บทที่ 13

ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเช่นนั้นชายหนุ่มก็เกร็งไปทั้งร่าง เขาหรี่ดวงตาลงมองเพราะคิดว่าหญิงสาวทั้งสองมาเพื่อสังหารเขา แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด พวกนางไม่เพียงไม่ก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนแต่ยังถึงกับเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หลังฉากกั้น และชุดที่นางเปลี่ยนนั้นเป็นชุดสีขาวที่มีเลือดสีแดงเปรอะเปื้อน อีกทั้งเส้นผมยาวสลวยยังยุ่งเหยิงจนบดบังใบหน้าของพวกนางเอาไว้กว่าครึ่ง มองไม่ชัดว่าใบหน้านั้นมีลักษณะเช่นไร

“ท่านว่าเอาเลือดไก่นี่ทาลงบนใบหน้าด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดี ๆ” เสียงสนทนากันของหญิงสาวทั้งสองยิ่งทำให้เขาใคร่รู้ แต่ถึงจะพยายามเหลือบสายตามองก็ยากจะเข้าใจในการกระทำ ที่รับรู้คือร่างเล็กเดินหายเข้าไปยังกำแพง

โหลวตงอวี้ไม่อาจพลิกร่างจึงได้แต่กลอกดวงตามองตามหญิงสาวที่ยุ่งง่วนอยู่กับการพยายามแกล้งหลอกผู้อื่นว่าเป็นภูตผีวิญญาณ

ความวุ่นวายด้านนอกได้ยินแว่วเข้ามา เสียงตะโกนแหกปากด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงวิ่ง เสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เสียงหัวเราะแผ่วเบาของพวกนาง พร้อมกับเสียงก่นด่าว่าบุรุษล้วนมักมากทั้งสิ้น ทำให้เขาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอดสงสัยไม่ได้

หากให้เขาฟังจากการสนทนาของพวกนางทั้งสอง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าหญิงสาวหาใช่สตรีในหอนางโลม ความรู้สึกยินดีวูบขึ้นมา กระนั้นชายหนุ่มกลับปัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว เขายังมีเรื่องราวมากมายให้ต้องจัดการ ดังนั้นเขายังไม่อาจคิดถึงเรื่องนี้

“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”

“แก้แค้นน่ะสิ ไหน ๆ ข้าก็จะทำตัวล่องหนหายตัวแล้ว”

น้ำเสียงขุ่นเคืองของหญิงสาวทำให้เขาเย็นวาบไปทั้งกาย เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าหญิงสาวยืนมองเขาอยู่เช่นกัน เขายังทันได้มองเห็นว่านางสะดุ้งวาบ เพราะไม่คิดว่าเขาจะลืมตาขึ้นกะทันหันเช่นนี้ “ท่าน...” นางอ้าปากจะพูดแต่ก็หรี่ตาลงแล้วเอื้อมมือมาใช้นิ้วแหย่ลงไปยังหัวไหล่เขาครั้งหนึ่งเป็นการหยั่งเชิง

“เจ้ากล้าหรือ” เขาจ้องนางเขม็ง

“มีอะไรไม่กล้ากัน” นางยังแข็งใจ

“ดี” เขากล่าวด้วยดวงตาวาบวับ “หนีได้หนีไป แต่หากข้าหาเจ้าพบนั่นย่อมหมายถึงชีวิตเจ้าเป็นของข้า ข้าจะค่อย ๆ กรีดเนื้อหนังของเจ้าออกมาทีละชิ้น แล้วค่อย ๆ กินเนื้อของเจ้า ในขณะที่เจ้านั่งมองเนื้อของตนถูกข้าละเลียดชิมทีละน้อย ๆ”

“ข้า...ขะคิดว่าข้ากลัว?” นางกล่าวด้วยท่าทีลังเลจากนั้นจึงยิ้มกว้าง “นับจากวันนี้ท่านกับข้าไม่มีทางได้พบกันอีกตลอดทั้งชาติ” นางหัวเราะอย่างย่ามใจ

เขามองดูอย่างเหม่อลอย รอยยิ้มของนางค่อย ๆ ซึมซับเข้าไปในกำแพงสูงใหญ่เพื่อไม่ให้สตรีใดก้าวเข้าไปได้ นางไม่ใช่สตรีที่งดงามเหนือโฉมสะคราญมากมายที่เขาพบเจอ แต่เขาชอบรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งการเสแสร้งนั้น อีกทั้งยังเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความซุกซน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาหัวใจสั่นระรัว

หากมิใช่ว่า...

“ลาก่อน ชาตินี้ทั้งชาติอย่าได้พบเจอกันอีก” หญิงสาวเอ่ยจบสติของเขาก็พลันพร่าเลือน

...ให้ตายนางวางยาเขาอีกแล้ว!!!

กว่าเขาจะรู้สึกตัวขึ้นมาก็เป็นยามอู่[1]ของวันถัดมา ที่สำคัญสภาพของเขา

...นางถึงกับจับเขาถอดเสื้อผ้าเหลือเพียงกางเกงตัวเดียว ผูกแขนขาของเขากางออกแล้วขึงเอาไว้กับเตียงสี่ด้าน ทั้งยังเขียนคำว่าเจ้าลูกเต่ามักมากในตัณหาเอาไว้ที่หน้าผากและบนหน้าอก!!!

เพียงเท่านั้นยังไม่พอ อาการด้านชาที่ปลายนิ้วมือและร่างกายบางครั้งก็ยังส่งผลกับเขา กว่าจะรักษาให้หายขาดก็ใช้เวลาเกือบเดือน ที่น่าแค้นใจไปกว่านั้นซึ่งทำให้เขาต้องให้คนออกพลิกแผ่นดินตามล่านางไปทั่วนั้น ก็เพราะ...ส่วนนั้นของเขาถึงกับใช้การไม่ได้ถึงหกเดือน!!!

โหลวตงอวี้มองดูเจ้าจิ้งจอกน้อยค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้อย่างรอคอย เขาหวนนึกถึงความโกรธแค้นของตัวเองที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนใจ ในยามที่ไม่สามารถสืบหาตัวตนของอีกฝ่ายพบ

หลังจากวันนั้นไม่ว่าจะตามสืบ คอยสะกดรอย หรือแม้กระทั่งซื้อข่าวสารจากหอข่าว หญิงสาวก็ราวกับล่องหนหายตัวไป ร่องรอยของนางหายวับไร้ซึ่งผู้คนที่สามารถชี้ตัว อีกทั้งไม่เคยมีใครรู้จักนางมาก่อน กระทั่งหลงจู๊ลู่ผู้ดูแลร้านใบชาบอกว่านางเดินทางลงใต้ไปแล้ว ทั้งยังขายร้านใบชานั้นต่อให้เขาในราคาถูก

เขาให้คนเฝ้าดูความเคลื่อนไหวอยู่นานเกือบปี ในที่สุดก็เลิกล้มความตั้งใจเพราะนางไม่เคยปรากฏตัวที่ไหนในเมืองเสียนหยางอีกเลย กระทั่งความวุ่นวายและเรื่องราวมากมายในตระกูลทำให้เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องนี้อีก ถึงอย่างนั้นตอนนี้นางกลับพาตัวเข้ามาหาเขาเองโดยที่เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย

นางต้องเก่งกาจเจ้าเล่ห์และมีความอดทนเป็นเลิศเพียงใด จึงสามารถเล็ดลอดจากสายตาคนของเขามากมาย ลบร่องรอยของตัวเอง ปิดปากคนในร้านใบชา กระทั่งตอนนี้เขากระจ่างแล้ว...นางไม่ได้อาศัยอิทธิพลใด ๆ เลย แต่นางอาศัยความเจ้าเล่ห์แสนกลพยายามปกปิดตัวเอง เสแสร้งแกล้งทำเป็นไร้ตัวตน ทำตัวล่องหนให้ผู้อื่นไม่เห็นความสำคัญ เช่นนี้แล้วย่อมไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวนางอย่างแน่นอน

ในคราที่พบนางที่ท่าเรือตระกูลเสียน เขาเห็นชัดแล้วว่านางทำได้ดี เพราะตอนนั้นแม้แต่เขาเองก็คิดว่าจำคนผิด จิ้งจอกน้อยของเขา ช่าง...เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก!!!

“ทะ...ท่านประมุข” เสียนฉิงเยว่ชะงักเมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่กดลึกยังมุมปาก ชายหนุ่มผู้นี้ช่างทำให้นางหวั่นเกรงเพียงแค่เขาจ้องมองนิ่งตรงมา เขาไม่ต้องพูดอะไรอาศัยเพียงดวงตาดุดันคู่นั้นกดดัน นางก็แทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ยิ่งในยามที่เขายิ้มที่มุมปาก ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม

[1]   ยามอู่ คือเวลาสิบเอ็ดโมงถึงเวลาบ่ายโมง