Mag-log in“ปล่อยน้องสาวข้า!”
เฉินจื่อเฟิงดิ้นรนสุดกำลัง ทว่าบ่าวชายกลับเหยียบแผ่นหลังเขาจนแนบพื้น
ซูม่านอิงมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ ในจวนสกุลเฉินแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งนาง แม้แต่เฉินหย่งคังผู้เป็นเจ้าของจวน ยังต้องยอมตามใจนางแทบทุกเรื่อง แล้วเด็กสามคนที่มารดาถูกส่งไปรักษาตัวบนเขาจะทำอะไรได้
นางไม่รู้เลยว่า คำพูดโอหังของตนในวันนี้ กำลังจะกลายเป็นสิ่งที่นางเสียใจไปชั่วชีวิต
ในขณะที่คนในจวนสกุลเฉินยังหลงคิดว่าตนกุมอำนาจไว้ได้ทั้งหมด ผู้ที่กำลังจะทำให้ทุกอย่างพลิกผันก็เดินทางใกล้ถึงเมืองหลวงแล้ว
ถนนสายหลักเข้าสู่เมืองหลวง เสียงกีบม้าดังก้องไปตามถนนหิน
อาชาสีนิลตัวใหญ่พุ่งทะยานผ่านผู้คนด้วยความเร็วราวสายลม บนหลังม้าคือสตรีร่างระหงในชุดจอมยุทธ์สีดำขลิบแดง เรือนผมดำสนิทถูกรวบขึ้นด้วยปิ่นเงินเรียบง่าย
ใบหน้างดงามเย็นชาดุจหิมะบนยอดเขา ดวงตาหงส์คมกริบแฝงประกายอันตราย
นางคือหลินเยว่ซิน เจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า
ทว่าการเดินทางเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ นางไม่ได้ตั้งใจจะปรากฏตัวในฐานะเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่
นางกำลังจะกลับไปเป็นสตรีอีกคนหนึ่ง
หลินหว่านชิง พี่สาวฝาแฝดของนาง
สองพี่น้องมีใบหน้าละม้ายกันจนแทบแยกไม่ออก แม้แต่คนใกล้ชิด หากไม่ได้สังเกตนิสัยและท่วงท่าอย่างละเอียด ก็ยากจะรู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ใด
และนั่นคือสิ่งที่เยว่ซินตั้งใจใช้ให้เป็นประโยชน์
ในอกเสื้อของนางมีจดหมายลับจากคนสนิทแห่งสำนักวิหกเหินฟ้า
เนื้อความระบุว่า หลินหว่านชิงถูกวางยาพิษเรื้อรังมานานหลายเดือน ร่างกายทรุดโทรมจนแทบสิ้นใจ โชคดีที่คนของสำนักช่วยพาตัวออกจากจวนสกุลเฉินได้ทัน
ขณะนี้หว่านชิงกำลังได้รับการรักษาอยู่บนหุบเขาลับ
ส่วนบุตรทั้งสามยังติดอยู่ในจวนสกุลเฉิน ถูกเฉินหย่งคังกับอนุภรรยากดขี่ข่มเหงอย่างหนัก
เยว่ซินกำจดหมายแน่น เมื่อครั้งบิดามารดาจากไป หว่านชิงเป็นผู้เลี้ยงดูนาง ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อให้น้องสาวได้เติบโตอย่างสุขสบาย
ต่อมาเมื่อหว่านชิงแต่งเข้าจวนสกุลเฉิน เยว่ซินจึงเลือกออกท่องยุทธภพ สร้างสำนักวิหกเหินฟ้าขึ้นด้วยสองมือของตน นางเคยคิดว่าพี่สาวจะมีชีวิตคู่ที่ดี ไม่คิดเลยว่าบุรุษที่หว่านชิงเลือกจะตอบแทนความรักด้วยยาพิษ
“เฉินหย่งคัง...” เยว่ซินเอ่ยชื่อบุรุษผู้นั้นลอดไรฟัน
“เจ้ากล้าทำร้ายพี่สาวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ” ดวงตาหงส์ของเยว่ซินทอประกายเย็นเยียบ
“ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานที่นางต้องเผชิญทีละอย่าง!” นางกระชับบังเหียน เตรียมเร่งม้าไปยังจวนสกุลเฉิน
แต่ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากตรอกข้างทาง
“ไอ้ขอทานสกปรก! กล้าเดินชนคุณชายอย่างข้า รนหาที่ตายนัก!”
“คุณชายโปรดเมตตาด้วย ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ!”
“พวกเจ้า ตีมัน!”
เสียงทุบตีดังตามมา เยว่ซินเหลือบมองอย่างรำคาญ
ชายฉกรรจ์สี่คนกำลังรุมทำร้ายบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าป่านเก่าขาด เนื้อตัวมอมแมม เส้นผมยุ่งเหยิงปรกใบหน้า
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางขมวดคิ้วกลับไม่ใช่สภาพน่าสงสารของชายผู้นั้น แต่เป็นท่วงท่าการหลบหลีก
ทุกครั้งที่กำปั้นกำลังจะกระแทกจุดสำคัญ เขามักขยับตัวเพียงเล็กน้อย ทำให้หมัดตกลงบนส่วนที่ไม่เป็นอันตราย แม้แต่จังหวะล้มก็ยังดูประณีตเกินกว่าขอทานธรรมดา
เยว่ซินหรี่ตา
ขอทานผู้นี้มีพิรุธ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นพอดี ดวงตาคมลุ่มลึกสบกับดวงตาของนางชั่วขณะ ก่อนเขาจะรีบก้มหน้าลงแล้วแสร้งร้องโอดโอย
“โอ๊ย! อย่าตีข้าเลยขอรับ!”
เยว่ซินแค่นเสียงเบา นางไม่มีเวลามาสนใจละครตบตาของผู้ใด แต่เมื่อเห็นอันธพาลคนหนึ่งชักมีดสั้นออกมา นางก็หมดความอดทน
“น่ารำคาญ!” ปลายนิ้วเรียวดีดก้อนกรวดสามเม็ดออกไปอย่างรวดเร็ว
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ก้อนกรวดพุ่งกระแทกจุดสกัดชีพจรของอันธพาลสามคนอย่างแม่นยำ
“อั่ก!” ทั้งสามล้มลงพร้อมกัน แขนขาแข็งทื่อจนขยับไม่ได้
ชายคนที่สี่หน้าถอดสี
“จอมยุทธ์หญิงโปรดไว้ชีวิต!”
“ไสหัวไป! แล้วพาพวกของเจ้าออกไปด้วย!” ชายผู้นั้นรีบลากสหายทั้งสามที่ถูกสกัดจุดชีพจรออกจากทาง ก่อนพากันหนีไปอย่างทุลักทุเล
เยว่ซินกระตุกบังเหียนเตรียมจากไป ทว่าชายขอทานกลับรีบวิ่งออกมาขวางหน้าม้า ก่อนทิ้งตัวคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว
“แม่นางผู้มีพระคุณ!”
“หลีกไป”
“ท่านช่วยชีวิตข้าน้อยไว้ บุญคุณครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ข้าน้อยไม่มีทรัพย์สินใดตอบแทน ขอเพียงให้ข้าน้อยติดตามรับใช้ท่านไปจนวันตายเถิดขอรับ!”
เยว่ซินปรายตามองเขา
“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเพื่อหวังสิ่งตอบแทน”
“แต่ข้าน้อยอยากตอบแทนขอรับ!”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น แม้ใบหน้าจะเปื้อนฝุ่น แต่โครงหน้าคมคายกลับหล่อเหลาจนน่าประหลาด ดวงตาคู่นั้นสุกใสราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่
เยว่ซินนิ่งมองครู่หนึ่ง
“เจ้าชื่ออะไร”
“อาเหยียนขอรับ”
“ทำอะไรเป็นบ้าง”
“ทำอาหาร ซักผ้า กวาดเรือน ต้มน้ำ นวดไหล่ ขัดรองเท้า ข้าน้อยทำได้ทุกอย่างขอรับ!”
“พูดเสียราวกับเคยเป็นบ่าวรับใช้มาก่อน”
อาเหยียนชะงักไปเสี้ยวลมหายใจ ก่อนยิ้มซื่อ
“คนยากจนอย่างข้าน้อย หากไม่รู้จักทำงานก็คงอดตายไปนานแล้วขอรับ”
“ข้าไม่ชอบคนไร้ประโยชน์”
“ข้าน้อยจะทำตัวให้มีประโยชน์ที่สุด!”
“ข้าไม่ชอบคนพูดมาก”
“เช่นนั้นข้าน้อยจะพูดให้น้อยที่สุดขอรับ!”
เยว่ซินมองเขานิ่ง
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงยังพูดไม่หยุด”
ชายหนุ่มรีบเม้มปากทันที ท่าทางนั้นทำให้นางเกือบหลุดหัวเราะ
เยว่ซินพิจารณาเขาอีกครั้ง บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ขอทานธรรมดาแน่ แต่แทนที่จะปล่อยให้เขาแอบติดตาม การเก็บไว้ใกล้ตัวอาจทำให้นางรู้จุดประสงค์ของเขาได้เร็วกว่า
อีกอย่าง นางกำลังจะเข้าจวนสกุลเฉินในฐานะฮูหยินเอก การมีคนคอยจัดการงานจุกจิกย่อมสะดวกไม่น้อย
“ได้” ดวงตาของอาเหยียนสว่างวาบ
“ขอบพระคุณนายหญิง!”
“แต่ข้ามีกฎข้อหนึ่ง”
“เชิญสั่งมาได้เลยขอรับ!”
เยว่ซินโน้มตัวลงเล็กน้อย
“หากเจ้ากล้าทรยศข้าแม้แต่ครั้งเดียว ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของเจ้าเสีย”
อาเหยียนยิ้มกว้าง
“ข้าน้อยไม่มีวันทรยศนายหญิงเด็ดขาด!”
“เช่นนั้นก็ตามมา”
เยว่ซินควบม้าจากไป ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นวิ่งตามอย่างกระตือรือร้น แต่ทันทีที่นางหันหลัง รอยยิ้มซื่อสัตย์บนใบหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
บุรุษผู้นี้หาใช่ขอทานธรรมดา เขาคือเซียวจิ้งเหยียน เจ้าสำนักเมฆาเพลิงผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกร
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาส่งของขวัญล้ำค่า จดหมายเกี้ยวพาราสี และดอกไม้หายากไปยังสำนักวิหกเหินฟ้านับครั้งไม่ถ้วน
บางครั้งเขายังเดินทางไปร่วมงานชุมนุมยุทธภพเพียงเพื่อได้พบหน้านาง ทว่าหลินเยว่ซินกลับไม่เคยสนใจเขาในเชิงชู้สาว นอกเหนือจากคำทักทายตามมารยาท นางก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาเข้าพบเป็นการส่วนตัว ของขวัญทุกชิ้นถูกส่งคืน ส่วนจดหมายบางฉบับไม่เคยถูกเปิดอ่าน
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







