บทที่ 12

สายตาคมดุดันปรากฏแววร้อนแรง เขามองสำรวจความงามตรงหน้า เสียงแหบพร่าด้วยความชื่นชมดังออกมาคราหนึ่ง แต่หญิงสาวไม่มีสติพอจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงสิ่งใด นางนอนหายใจหอบร่างอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากถูกขบเม้มจนเขาเกรงว่านางจะทำตัวเองบาดเจ็บ

“อย่ากัด” เขากดจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่ม กระทั่งบีบบังคับให้นางอ้าปากออก ไม่ยอมให้นางทำตัวเองเป็นแผล

เสียนฉิงเยว่สะดุ้งเฮือกเมื่อชายหนุ่มจุมพิตลงไปบนความอวบอิ่มเปล่าเปลือยของนาง มือน้อยพยายามดึงรั้งศีรษะของเขาออก แต่กลับรู้สึกเหมือนนางกำลังมอบกายให้เขามากกว่าการขัดขืน นางส่งเสียงห้าม แต่กลับได้ยินเพียงเสียงแผ่วเบาราวกับนั่นหาใช่เสียงของนางเองไม่

“ไม่นะ พะ...พอแล้ว” นางพยายามดึงสติและเรี่ยวแรงกลับมา แต่จุมพิตและริมฝีปากร้ายกาจของเขา ให้ความรู้สึกราวกำลังสูบพลังชีวิตของนางออกไปก็ไม่ปาน เมื่อผลักดันเขาออกไปไม่ได้ นางพลันนึกถึงถุงลับที่อยู่ในแขนเสื้อของตน

เมื่อมองเห็นว่าเขาไม่ได้ถอดเสื้อของนางออก เพียงแต่แหวกสาบเสื้อออกไปด้านข้าง เสียนฉิงเยว่พลันหน้าแดงก่ำ นางถึงกับไม่รู้ว่านางกับเขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาถอดเอี๊ยมตัวในของนางออกไปตอนไหน

เพราะยังคงง่วนอยู่กับผิวนวลเนียนละมุนมือ ชายหนุ่มไหนเลยจะทันได้เห็นว่าหญิงสาวขยับมือไปยังแขนเสื้อ ขณะที่เขากำลังไล่จุมพิตร้อนแรงลงไปยังหน้าท้องแบนราบนุ่มนิ่ม ความรู้สึกราวมดตัวเล็กๆ กัดเข้าไปยังข้างลำคอพลันทำให้เขาชะงัก คิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวใต้ร่าง

“เจ้า!” ชายหนุ่มขยับกายขึ้นมาคร่อมร่างนางเอาไว้ มือใหญ่คว้าข้อมือทั้งสองข้างของนางยึดไว้ เมื่อมองไปยังมือเล็กเข็มเงินอันหนึ่งทำให้เขาสะดุ้งวาบ!!!

เจ้าร่างน้อยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ในยามที่เขายังคงจดจ้องนางด้วยความโกรธ

“เจ้าทำอะไร”

“ขะ...ข้า...ท่านวางใจ ท่านแค่จะขยับกายไม่ได้สักครู่...ขะ...ข้า ท่าน!” น้ำเสียงหวาดหวั่นพร้อมกับดวงตาเบิกกว้างในยามที่จ้องตากับเขาในระยะประชิด ลมหายใจอบอุ่นของคนทั้งคู่สอดประสาน เพราะเขายังคงทาบทับร่างเล็กเอาไว้ใต้ร่างแกร่ง และนั่นทำให้นางรับรู้ถึงร่างกายที่ตื่นตัวของเขาทุกส่วน

ลมหายใจของชายหนุ่มหอบหนักหน่วง ในยามที่นางพยายามดิ้นรน ถึงอย่างนั้นยาบนเข็มยังคงไม่ออกฤทธิ์เต็มที่ทำให้นางไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการ

ความปรารถนาที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม ทำให้ร่างกายของชายหนุ่มปวดหนึบ เขาจ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “มอบยาถอนออกมาเดี๋ยวนี้ หาไม่ ข้าสาบานชั่วชีวิตนี้ข้าจะพลิกแผ่นดินตามล่าเจ้า” น้ำเสียงของเขาทำให้หญิงสาวตัวสั่น เรี่ยวแรงที่ยังคงไม่ถดถอยของเขาทำให้นางเริ่มหวาดกลัว

ไม่ใช่ว่ายานี้จะออกฤทธิ์ทันทีหรอกหรือ เหตุใดเขายังขยับได้ ทั้งยังสามารถพูดข่มขู่นางได้อีกเล่า หลงจู๊ลู่โกหกนาง!

หญิงสาวอ้าปากจะกรีดร้องในยามที่พบว่าใบหน้าของชายหนุ่มก้มลงมาหาอีกครั้ง นางหลับตาก่อนจะเอียงใบหน้าหลบ ทำให้เขาฟุบลงไปยังลำคอขาวผ่องของนางแทน ซึ่งหลังจากนั้นร่างแกร่งก็แน่นิ่งไป มือเล็กลองขยับอีกครั้งและพบว่าเขายอมปล่อยจริง ๆ

...ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

เสียนฉิงเยว่ขยับลุกแต่เพราะชายหนุ่มยังคงทาบทับอยู่บนกายนาง ดังนั้นการที่นางขยับลุกกลับทำให้หน้าอกเปลือยเปล่าหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสกับใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้

ใบหน้าของคนทั้งคู่แดงก่ำ แต่เป็นความรู้สึกในทิศทางตรงกันข้าม

เสียนฉิงเยว่นั้นรู้สึกอับอาย แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกอึดอัดเพราะความต้องการจนปวดร้าวไปทั้งกาย เขาไม่อาจขยับร่างกายแต่เหตุใดยังคงรู้สึกรับรู้ทั้งยังไม่ได้หมดสติ ไม่รู้ว่าหญิงสาววางยาอะไร จะว่ายาสลบเขาก็ไม่ได้หมดสติ จะว่ายาชาเขาก็ยังรู้สึกเพียงแต่ไม่อาจขยับเท่านั้น

ในที่สุดก็สามารถพลิกร่างใหญ่ออกไปได้ มองดูคนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนหงายอยู่บนเตียง เสียนฉิงเยว่พลันรีบก้มลงมองตัวเอง หน้าอกเปลือยเปล่าของตนทำให้นางรีบตะครุบสาบเสื้อเข้าหากัน ใบหน้านวลแดงก่ำยิ่งขึ้น ในยามที่เห็นสายตาของชายหนุ่มมองไปยังหน้าอกของตน

แม้ดวงตาจะยังแฝงแววโกรธเกรี้ยว แต่เสี้ยวหนึ่งยังคงหลงเหลือความต้องการของบุรุษเพศ นางหาได้โง่งมและไร้เดียงสาจนดูไม่ออก

เสียนฉิงเยว่หันหลังให้เขาเพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อย ผมเผ้าที่หลุดลุ่ยของนางถูกมัดรวบขึ้นไปใหม่ ร่างน้อยที่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น ทำให้ชายหนุ่มที่นอนนิ่งขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาไม่อาจขยับจึงได้แต่นอนมองนางอยู่เช่นนั้น กระทั่งเสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง หญิงสาวผวาเข้ามาหาเขาก่อนนั่งคร่อมร่างที่ยังคงนอนนิ่ง เพราะคิดว่าเป็นคนของชายหนุ่มเข้ามาอีกครั้ง

“เข้ามาทำไม ไสหัวออกไป!” นางตวาดทั้งยังก้มลงทาบทับร่างที่นอนอยู่บนเตียง

“ทะ...ท่าน” เสียงของจินเอ๋อร์ทำให้เสียนฉิงเยว่พยายามยกตัวขึ้น นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ใบหน้าที่ยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแดงก่ำ

“เป็นเจ้าเองหรอกหรือ” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเครือ

“ท่าน...ท่าน...เขา” จินเอ๋อร์อ้าปากมองท่าทีล่อแหลมของผู้เป็นนายกับบุรุษผู้หนึ่งบนเตียงนอน นั่นทำให้เสียนฉิงเยว่นึกขึ้นได้ นางก้มลงมองเขาเช่นกัน และได้พบกับใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่าย เมื่อขยับตัวนางก็หน้าแดงก่ำจนต้องรีบลุกขึ้น

ให้ตาย! นางนั่งทับลงไปยังความต้องการของเขา ทั้งยังเป็นการกระโดดเข้าใส่ด้วยความรีบร้อน แม้จะเป็นท่าทีที่ล่อแหลม แต่หากเป็นชายหนุ่มที่กำลังอ่อนไหวในยามนี้ เขาคง...

“ท่าน...ไม่เจ็บกระมัง” นางเคยรู้มาว่านั่นคือจุดอ่อนของบุรุษ หากจะโจมตีต้องเป็นจุดนี้ทั้งยังเป็นจุดตายที่ทำให้บุรุษสิ้นฤทธิ์ในทันที เสียงสูดลมหายใจของเขาทำให้นางตัวสั่น

“ท่านทำอะไรเจ้าคะ” จินเอ๋อร์เดินเข้ามาด้วยความแตกตื่น “ห้องที่เตรียมไว้อีกห้องตอนนี้ถูกใช้งานไปแล้ว ห้องนี้ก็มีคนอยู่ เช่นนี้จะทำเช่นไรดี”

“ข้าวางยาเขาแล้ว ไม่เป็นไรหรอก หากไม่ลงมือตอนนี้อาจเสียเรื่อง”

“ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ” มองใบหน้าโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่มบนเตียงจินเอ๋อร์พลันรู้สึกไม่แน่ใจ

เสียนฉิงเยว่มองไปยังคนบนเตียงเช่นกัน “ไม่มีทางเลือกแล้ว ลงมือเถิด”