Mag-log in“ใช่ แล้วอย่างไร นางเป็นเพียงเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าสั่งสอนบ้างจะเป็นอะไรไป!”
“ดี” เยว่ซินพยักหน้าช้า ๆ
“กล้ายอมรับก็ดี”
ซูอวี้หลันยังไม่ทันเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
เพียะ!ฝ่ามือของเยว่ซินตบลงบนใบหน้านางเต็มแรง
“กรี๊ด!”
ซูอวี้หลันเซถลาล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดงทันที นางยกมือกุมแก้มด้วยความตกตะลึง
“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้า!”
เยว่ซินเดินเข้าไปใกล้
“เมื่อครู่เจ้าใช้มือข้างใดตีลูกสาวข้า”
ซูอวี้หลันถอยกรูด
“ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย!”
“นังสารเลว!” ซูม่านอิงกรีดร้อง รีบวิ่งเข้ามา
“หลินหว่านชิง! เจ้ากล้าทำร้ายลูกสาวข้าต่อหน้าข้า!”
เยว่ซินหันไปมองสตรีในชุดหรูหรา
“ซูม่านอิง” นางเอ่ยชื่ออีกฝ่ายช้า ๆ
“ข้าไม่อยู่เพียงไม่กี่เดือน เจ้าก็กล้าขึ้นมานั่งบนหัวข้าแล้วหรือ”
ซูม่านอิงหน้าเปลี่ยนสี
“เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า!”
“ข้าพูดเรื่องอะไร เจ้าควรรู้ดีที่สุด”
เยว่ซินก้าวเข้าไปใกล้
“ข้าเป็นฮูหยินเอกของจวนนี้ แต่เจ้ากลับแต่งกายอวดอำนาจราวกับเป็นนายหญิงตัวจริง ทั้งยังปล่อยให้ลูกติดของตนรังแกบุตรของข้าอย่างเปิดเผย”
“เด็กพวกนี้ดื้อด้าน ข้าเพียงสั่งสอนแทนเจ้า!”
“สั่งสอนอย่างนั้นหรือ”
เยว่ซินยิ้มเย็น
“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าบ้าง”
ซูม่านอิงยกมือหมายจะตบหน้าอีกฝ่าย
ทว่าเยว่ซินจับข้อมือนางไว้ก่อน
“อ๊าย! ปล่อยข้า!”
“มือข้างนี้ใช่หรือไม่ที่เคยตีลูกข้า”
“ปล่อย!” เยว่ซินบิดข้อมือเพียงเล็กน้อย เสียงร้องเจ็บปวดดังลั่น ก่อนนางจะผลักซูม่านอิงจนล้มลงข้างลูกสาว
“จำไว้” เยว่ซินกล่าวเสียงเย็น
“ข้าเคยอดทนเพราะเห็นแก่ความสงบสุขของครอบครัว แต่ต่อจากวันนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดเหยียบย่ำข้าและลูกอีก!”
ซูม่านอิงกัดฟันกรอด
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นคนโปรดของนายท่านเฉิน!”
“แล้วอย่างไร”
“หากนายท่านรู้เรื่อง เขาไม่มีวันปล่อยเจ้าแน่!”
เยว่ซินยิ้มเย็น
“ดี ข้าก็กำลังรอเขาอยู่” ราวกับสวรรค์จงใจส่งตัวคนชั่วมาให้ทันเวลา เสียงตะโกนของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นจากทางเดิน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
เฉินหย่งคัง ขุนนางกรมคลังวัยสามสิบแปดปี เดินเข้ามาพร้อมบ่าวรับใช้สองคน
เมื่อเห็นประตูจวนพังยับ บ่าวชายบาดเจ็บ และอนุภรรยากับลูกสาวนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น เขาก็หน้าถมึงทึงทันที
“ใครกล้ามาก่อเรื่องในจวนข้า!”
“นายท่าน!” ซูม่านอิงรีบคลานเข้าไปกอดขาเขา
“ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ ฮูหยินกลับมาก็อาละวาด ทำร้ายอวี้หลัน ทั้งยังทำร้ายข้าด้วย!”
“ท่านพ่อ!” ซูอวี้หลันร้องไห้ตาม พลางรีบเข้าไปเกาะแขนเฉินหย่งคัง
“นางตบหน้าข้าจนบวมไปหมดแล้ว!”
เฉินหย่งคังหันไปมองผู้ก่อเรื่อง
ทันทีที่เห็นใบหน้างดงามของสตรีในชุดสีครามอ่อน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป
“หว่านชิง!”
เยว่ซินยกยิ้มบาง
“ท่านพี่” คำเรียกนั้นทำให้เฉินหย่งคังชะงัก
เขาจำได้ว่าภรรยาเคยเรียกตนเช่นนี้ แต่เหตุใดน้ำเสียงของนางจึงเย็นชาถึงเพียงนี้
“เจ้า... เจ้ากลับมาได้อย่างไร”
เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ข้าควรถามท่านมากกว่า”
เยว่ซินเดินเข้าไปใกล้
“เหตุใดท่านจึงดูตกใจนัก หรือท่านคิดว่าข้าจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว”
เฉินหย่งคังหน้าซีดลงเล็กน้อย
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าเพียงเป็นห่วงสุขภาพเจ้าเท่านั้น!”
“เป็นห่วงหรือ” เยว่ซินหัวเราะเบา ๆ
“หากเป็นห่วงจริง เหตุใดจึงปล่อยให้อนุภรรยากับลูกสาวของนางรังแกลูกทั้งสามของข้า”
“เด็กพวกนี้ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ สมควรถูกสั่งสอนบ้าง” คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเยว่ซินหายไปทันที
“ท่านว่าอย่างไรนะ”
“ข้าเป็นบิดาของพวกเขา จะสั่งสอนอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของข้า!”
“สิทธิ์ของท่าน” เยว่ซินเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว
“แล้วสิทธิ์ของข้าที่เป็นมารดาเล่า”
เฉินหย่งคังชะงัก
“หว่านชิง เจ้าอย่ามาหาเรื่อง!”
“ข้าหาเรื่องหรือ” นางชี้ไปทางจื่อเฟิงกับซูเม่ย
“ลูกแท้ ๆ ของท่านถูกบ่าวทุบตีต่อหน้าต่อตา ท่านกลับไม่คิดปกป้อง!”
เฉินหย่งคังปรายตามองบุตรทั้งสอง เมื่อเห็นสภาพบาดเจ็บ เขากลับขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
“พวกเขาคงทำผิดอะไรสักอย่าง ม่านอิงไม่ใช่คนไร้เหตุผล”
เยว่ซินนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก
“เฉินหย่งคัง” นางเรียกชื่อเต็มของเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ข้าเพิ่งรู้วันนี้เองว่า ท่านเป็นบิดาที่ดีได้ถึงเพียงนี้”
“หว่านชิง!” เขาตวาดลั่น
“เจ้ากล้าประชดประชันสามีต่อหน้าบ่าวไพร่หรือ!”
“แล้วท่านกล้าปล่อยให้ลูกของตนถูกทำร้ายต่อหน้าบ่าวไพร่ได้อย่างไร”
“เจ้า!” เฉินหย่งคังโมโหจนหน้าแดงก่ำ
เขาก้าวเข้ามา ยื่นมือหมายจะจับแขนเยว่ซิน
“เจ้าตามข้ามาคุยให้รู้เรื่อง!” แต่ยังไม่ทันแตะต้องนาง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นายท่านเฉิน”
อาเหยียนก้าวเข้ามาขวางอย่างนอบน้อม
“นายท่านเฉินโปรดระงับโทสะ ฮูหยินกำลังมีเรื่องจะกล่าวกับท่าน อย่าเพิ่งลงไม้ลงมือเลยขอรับ”
เฉินหย่งคังหันขวับ
“เจ้าขอทานสกปรก! กล้าดีอย่างไรมาขวางข้า!”
เขายกมือหมายจะตบอาเหยียน แต่เยว่ซินเร็วกว่ามาก นางคว้าข้อมือเฉินหย่งคังแล้วบิดออกด้านข้าง
“โอ๊ย!”
“ท่านคิดจะทำอะไรคนของข้า”
“หว่านชิง! ปล่อยข้า!”
“ได้” เยว่ซินปล่อยมือ ก่อนหมุนตัวเตะเข้ากลางอกเขาเต็มแรง
โครม!
ร่างของเฉินหย่งคังปลิวข้ามลานกว้าง กระแทกเข้ากับประตูเรือนรับรองจนไม้แตกกระจาย
“นายท่าน!” ซูม่านอิงกรีดร้อง
เฉินหย่งคังนอนตัวงอท่ามกลางเศษไม้ ไอจนเลือดซึมออกจากมุมปาก
เขาพยายามลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดทำให้ต้องทรุดลงอีกครั้ง
เยว่ซินเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ทุกย่างก้าวทำให้ผู้คนรอบข้างถอยหนีโดยไม่รู้ตัว
“เฉินหย่งคัง” นางเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
“ข้าเคยยอมทุกอย่างเพื่อท่าน”
ชายบนพื้นเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว
“ข้านำสินเดิมทั้งหมดมาช่วยให้ท่านมีวันนี้ เลี้ยงดูบุตรทั้งสามด้วยความเหนื่อยยาก ทั้งยังอดทนต่อความลำบากร่วมกับท่านมาตลอดหลายปี” เยว่ซินย่อตัวลง
“แต่ท่านกลับตอบแทนข้าด้วยสิ่งใด”
เฉินหย่งคังอ้าปากจะเถียง แต่เยว่ซินยกเท้าเหยียบลงบนชายเสื้อเขา ตรึงร่างไว้กับพื้น
“ฟังให้ดี” นางก้มลงกล่าวทีละคำ
“นับจากวันนี้ หากท่านกล้าแตะต้องข้าหรือลูกทั้งสามอีกแม้แต่ปลายนิ้ว ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าการมีชีวิตอยู่โดยไม่อาจร้องขอความเมตตาเป็นเช่นไร”
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







