!” เด็กหนุ่มกัดฟันตอบ

“เจ้ามันดื้อด้านเหมือนมารดาไม่มีผิด!”

ซูม่านอิงยกมือขึ้น

“ตีต่อไป!” บ่าวชายคนหนึ่งยกไม้ขึ้นสูง แต่ก่อนที่ไม้จะฟาดลงมา เสียงดังสนั่นก็ดังก้องจากประตูใหญ่

โครม!

บานประตูไม้หนาหนักถูกพลังฝ่ามือของเยว่ซินซัดจนหลุดกระเด็น เศษไม้แตกกระจายไปทั่วลาน

ทุกคนสะดุ้งสุดตัว ฝุ่นควันฟุ้งตลบ ท่ามกลางม่านฝุ่นนั้น ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีครามอ่อนค่อย ๆ ก้าวเข้ามา ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้างดงามซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตาหงส์คมกริบแฝงความเย็นชาอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นมาก่อน

ด้านหลังมีชายหนุ่มในชุดผ้าป่านเก่าขาดเดินตามอย่างนอบน้อม

“ผู้ใดกล้าบุกรุกจวนสกุลเฉิน!”

พ่อบ้านเฉียนกุ้ยตะโกนลั่น แต่ยังไม่ทันได้รับคำตอบ เสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น

“ท่านแม่!”

เฉินซูเม่ยเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก

“ท่านแม่กลับมาแล้ว!”

หลินเยว่ซินชะงักฝีเท้า แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินหลานสาวเรียกตนว่ามารดา หัวใจของนางก็ยังบีบรัด

นางมองเด็กหญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น มองแก้มบวมช้ำ มองมือเล็ก ๆ ที่มีรอยเลือด

ก่อนเลื่อนสายตาไปยังหลานชายซึ่งถูกบ่าวชายกดร่างไว้ ความเย็นชาบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นความอำมหิต

“ผู้ใดทำ” ไม่มีใครกล้าตอบ

เยว่ซินถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงต่ำลง

“ข้าถามว่า ผู้ใดทำร้ายลูกของข้า!”

บ่าวชายคนหนึ่งรวบรวมความกล้า

“ฮูหยิน นายท่านสั่งไว้ว่า...”

เขาพูดยังไม่ทันจบ ร่างของเยว่ซินก็หายวับไปจากจุดเดิม

พลั่ก!

ฝ่ามือหนึ่งกระแทกเข้ากลางอกบ่าวชายจนร่างกระเด็นไปชนกำแพง

อีกสามคนยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกนางซัดล้มระเนระนาด เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกัน

เพียงชั่วพริบตา บ่าวชายทั้งสี่ก็หมดสภาพนอนกองอยู่บนพื้น

เยว่ซินเดินเข้าไปหาจื่อเฟิง เด็กหนุ่มพยายามลุกขึ้น

“ท่านแม่...”

“ไม่ต้องลุก” นางย่อตัวลงประคองหลานชาย

“เจ็บมากหรือไม่” จื่อเฟิงส่ายหน้า แม้ใบหน้าจะซีดเผือด

“ข้าไม่เป็นไรขอรับ ท่านแม่รีบดูซูเม่ยเถิด นางถูกตีจนมือบวมไปหมดแล้ว”

เยว่ซินหันไปมองหลานสาว ซูเม่ยรีบคลานเข้ามากอดเอวนางแน่น

“ท่านแม่... ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว” เสียงสะอื้นนั้นทำให้หัวใจเยว่ซินบีบรัด นางลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน

“เด็กดี แม่กลับมาแล้ว”

“พวกเขาเผาภาพที่ข้าวาดให้ท่านแม่...”

เยว่ซินเหลือบมองกระถางไฟ เศษกระดาษดำไหม้ยังคงปลิวอยู่ในนั้น

“ไม่เป็นไร” นางเช็ดน้ำตาให้หลานสาว

“ภาพวาดใหม่ แม่จะซื้อกระดาษกับพู่กันที่ดีที่สุดให้เจ้า”

“แต่ภาพนั้น...”

“แม่รู้” เยว่ซินกอดเด็กหญิงแน่นขึ้น

“สิ่งที่เจ้าตั้งใจทำย่อมมีค่า แต่คนที่ทำลายมันจะต้องชดใช้” เสียงแหลมสูงดังแทรกขึ้นทันที

“หลินหว่านชิง!”

ซูอวี้หลันเดินเข้ามาด้วยความโกรธ นางเคยเห็นหลินหว่านชิงเป็นสตรีอ่อนโยน ไม่เคยกล้าขัดใจผู้ใด จึงไม่คิดว่าฮูหยินเอกที่เพิ่งกลับมาจะกล้าทำร้ายบ่าวในจวน

“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคนของท่านแม่ข้า!”

เยว่ซินค่อย ๆ ลุกขึ้น

“เมื่อครู่เจ้าเป็นคนตบลูกสาวข้าหรือ”

ซูอวี้หลันเชิดหน้า

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   71

    “ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   70

    “แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   69

    เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   68

    “ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   67

    “เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   66

    เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status